Herkes Kocama Benziyor

"Nie, od tamtej nocy trochę się uspokoiłam, ale wciąż czuję, jakby coś we mnie nie doskonale się ochłodziło. Nie rozumiem, czuję, jakby moja złość była jak kula, która wciąż tkwi we mnie. Czasami czuję się naprawdę źle. Od tamtej nocy coś się we mnie osadziło. Nie mogę się skupić, mój umysł nieustannie pracuje. Moje myśli, mój umysł są ciągle w stanie pobudzenia. 'Czasami muszę się uspokoić,' mówię do siebie. Wiem, że jestem kobietą, więc może to dlatego tak się czuję. Mam oczy szeroko otwarte, jakby były nienaturalnie duże."

Ayten, pracująca jako toaletowa w barze, opowiada swoją historię. Mówi o tym, jak "wpadła" w to życie, o mężu, który ją opuścił, o swoim smutku, o swoich pasjach, o przyjaciołach, z którymi pracowała w tym barze, ale przede wszystkim o swojej gniewie. Ta gniew, której nie potrafiła wcześniej nazwać i której znaczenia stopniowo dochodziła, pewnego dnia, jak zamrożone szyby toalety, pękła, i od tego momentu nic już nie było takie jak dotychczas.

Dramaturgia: Praca zespołowa.