Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Od szkół Suleymaniego do ulic Vefa.
Kulturalny

Od szkół Suleymaniego do ulic Vefa.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Kiedy myślimy o Süleymaniye, jako pierwsze przychodzi na myśl kopuła meczetu; jednak to właśnie niewielkie miasteczko, które otacza meczet, czyni to miejsce wyjątkowe.

Fatih, İstanbul
Kulturalny
Radar Editör
24 września 2026

O wycieczce

Kiedy myślimy o Süleymaniye, jako pierwsze przychodzi na myśl kopuła meczetu; jednak to właśnie małe miasto, które rozciąga się wokół meczetu, czyni to miejsce wyjątkowym. Zgodnie z Encyklopedią Islamu Türk Diyanet Vakfı (TDV), kompleks obejmuje medresy, szkołę teologiczną, mauzoleum oraz sieć ulic, które je łączą, rozciągając się na duży obszar. Z daleka, ze względu na dominującą kopułę, łatwo przeoczyć istnienie całego kompleksu. Ta wycieczka skupia się nie tyle na samym meczecie, co na otaczających go medresach, rzędach sklepów, grobie architekta oraz ulicach, które biegną na zachód, w kierunku dzielnicy Vefa. Na końcu trasy znajduje się sklep, który od 1876 roku produkuje *boza* (tradycyjny napój). Najłatwiejszym sposobem dotarcia tam jest metro. Wystąp na stacji Vezneciler-İstanbul Üniversitesi linii Yenikapı-Hacıosman i przespaceruj się za głównym budynkiem Uniwersytetu w Stambule, aby dotrzeć do Süleymaniye. Zgodnie z TDV, kompleks został zbudowany na części terenu znanego jako Eski Saray, który rozciąga się od Beyazıt do Vefa; obecnie kampus uniwersytecki również znajduje się na tym terenie. Osoby podróżujące tramwajem mogą wysiąść na przystanku Laleli-İstanbul Üniversitesi i iść w tym samym kierunku. Wzgórza są krótkie, ale strome, więc załóżcie wygodne buty. Miasto zbudowane na wzgórzu.

Fundament kompleksu, wzniesionego przez architekta Sinana na cześć sułtana Sulejmana Wspaniałego, został położony w 1550 roku, zgodnie z Encyklopedią Islamu TDV; encyklopedia podaje, że 13 czerwca 1550 roku można uznać za dzień rozpoczęcia budowy. Główna kopuła została ukończona 16 sierpnia 1557 roku, a meczet został otwarty 15 października 1557 roku, w piątek. Kompleks zajmował około 24 akrów i obejmował medresy o różnym poziomie nauczania, szkołę teologiczną, szkołę medycyny i szpital, szkołę dla czytelników Koranu, szkołę dla dzieci, stołówkę, karawanseraj, łaźnię, mauzoleum architekta oraz liczne sklepy. Evliya Çelebi pisał, że cały kompleks, wraz z wszystkimi budynkami, był "pokryty tysiącami kopuł" i że służyło tam 3000 osób. Encyklopedia opisuje również, jak wyglądało wzgórze w momencie otwarcia meczetu. Süleymaniye, z kompleksami budynków rozciągających się wokół, domami z dachami pokrytymi dachówką, których wysokość nie przekracza trzech pięter, oraz zielenią, wznosił się ku niebu. Zachowanie tego charakteru jest ważne do dziś. Dzielnica Süleymaniye została objęta ochroną w latach 1980-1981 i w 1985 roku sta Tej kompleks budynków został stopniowo wzniesiony na nachylonej działce, a jego kopuły schodzą się w dół. Jak podaje TDV (Türk Dil Kurumu – Instytut Języka Tureckiego), ze względu na nachylenie terenu, w dolnych częściach obu medres (szkół religijnych) znajdują się dodatkowe, mniejsze medresy, składające się z pojedynczego rzędu pomieszczeń, znane jako Medresa Mülazimler. Spoglądając z ogrodu po północno-wschodniej stronie meczetu, za ołowianymi kopułami widać Złoty Róg i brzeg po drugiej stronie; tutaj można zrozumieć, dlaczego kompleks został tak starannie umieszczony na wzgórzu. Po zachodniej stronie kompleksu, w rogu między salą uczt i medresą medyczną, znajduje się szpital (darüşşifa). Zgodnie z informacjami zawartymi w TDV, szpital składa się z dwóch prostokątnych dziedzińców, połączonych arkadami; w środku tylnego dziedzińca znajduje się basen. Medresa medyczna również znajduje się po zachodniej stronie meczetu, na północ od medresy Sani, i składa się z szeregu pomieszczeń. Fakt, że edukacja medyczna i leczenie odbywają się w tym samym kompleksie, sprawia, że Süleymaniye bardziej przypomina centrum lokalnej społeczności niż tylko miejsce kultu. Sklepy i grób architekta.

Sklepy otaczające kompleks również były częścią planu. Jak podaje TDV, pod szkołą dla dzieci (sıbyan mektebi), medresami Evvel i Sani oraz medresą medyczną znajduje się sklep z sklepionym sklepem, wykorzystującym nachylenie terenu, znany jako Tiryaki Çarşısı (rynek tytoniowy). Po wschodniej stronie meczetu, pod budynkiem darülhadis (szkołą teologii), znajduje się kolejny rząd sklepów z sklepionymi sklepami, znany jako Dökmeciler Çarşısı. Po północnej stronie meczetu, w małym, trójkątnym terenie oddzielającym dwie uliczki, znajduje się budynek z kopułą, a tuż za nim znajduje się mauzoleum architekta Sinana. Zgodnie z informacjami zawartymi w encyklopedii, Sinan zmarł około trzydzieści lat po ukończeniu kompleksu i został pochowany w jego obrębie. Mauzoleum przypomina ganek ogrodowy, z prostokątną konstrukcją otoczoną łukami i dachem nachylonym w czterech kierunkach. Wiersz wygrawerowany na ścianie należy do Sai Mustafy Çelebi, a ostatnia linia brzmi: "W tym czasie, z tego świata, zniknął Sinan, mistrz architektów". TDV podkreśla, że znalezienie grobu architekta obok grobów fundatora i jego żony w jednym kompleksie jest rzadkością. Drewniane domy Süleymaniye.

Podczas spaceru ulicą Süleymaniye, może zwrócić uwagę budynek mieszkalny z drewnianą fasadą, składający się z parteru i dwóch pięter, częściowo wbudowany w podziemia. Zgodnie Dzielnica czerpie nazwę od imienia Szajcha Muslihuddina Mustafy Ibnülvefy, który zmarł w 1491 roku. Budowa meczetu, który został wzniesiony ku jego pamięci przez sułtana Mehmeda II, rozpoczęła się w 1476 roku, a w 1757 roku przeprowadzono jego renowację. Budynek został zburzony na początku XX wieku, ponieważ groziło mu zawalenie, a plany odbudowy nie zostały zrealizowane z powodu I wojny światowej. Obecny meczet Szeyh Vefa został odbudowany w latach 1990-1994, zgodnie z dostępnymi planami. Z kompleksu przetrwały mauzoleum, fragmenty murów medresy oraz fontanna. Spacerując ulicami Vefy, można również zobaczyć budynek liceum Vefa. Zgodnie z informacjami na Wikipedii, szkoła została założona w 1872 roku pod nazwą Vefa İdadisi i czerpie nazwę od dzielnicy, w której się znajduje.

Ulica Kirazlı Mescit Sokağı znajduje się w pobliżu mostu Bozdoğan Kemeri. Mała kaplica, od której ulica czerpie nazwę, pochodzi z XVI wieku i jest znana również jako Süleyman Mescidi lub Karcı Süleyman Mescidi. W jej pobliżu znajduje się fontanna i miejsce do obmywania się przed modlitwą. Na ulicy znajdują się domy z drewnianymi fasadami; można tu łatwo dostrzec dawny charakter dzielnicy. Ulica ma również swoje literackie wspomnienia. Zgodnie z informacjami na Wikipedii, rodzina Saida Faika Abasiyanika przeniosła się do Stambułu w 1924 roku i zamieszkała pod adresem nr 7 w ulicy Kirazlı Mescit Sokağı, w pobliżu mostu Bozdoğan Kemeri. Tuż obok ulicy wznosi się most Bozdoğan Kemeri. Zgodnie z informacjami z TDV, most rozciąga się w zagłębieniu między trzecią a czwartą wzgórzami miasta i umożliwiał doprowadzenie wody z zewnątrz do zbiornika w Beyazıt. Dokładne informacje na temat jego powstania są niejasne; powszechnie uważa się, że został zbudowany w czasach rzymskiego cesarza Walensa (364-378), dlatego jest znany również jako most Walensa.

Ostatnim przystankiem wycieczki jest Vefa Bozacısı. Zgodnie z informacjami na Wikipedii, firma została założona w 1876 roku. Bracia Sadık i İbrahim, pochodzący z Prizrenu, początkowo sprzedawali napoje takie jak salep, şıra i boza w okolicach Zeyrek, a następnie, po zakupie sklepu w Vefie, kontynuowali działalność, którą przejęły kolejne pokolenia. Boza to napój zimowy, przygotowywany z jęczmienia, wody i cukru, a zgodnie z informacjami na Wikipedii, dostępny jest od połowy września do połowy maja. Jeśli wycieczkę odbywasz w chłodny dzień, trudno znaleźć lepsze miejsce na zakończenie.

Propozycja trasy:

Wychodząc z Vezneciler, Okoł południa, podczas piątkowych modlitw, w meczecie panuje duże zatłoczenie; aby zwiedzić kompleks, lepiej wybrać poranek w dni powszednie. Najlepszy czas na degustację bozy to jesień i zima.

Praktyczne wskazówki:

  • Biblioteka Süleymaniye to biblioteka naukowa; należy zachować ciszę i przestrzegać regulaminu.
  • Do meczetu można wejść poza godzinami modlitwy i w odpowiednim stroju.
  • Uliczki w tej okolicy są strome, a niektóre chodniki są wąskie.
  • Süleymaniye i Vefa to dzielnice zamieszkane; podczas fotografowania przed domami należy szanować prywatność mieszkańców.

Źródła:

Lokalizacja - Od szkół Suleymaniego do ulic Vefa.

Informacje o wycieczce
MiastoFatih, İstanbul
TypKulturalny
Data24 września 2026
ŹródłoRadar Editör
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeOdwiedź źródłoWskazówki dojazdu