Annemin Odası

Dwa rodzeństwo, które od lat utrzymywało kontakt na dystans, spotyka się, gdy dowiadują się, że ich matka zostanie wypisana ze szpitala i spędzi swoje ostatnie dni w domu Zeynep. Przygotowują dla niej pokój. Te cztery dni przygotowań stają się okazją do rozliczenia się z przeszłością.
Ten pokój to już nie tylko sala szpitalna; to miejsce, w którym od lat poruszane są tematy, o których się nie mówiło, gdzie wydobywane są stłumione emocje i gdzie dochodzi do wyjaśnienia niedokończonych spraw.
Dziecko, którego życie to ucieczka od matki, i chłopiec, dla którego miłość matki jest najważniejszą rzeczą, znajdują się w tej samej rodzinie, w tym samym domu, doświadczając razem dorastania. Czasami wspominają z uśmiechem chwile z dzieciństwa, a czasami zmagają się z trudnymi emocjami – pragnieniem wolności i egoizmem, wiarą i wątpliwościami, poczuciem przynależności i odrzucenia.

Zeynep, zastanawiając się nad brakiem miłości, jakiej nie doświadczyła od matki, i nad pustką, jaką to w jej życiu pozostawiło, a Hasan zmaga się z bólem spowodowanym tym, że jego matka, zamiast niego, poświęcała uwagę córce, z którą od lat nie utrzymywała kontaktu.
Dwie siostry, próbując odmienić wygląd jednego z pomieszczeń, w rzeczywistości próbują odtworzyć wspomnienia z własnego dzieciństwa, a ostatecznie dochodzą do jednego, fundamentalnego pytania:

Dlaczego moja mama wybrała "ten pokój", żeby tam umrzeć?