Podróż kolejką linową na Uludağ, z miejscowości Teferrüç do Sarıalan.

Wszystkie osoby mieszkające w Bursie mają wspomnienia związane z kolejką linową; to najkrótsza i najprzyjemniejsza droga na górę, na południe od miasta. Podróż między stacjami Kadıyayla i Sarıalan to dwudziestominutowa lekcja, podczas której przejeżdża się przez różne warstwy roślinności: od lasów dębowych po lasy kasztanowe, a następnie przez gęstwiny buka, czyli przez ekosystemy Uludağ. Ten tekst nie opisuje samej góry, ale jednodniową wycieczkę: wcześnie rano wsiada się do gondoli w Teferrüç, a po południu spaceruje po lesie w Sarıalan, a wieczorem wraca do miasta tą samą kolejką.

Kolejka linowa w Bursie to pierwsza tego typu instalacja w Turcji. Zgodnie z Wikipedią turecką, budowa rozpoczęła się w 1958 roku i trwała pięć lat; linia została otwarta 29 października 1963 roku, w 40. rocznicę powstania Republiki. Portal Kultury podaje te same dane i dodaje, że linia działała tą samą technologią od momentu otwarcia do 2012 roku. 7 czerwca 2014 roku została ponownie uruchomiona po gruntownej modernizacji, obejmującej wymianę technologii, infrastruktury i stacji. W grudniu tego samego roku linia została przedłużona do dzielnicy hoteli. Obecnie linia ma cztery stacje: Teferrüç, Kadıyayla, Sarıalan i dzielnica hoteli; ostatnia z nich jest również znana jako Kurbağakaya. Zgodnie z Wikipedią turecką, linia jest najdłuższą kolejką linową w Turcji, mierząc 9 kilometrów długości, a najdłuższy odcinek, między Sarıalan a dzielnicą hoteli, ma 4212 metrów. Zgodnie z informacjami technicznymi portalu Kultury, na linii kursują 144 gondole, każda mieszcząca osiem osób, a odstępy między kolejnymi gondolami wynoszą 20 sekund. Te dane ilustrują charakter podróży: wcześniej kursowały gondole mieszczące 30 osób, a kursy odbywały się co 20 minut; teraz można wsiadać do mniejszych gondoli bez czekania. Stacja Kadıyayla znajduje się na wysokości 1231 metrów nad poziomem morza, Sarıalan na wysokości 1635 metrów, a stacja w dzielnicy hoteli na wysokości 1810 metrów. Portal Kultury podkreśla, że dla osób planujących jednodniową wycieczkę, dojazd drogą do Sarıalan to 36 kilometrów i ponad 300 zakrętów, podczas gdy kolejką linową można tam dotrzeć w kilka minut. Źródła podają, że czas podróży kolejką linową wynosi od 12 do 20 minut; jeśli nie liczyć czasu spędzonego na stacjach, podróż jest krótka, ale licząc cały czas, jest nieco dłuższa.

Jak się tam dostać:

Punkt początkowy linii, Teferrüç, znajduje się w dzielnicy Yıldırım, w dzielnicy W dni, gdy wieje silny wiatr lub panuje gęsta mgła, kursy mogą być wstrzymywane. Planując wyjazd na Uludağ, pierwszym krokiem powinno być sprawdzenie prognozy pogody.

Pierwszy przystanek: Kadıyayla.

Po opuszczeniu stacji Teferrüç, miasto szybko się oddala; w dole widać czerwone dachy dzielnicy Yıldırım, nieco dalej rozciąga się Nizina Bursa, a w słoneczne dni można dostrzec nawet Zatokę Gemlik. Zmienia się również roślinność: według informacji z strony Dyrekcji Ochrony Przyrody i Parków Narodowych, na zboczach góry, do wysokości 350 metrów, rośnie makia śródziemnomorski, między 350 a 700 metrów – lasy dębowe, a między 700 a 1500 metrów – gęste lasy buka. Stacja Kadıyayla znajduje się dokładnie w obrębie tego lasu buka. Według Wikipedii, Kadıyayla jest jedyną miejscowością na Uludağ, do której nie prowadzi droga; można do niej dotrzeć tylko kolejką linową lub pieszo. W pobliżu stacji znajdują się miejsca do pikników. Nawet w sierpniowe upały, w tym miejscu panuje chłodniejsza temperatura; odczuwając powiew wiatru z lasu, można poczuć, jak wysoko się znajduje. Nie trzeba przesiadać się do innego wagonika, ale można wysiąść, pospacerować przez kilka minut i wsiąść ponownie.

Sarıalan i park narodowy.

Po wysiadaniu w Sarıalan, znajduje się się w obrębie Parku Narodowego Uludağ. Zgodnie z informacjami z Dyrekcji, 19 września 1961 roku, na powierzchni 11 338 hektarów, utworzono park narodowy; w 1996 roku powierzchnia została zwiększona do 12 762 hektarów. Wikipedia podaje liczbę 13 024 hektary; obie wartości mogą być poprawne, ponieważ granice parku zmieniały się w ciągu lat. 71% powierzchni to las. Dyrekcja wymienia 1320 gatunków roślin w parku; 171 z nich jest endemiczne, a 33 występuje tylko na Uludağ. Park przyjmuje rocznie około 800 000 odwiedzających, z czego 200 000 przybywa kolejką linową; połowa odwiedzin przypada na sezon letni. Zatem głównym sezonem w Sarıalan jest lato, a nie zima. Sarıalan, zgodnie z nazewnictwem Dyrekcji, jest "Obszarem do biwakowania i rekreacji dziennej". W sezonie letnim działają dwanaście domków letniskowych, pole kempingowe na 300 miejsc, sklepy z pamiątkami i restauracje. Zgodnie z Wikipedią, w ciągu pierwszych dziesięciu lat istnienia parku, między 1963 a 1972 rokiem, wybudowano drogę do Sarıalan i pole kempingowe; czyli łąka, na której obecnie rozbijane są namioty, pełni tę funkcję od sześćdziesiąt lat. Po wysiadaniu, należy najpierw spojrzeć w górę, za Kiedy rozpoczynacie wędrówkę, zauważacie, że pod stopami macie pokrytą igliwiem ziemię, a cień jest głębszy i chłodniejszy niż w lesie buka. Zarządzenie Parku wyznaczyło osiem szlaków turystycznych w parku, a jeden z nich, Teferrüç, Kadıyayla, Sarıalan, biegnie wzdłuż linii kolejki linowej. Osoba w dobrej kondycji może więc pokonać trasę częściowo kolejką, a częściowo pieszo. Krótszą opcją jest trasa z Sarıalan do Çobankaya: według portalu Kultury, latem można dojechać na kemping Çobankaya, znajdujący się na wysokości 1750 metrów, kolejką linową. Bakacak, punkt widokowy oddalony o dwa kilometry od Çobankaya, to według Zarządu Parku najlepsze miejsce, z którego można podziwiać panoramę Bursy, Zatoki Gemlik i Jeziora Uluabat. Podczas wędrówki warto zwrócić uwagę na drzewa. Portal Kultury i Zarząd Parku podają, że w tym lesie żyją: dziki, lisy, kojoty, wilki, borsuki, dzikie koty, wiewiórki, kuny i "hasancık", czyli ptaki z rodziny sokołowatych, zwane "siedmioma śpiącymi" w drzewach. Większość z nich nie jest widoczna w ciągu dnia, ale nie brakuje dźwięków wiewiórek i dzięciołów. Duży ptak przelatujący na niebie może być orłem przednim lub orłem skalnym; park jest uznawany za ważny obszar dla ptaków, ponieważ są to miejsca lęgowe tych dwóch gatunków. Duży, biały motyl latający nad łąkami w lipcu i sierpniu to motyl Apollo; portal Kultury nazywa go największym gatunkiem motyli w Turcji. Nie zbieraj roślin, nie schodź z wyznaczonych szlaków; większość endemicznych gatunków występuje właśnie w tym pasie.

Pory roku i godziny

Kiedy myślimy o Uludağ, od razu przychodzi na myśl śnieg, ale najlepszy czas na jednodniową wycieczkę kolejką linową to okres od końca czerwca do początku października. Dane meteorologiczne, które przekazuje turecka Wikipedia, to potwierdzają: średnia roczna temperatura w Bursie wynosi 14,6 stopnia, a na stacji Sarıalan 5,5 stopnia; opady w Bursie wynoszą 696 milimetrów, a na Sarıalan 1252 milimetry. Sarıalan jest pokryty śniegiem przez około 110 dni w roku. Śnieg zaczyna padać w październiku i trwa do maja, przerywany okresami bez śniegu; pod koniec kwietnia w mieście kwitną wiśnie, ale na Sarıalan może nadal leżeć śnieg. Nawet latem warto zabrać ze sobą koc, ponieważ wieczorem na wysokości 1600 metrów robi się chłodno. Warto wyruszyć wcześnie rano. W weekendy po południu na stacji Teferrüç tworzą się kolejki, a w drodze powrotnej można spotkać podobny tłum. Wczesnym rankiem światło jest lepsze do robienia zdjęć miasta z kolejki; po Punkty sprzedaży w Sarıalan są otwarte w sezonie letnim; jednak warto zabrać ze sobą wodę i lekkie przekąski. W parku zabronione jest pozostawianie śmieci, rozpalanie ogniska i niszczenie drzew; kemping jest dozwolony tylko w wyznaczonych miejscach. Osoby przebywające z psami muszą trzymać je na smyczy na szlakach. Przed powrotem należy sprawdzić godziny odjazdu ostatniego połączenia; nikt nie chciałby zostać w Sarıalan po zakończeniu kursów wieczornych. Tereny kempingowe Sarıalan i Çobankaya, znajdujące się w obrębie parku narodowego, podlegają Regionalnemu Zarządowi; osoby, które chcą tam nocować, powinny skontaktować się z tą instytucją, aby uzyskać aktualne informacje. Kolejka linowa w Bursie to najstarsze połączenie między miastem a górami. Od ponad sześćdziesiąt lat kursuje z tego samego zbocza i za każdym razem oferuje ten sam widok: tuż nad miastem, zaledwie pół godziny drogi, znajduje się zupełnie inny klimat i zupełnie inny las.

Źródła:

• Portal Kultury Turcji, Park Narodowy Uludağ, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bursa/gezilecekyer/uludag-milli-parki
• Portal Kultury Turcji, Kolejka Linowa w Bursie, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bursa/gezilecekyer/teleferik
• Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa, Regionalny Zarząd Ochrony Przyrody i Parków Narodowych nr 2, Parki Narodowe (Park Narodowy Uludağ), https://bolge2.tarimorman.gov.tr/Menu/125/Milli-Parklar
• Bursa Teleferik (strona operatora), https://www.bursateleferik.com.tr/index.php
• Wikipedia, Kolejka Linowa w Bursie, https://tr.wikipedia.org/wiki/Bursa_Teleferik
• Wikipedia, Uludağ, https://tr.wikipedia.org/wiki/Uluda%C4%9F
• Wikipedia, Park Narodowy Uludağ, https://tr.wikipedia.org/wiki/Uluda%C4%9F_Mill%C3%AE_Park%C4%B1