Bir Çeyiz Sözleşmesi

30. Festiwal Teatralny w Stambule.

28 maja 1897 roku, piątek.
Umowa dotycząca posagu.
Umowa przedmałżeńska.

W Yeniköy, w dzielnicy Panayia, Nikolaos i Sevasti Mumci złożyli przed księdzem i wójtem oświadczenie o zamiarze zamążpójścia ich córki, Caroliny, z Antonios Angelidis, właścicielem sklepu spożywczego z Paşabahçe. Sporządzono dokument, w którym wymieniono: 70 lirów osmańskich, 12 ręczników, 12 obrusów z lnu, 3 wełniane sukienki, 1 futro, 1 lustro, 1 skrzynia.

W kalendarzu gregoriańskim, piątek; w kalendarzu juliańskim, środa. Dokument jest autentyczny.
Sto dwadzieścia dziewięć lat później, ten sam dokument zostaje ponownie otwarty w tej samej dzielnicy, w której został napisany. „Ćeyiz” (Wianek), autorstwa Elif Özge Maltepe, inspirowane pracą archiwalną Orhana Türkera, nie przedstawia sceny wesela, lecz dokumentuje go: to rejestr własności, pracy, strachu i dźwięków.
Ceremonia jest niepowtarzalna; odczytywany jest dokument. Publiczność jest świadkiem. Jedynym instrumentem jest sama architektura: echo odbijające się od kamiennych ścian, bas głosu ludzkiego.

W kościele, który powstał na mocy edyktu sułtana II Mahmuda, w budynku, którego powstanie było owocem dokumentu, ten dokument jest odczytywany na głos, w obecności jego właścicieli.

Źródła historyczne: Orhan Türker.