Hayat

Po śmierci, wraz ze swoją nienarodzoną córką, Hayat znajduje się w miejscu, które ludzkość wyobraża sobie jako "Pustkowie", stając twarzą w twarz z Pandorą, Meduzą i Lamią. Te trzy kobiety, niegdyś karane, przeklęte i potraktowane jak potwory, przez tysiące lat przyswoiły język opowieści, które o nich krążyły, stając się nieświadomymi nosicielkami tego samego systemu. W obliczu ich wyroków, Hayat przybiera postacie kobiet z różnych epok i stylów życia, konfrontując się z sprzecznymi oczekiwaniami, które kierowane są wobec kobiet. Jednak w końcu zdaje sobie sprawę, że prawdziwą siłą nie są mężczyźni, ale starożytny system władzy, który przetrwał od mitów do religii, od rodziny po codzienny język, i który żyje w każdym z nas. Opowiada o tym, jak mechanizmy ucisku zakorzeniają się w ludzkiej psychice. Hayat, akceptując, że nie może zmienić świata, przypomina, że kobiecość stanowi ogromną szansę, aby ludzkość nauczyła się tworzyć zamiast rządzić, aby ustępować innym zamiast dążyć do posiadania. W końcu odwraca twarz od mitologicznych postaci i zwraca się do publiczności. Bo historie, które podtrzymują "Pustkowie", nie pozostaną na scenie; kiedy sztuka się skończy, wrócą razem z nami do domu...

Ileż sposobów ma kobieta, by żyć źle? Jeśli milczy, jest niewidoczna; jeśli mówi, jest arogancka; jeśli kocha, jest uległa; jeśli odrzuca, jest niewdzięczna; jeśli wie, jest wyniosła; jeśli nie wie, jest ignorantka; jeśli pragnie, jest niecnotliwa; jeśli rezygnuje, jest fanatyczna... Najpierw pisaliśmy ich historie. Potem w nie uwierzyliśmy. A na końcu zaczęliśmy oczekiwać, że kobiety będą żyć zgodnie z tymi historiami. Teraz, na granicy życia i śmierci, cztery kobiety stają naprzeciw siebie; jedna już została zabita, a nikt nie pamięta, jak zginęły pozostałe trzy. Życie tym razem nie ograniczy się jedynie do słuchania tych historii. Bo teraz zdajemy sobie sprawę, że piekło to w rzeczywistości ten świat, w którym nie potrafimy zbudować raju, który jesteśmy w stanie stworzyć...