"Wszyscy przypominają mojego kota" – tytuł sztuki teatralnej.

Akt. (lub: Scena jednolita)

"Nie, od tamtej nocy trochę się uspokoiłam, ale wciąż czuję, jakby coś we mnie nie doskonale się ochłodziło. Nie rozumiem, czuję, jakby moja złość była jak piłka, która wciąż się toczy w środku. Czasami czuję się całkiem dobrze, ale czasami znowu zaczynam się źle czuć. Od tamtej nocy coś się we mnie osadziło. Nie mogę się skupić, myśli mi nieustannie wirują. Mój umysł, moje myśli są ciągle aktywne. Mówię do siebie: "Spokojnie, dziewczyno". Wiem, jestem kobietą, więc pewnie to dlatego tak mówię. To kobieta o oczach szeroko otwartych, jakby były nienaturalnie otwarte."

Ayten, pracująca jako toaletowa w barze, opowiada swoją historię. Mówi o tym, jak "wpadła" w to życie, o mężu, który ją opuścił, o swoim smutku, o swoich pasjach, o innych przyjaciołach, z którymi pracowała w tym barze, ale przede wszystkim o swojej wściekłości. Ta wściekłość, której nie potrafiła zrozumieć w przeszłości, której znaczenia dochodziła stopniowo, pewnego dnia, jak zamrożone szyby toalety, pękła, i od tego momentu nic już nie było takie jak wcześniej.

22. Nagrody "Widzowie między kurtynami" (za najlepszy występ indywidualny): Pınar Güntürkün.
24. Nagrody teatralne Yapı Kredi Afife (Najlepsza aktorka roku): Pınar Güntürkün.

Autor: Alis Çalışkan.
Osoba zarządzająca: Hakan Emre Ünal.
Obsada: Pınar Güntürkün.
Dramaturgia: Praca zespołowa.
Asystent reżysera: Alis Çalışkan.
Projekt plakatu: Yaşam Gülseven.
Implementacja techniczna: Taha Arıkan.
Zdjęcie: Ayçin Çalışkan.
Produkcja: Scena przedstawieniowa.