Trasa po historii i smaku w Izmirze.

Zanim udacie się do Efezu i Bergamie, poświęćcie godzinę na zwiedzenie tego miejsca; znajdują się tu repliki rzeźb, które zobaczycie w tych miastach. W muzeum, znajdującym się nad parkiem Bahri Baba, znajdują się rzeźby, ceramika i wyroby szklane pochodzące z Bayraklı, Efezu, Bergamie i Teos. Najpopularniejsze są rzeźby Posejdona i Demeter, a także rzymskie bronzy. Wstęp z kartą muzealną jest możliwy.

W samym sercu miasta, pomiędzy budynkami mieszkalnymi, znajduje się rzymski agorę; to tutaj najlepiej można poczuć wielowarstwowość Izmiru. Najbardziej imponujące są sklepione piwnice bazyliki oraz zachodni portyk z kolumnami korynckimi. Wystarczy pięć minut spaceru z dzielnicy Kemeraltı, poświęć godzinę; bilet Museum Pass jest ważny.

Jeśli chcesz zobaczyć Izmir w jednym spojrzeniu, wybierz się na wzgórze Pagos. Z murów obronnych z czasów hellenistycznych roztacza się widok na zatokę, dzielnicę Karşıyaka i port. Mury są częściowo zachowane, a wewnątrz znajdują się herbaciarnie. Pół godziny to wystarczająco, ale warto zostać dłużej, aby podziwiać zachód słońca; nie będziecie chcieli schodzić, gdy miasto zacznie się zapalać tysiącami świateł.

Barbaros to wiejska osada, która do 2014 roku posiadała status wsi, a obecnie jest dzielnicą w powiecie Urla. Położona jest na zachodzie centrum Urla, wzdłuż wzgórz prowadzących w kierunku półwyspu Çeşme. Dzięki swoim kamiennym domom, ogródkom i kolorowym strachom umieszczonym wzdłuż ulic, w ciągu ostatnich dziesięciu lat stała się jedną z najbardziej popularnych wsi w regionie Izmir. W 2025 roku została wpisana na listę "Najlepszych Wsi Turystycznych" Światowej Organizacji Turystyki Narodów Zjednoczonych, co przyczyniło się do wzrostu jej rozpoznawalności poza granicami Turcji. Historia wsi jest dostępna w Wikipedii, gdzie można znaleźć kilka dokumentów administracyjnych. Jej pierwotna nazwa to Sıradam, ale w osmańskim spisie wsi z 1928 roku widnieje jako Barbaros i była to wieś należąca do dzielnicy Barbaros w okręgu Çeşme. Siedzibą tej dzielnicy nie była Barbaros, a Uzunkuyu. W spisie ludności z 1940 roku liczba mieszkańców wsi wynosiła 507 osób. W spisie z 1955 roku dzielnica została przeniesiona do okręgu Urla, a liczba mieszkańców wsi została zarejestrowana jako 504 osoby. Obecny sołtys, Barbaros Ersan, w wywiadzie dla DHA, twierdzi, że osada ma około 700 lat. Barbaros po raz pierwszy zetknął się z turystyką stosunkowo niedawno. Według relacji sołtysa, pod koniec lat 70. XX wieku, firma turystyczna zorganizowała w wiosce "tureckie wieczory", co przyciągnęło pierwszych zagranicznych turystów. Co tydzień zespół folklorystyczny z Uniwersytetu Dokuz Eylül występował, a kobiety z wioski sprzedawały rękodzieło przy ulicy. Sołtys twierdzi, że ten system trwał do 1998 roku, kiedy to popularność zyskały hotele oferujące system "all inclusive". Odrodzenie wioski nastąpiło dzięki festiwalowi Oyuk, który rozpoczął się w 2016 roku. "Oyuk" to określenie na stracha na wróble, który jest powszechny w okolicznych ogrodach, a celem festiwalu, według sołtysa, było ożywienie rolnictwa, promocja wioski, zapewnienie dochodów mieszkańcom i zatrzymanie migracji. W pierwszym roku festiwalu, wraz z mieszkańcami, powstały warsztaty, w których wykonano około 400 strachów na wróble; sołtys wspomina, że w tym czasie liczba mieszkańców wioski wynosiła 416 osób, co oznacza, że wykonano tyle samo strachów, ile jest mieszkańców. Mówi się, że na pierwszym festiwalu uczestniczyło 6 tysięcy osób. Każdy umieścił stracha na wróble przed swoim domem, oknem lub na ulicy, a te strachy stały się symbolem wioski. Festiwal organizowany jest wspólnie przez mieszkańców, a strachy na wróble są odnawiane każdego roku, ponieważ ulegają zniszczeniu pod wpływem warunków atmosferycznych. Dlatego, niezależnie od pory Podczas spaceru po wiosce, warto zwrócić uwagę na charakterystyczne nisze w murach i fasady kamiennych domów. W dzielnicy znajdują się warsztaty rękodzielnicze, w których głównie pracują kobiety; jak relacjonuje dla agencji DHA właścicielka jednego z warsztatów, wiele wydarzeń, takich jak kino plenerowe, chór żeński i warsztaty rytmiczne, jest organizowanych wspólnie przez mieszkańców. GoTürkiye pisze, że wioska jest znana z lokalnych produktów i rękodzieła, a niektóre domy mają na drzwiach napis "Çat Kapı", co oznacza, że można spróbować domowych potraw przygotowanych z lokalnego oliwy z oliwek, warzyw i ziół. Otoczenie pomnika na placu wioski może być wykorzystane jako punkt startowy wycieczki. Dla osób, które nie lubią tłumów, najlepszy czas na wizytę to wiosna i jesień, poza okresem festiwali. Właścicielka warsztatu twierdzi, że to w tych dwóch porach roku wioska przyjmuje najwięcej gości, a podczas festiwali ulice są bardzo zatłoczone. To miejsce zamieszkania; należy unikać wchodzenia na prywatne podwórka i do ogrodów, a podczas robienia zdjęć należy szanować prywatność mieszkańców. Do Barbaros można dojechać samochodem z centrum Urla, a wioska, jak pisze GoTürkiye, znajduje się w bliskiej odległości od Urla. Osoby, które chcą dojechać komunikacją publiczną z centrum Izmiru, mogą najpierw dojechać autobusami ESHOT do Urla, a następnie przesiąść się na lokalne linie autobusowe, które prowadzą do wioski; aktualne trasy można sprawdzić na stronie internetowej ESHOT. Połączenie wizyty w Barbaros z wizytą w Urla İskele i starożytnym mieście Klazomenai to dobry sposób, aby w ciągu jednego dnia poznać historię półwyspu i wiejskie życie.

Jedno z dwunastu miast Ligi Ionian; najbardziej interesującą częścią jest odrestaurowana instalacja do produkcji oliwy z oliwek, pochodząca z VI wieku p.n.e. Można tu zobaczyć kamienne prasy i zbiorniki, co pozwala zrozumieć, jak starożytna jest ta produkcja. Filozof Anaksagoras urodził się również w tym mieście. Odległość do portu w Urla to około czterdziestu pięciu minut spacerem.

Ten mały port rybacki, położony cztery kilometry na północ od centrum Urla, jest popularnym miejscem, gdzie mieszkańcy Izmiru przyjeżdżają na kolację. Droga prowadząca do wyspy Karantina jest usiana restauracjami serwującymi owoce morza, a na stole królują tradycyjne przystawki z regionu Egejskiego. Spaceruj po nabrzeżu o zachodzie słońca, a następnie usiądź do posiłku – pamiętaj o odpowiedniej kolejności dań.