Adviye

W ciasnych ścianach mieszkania rozgrywa się poruszająca konfrontacja, dotykająca kwestii tożsamości, przynależności, kobiecości i granic szaleństwa.
Dwie kobiety – „Adviye” – twierdzą, że dzielą tego samego mężczyznę, ten sam dom, te same wspomnienia. Niespodziewanie stają naprzeciw siebie. To, co dzielą, to nie tylko miejsce, ale także przedmioty, wspomnienia, a nawet przeszłość, które się ze sobą przeplatają.
Granica między rzeczywistością a wyobraźnią zacier się.
Ta opowieść, napisana z ironią, wywołuje śmiech, który nagle zamienia się w ciszę, dławiącą w gardle.
"Adviye" ukazuje, jak patriarchalne ustrój izoluje kobiety, rozdzierając ich tożsamość i czyniąc je niewidzialnymi.
W tym wszechświecie, gdzie przestrzeń i czas ulegają zniekształceniu, widz może obserwować, jak kobieta odnajduje siebie w kimś innym, albo całkowicie się zatraca.
"Adviye" to nie tylko historia dwóch kobiet, ale przede wszystkim opowieść o rolach, jakie społeczeństwo przypisuje kobietom, o tożsamości, które narzuca, oraz o głosach, które tłumi.