W Manisa, góra Spil i "Płacząca Skała".

Manisa leżąca u podnóża góry, jest zarówno parkiem narodowym, jak i miejscem legendarnej historii. Skała, gdzie według podań Niobe zamieniła się w kamień po utracie dzieci, stoi u jej stóp, a jej powierzchnia, przez którą przecieka woda, wydaje się wciąż płakać. To najbliższe wyższe miejsce, do którego można dojechać z Izmiru, aby schłodzić się latem.

Jak dojechać: Z Izmiru do Manisy kursują regularnie pociągi i autobusy, podróż trwa około godziny. Aby dotrzeć na górę Spil, potrzebny jest samochód; z centrum miasta prowadzi dwudziestokilometrowa droga górską. Jeśli podróżujecie komunikacją publiczną, centrum Manisy i skała Niobe stanowią wystarczający program.

Plan dnia: Spędźcie poranek w centrum Manisy. Meczet Muradiye i meczet Sultan to zabytki z okresu klasycznego osmańskiego; w tym mieście, gdzie wychowywano książąt, architektura również odzwierciedla tę historię. To tutaj narodziła się tradycja "mesir macunu", a okolice meczetu Sultan są centralnym punktem tej historii. Następnie udajcie się na spacer do skały Niobe, która znajduje się blisko centrum. Po południu wybierzcie się do Parku Narodowego Spil. Droga jest kręta, ale widoki z każdym zakrętem stają się coraz piękniejsze; na górze znajduje się las sosnowy, jaskinie i łąki, na których wiosną kwitną tulipany Manisy. Z szczytu rozciąga się widok na całą dolinę Gediz.

Co zjeść: Koniecznie spróbujcie kebaba z Manisy oraz lokalny napój z orzechów. W punktach gastronomicznych na trasie górskiej można znaleźć gołąbki i herbatę. Najlepiej kupić "mesir macunu" w aptekach w centrum miasta.

Wskazówki: Tulipan Manisy kwitnie w połowie kwietnia, a w tym tygodniu park jest bardzo zatłoczony. Na górze temperatura jest o kilka stopni niższa niż w centrum, więc warto zabrać ze sobą cieplejszą kurtkę. Zimą droga może być zamknięta z powodu śniegu, więc przed wyjazdem warto sprawdzić aktualną sytuację.