Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Droga zamków z Toprakkale do Karatepe.
Kulturalny4 Przystanek

Droga zamków z Toprakkale do Karatepe.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Osmaniye, położona na wschodnim krańcu regionu Çukurova, jest miastem przełęczowym, gdzie spotykają się góry Amanos i nizina Ceyhan. Ta trasa została zaprojektowana, aby odkryć tę przełęcz z perspektywy zamków. Pierwszym przystankiem jest zamek Toprakkale. Według portalu kulturowego, zamek znajduje się na wzgórzu, w miejscu przecięcia dróg prowadzących do Iskenderun, Adany i Osmaniye, około 10 kilometrów od centrum miasta. Następnie trasa prowadzi drogą Osmaniye-Kadirli do zamku Hemite, położonego nad brzegiem rzeki Ceyhan. Urząd Kultury i Turystyki w Osmaniye informuje, że zamek Hemite znajduje się w zasięgu wzroku zamków Toprakkale i Yılankale, a także oddalony jest o 20 kilometrów od Osmaniye. Ten wizualny związek między dwoma zamkami jest główną ideą trasy: w średniowieczu zamki nie tylko strzegły swoich wzgórz, ale także obserwowały siebie nawzajem i teren między nimi. Trzecim przystankiem jest Kastabala. To starożytne miasto, rozciągające się u podnóża wzgórza zamku, dodaje element osadnictwa na nizinie do linii zamków, ponieważ prace wykopaliskowe są wciąż prowadzone. Ulica kolumnowa, układ siatkowy i tarasy pokazują, jak miasto zostało zbudowane, dominując nad okolicą. Następnie trasa prowadzi drogą Cevdetiye-Karatepe, kończąc się w Muzeum na Otwartej Powierzchni Karatepe-Aslantaş. To osada z okresu późnej epoki hetyckiej, według źródeł, była twierdzą graniczną, zbudowaną w celu ochrony przed atakami z północy. W ten sposób dzień rozpoczyna się od zamku na skrzyżowaniu dróg, a kończy się na forcie na północnym krańcu niziny. Kolejność jest od południowozachodu do północowschodu, co eliminuje niepotrzebne powroty. Według portalu kulturowego, Kastabala znajduje się 12 kilometrów od Osmaniye, a Karatepe 33 kilometry od centrum miasta. Zamek Toprakkale, znany w okresie osmańskim jako Kınık Kalesi, zawdzięcza swoją nazwę czasom budowy linii kolejowej. Zamek Savranda, położony w Hasanbeyli, na wschodzie i w oddzielnym kierunku, nie został włączony do trasy. Źródła w niektórych kwestiach są sprzeczne. Okres budowy i liczba baszt zamku Toprakkale są różne w dwóch artykułach na portalu kulturowym, a na oficjalnej stronie nie podano okresu budowy zamku Hemite. Dlatego w tekstach używane są ostrożne sformułowania. Warunki zwiedzania zamku Hemite nie są dostępne na oficjalnej stronie; przed wyjazdem należy skontaktować się z urzędem kultury i turystyki w regionie. Godziny otwarcia i opłaty za wstęp mogą się różnić, dlatego w każdym punkcie należy sprawdzić aktualne informacje w oficjalnych źródłach. W miesiącach letnich potrzebna jest woda, Źródła:

Toprakkale, Osmaniye
Kulturalny
4 Przystanek
~5 godz. 30 min w miejscach
Trasa ~38,8 km · 1 godz. 5 min
Łącznie ~6 godz. 35 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Toprakkale Kalesi

Zamek Toprakkale.

~50 min tutaj
Toprakkale ilçesi sınırları içinde, Osmaniye, Adana ve İskenderun yollarının kesişme noktasında

Pierwszym przystankiem trasy jest twierdza Toprakkale, która stanowi idealne miejsce na rozpoczęcie dnia. Według dostępnych informacji, twierdza znajduje się na wzgórzu, w miejscu przecięcia dróg prowadzących do Iskenderun, Adany i Osmaniye. Portal kulturowy podaje, że twierdza znajduje się około 10 kilometrów od centrum miasta i 2 kilometry od miejscowości Toprakkale. Dlatego też, rozpoczęcie dnia w Osmaniye i wyjazd w tym kierunku jest najłatwiejszym sposobem na rozpoczęcie trasy, prowadzącej z południowego zachodu na północny wschód. Do twierdzy prowadzi odgałęzienie drogi z trasy Adana-Iskenderun. Najpierw znajdź tę drogę i zaparkuj samochód w odpowiednim miejscu. Zanim wejdziesz na wzgórze, przyjrzyj się twierdzy z zewnątrz, ponieważ ciemny kolor kamienia i kwadratowy zarys są widoczne z daleka. Zgodnie z dokumentacją, twierdza została zbudowana na wzgórzu, w kształcie kwadratu. Dokumentacja ta również informuje, że ściany, wykonane z gładkich, czarnych bloków kamiennych, są wypełnione gruzem i zaprawą. Podchodząc do muru, zwróć uwagę na gładkie bloki kamienne na zewnętrznej stronie oraz na wypełnienie w miejscach, gdzie kamienie są odsłonięte. Wejście do twierdzy znajduje się od północy. Zewnętrzny mur otacza całą twierdzę, a od strony południowej znajduje się oddzielne wejście. Oznacza to, że budowla składa się z dwóch koncentrycznych pierścieni, a najpierw należy przyjrzeć się zewnętrznemu muru, a następnie wkroczyć do wnętrza twierdzy. Źródła różnią się co do okresu budowy. Strona poświęcona atrakcjom turystycznym datuje historię twierdzy na rok 2000 p.n.e. i informuje, że w VIII wieku, za panowania kalifa Haruna al-Rasida, twierdza została odbudowana z czarnego kamienia. Z kolei dokumentacja informuje, że twierdza pochodzi z okresu bizantyjskiego. Dlatego też, nie należy zakładać, że twierdza ma tylko jedną datę budowy; należy ją postrzegać jako budowlę, która nosi ślady różnych epok. Liczba wież również się różni. Strona poświęcona atrakcjom turystycznym podaje liczbę 12 wież, natomiast dokumentacja wspomina o 10 wieżach o okrągłym kształcie. Podchodząc do wież, zwróć uwagę na ich okrągły kształt oraz na grube mury, które je łączą. Dokumentacja informuje, że północna i zachodnia strona są sklepione. W tych obszarach można dokładniej przyjrzeć się grubości murów i formie sklepienia. W twierdzy znajdują się dwa zbiorniki wodne o różnej wielkości; przyjrzyj się im, aby zrozumieć, w jaki sposób zaspokiwano potrzeby wodne. W okresie osmańskim twierdza była znana jako Kınık Kale. Zgodnie z informacjami Ministerstwa Kultury i Turystyki w Osmaniye, jej nazwa została zmieniona w latach budowy linii kolejowej Istambuł-Bagdad i zaczęła być nazy Na tym przystanku wystarczy około 50 minut. Następnie przejedźcie w kierunku drogi Osmaniye-Kadirli i udajcie się do Hemite. Źródło: Portal Kultury, Zamek Toprakkale.

Zamek Toprakkale, położony w granicach okręgu Toprakkale, to twierdza wzniesiona na wzgórzu, górująca nad okolicą. Portal Kultury informuje, że zamek znajduje się w miejscu przecięcia dróg Osmaniye, Adana i İskenderun. Zarząd Kultury i Turystyki prowincji Osmaniye również opisuje tę lokalizację jako skrzyżowanie dróg Osmaniye, Adana i Hatay. Zamek znajduje się około 10 kilometrów od centrum prowincji oraz 2 kilometry od centrum okręgu Toprakkale. Ta lokalizacja wyraźnie wskazuje, że budowla została wybrana w celu obserwacji ważnego węzła drogowego. Oficjalne źródła podają różne informacje na temat historii zamku, dlatego należy czytać je ostrożnie. Na stronie poświęconej atrakcjom turystycznym, Portal Kultury informuje, że historia zamku sięga roku 2000 p.n.e. Według tej samej strony, w VIII wieku, za panowania kalifa Haruna al-Rasida, zamek został odbudowany z czarnych kamieni. Z kolei w rejestrze zabytków, zamek jest opisywany jako budowla z okresu bizantyjskiego. Dlatego też, określenie dokładnego okresu budowy zamku jest trudne. Ściany, wykonane z gładkich, czarnych kamieni, od wewnątrz wypełnione są gruzem i zaprawą z Horasanu. Według rejestru, plan zamku jest kwadratowy. Z kolei na stronie ministerstwa oraz w opisie atrakcji turystycznych, plan zamku jest opisywany jako prostokątny. Liczba wież również różni się w zależności od źródła. Na stronie poświęconej atrakcjom turystycznym, mowa o 12 wieżach. Z kolei w rejestrze zabytków, wymienione są 10 wież o okrągłym planie, połączonych grubymi murami. Dla odwiedzających, różnica ta oznacza, że zamiast próbować liczyć wieże pojedynczo, lepiej skupić się na ogólnej bryle budowli i rytmie okrągłych wież. Według rejestru, wejście do zamku znajduje się od północy. Zamek jest otoczony zewnętrzną murawą, a od strony południowej znajduje się oddzielne wejście. Północna i zachodnia strona zamku jest sklepiona. Wewnątrz znajduje się dwa cysterny, jedna większa od drugiej. Aby dotrzeć do zamku, wybudowano drogę łączącą go z drogą Adana-İskenderun. Otoczenie wzgórza zostało zalesione, aby zapobiec erozji. W okolicznych terenach prowadzone jest rolnictwo. Dlatego, zbliżając się do zamku, można zauważyć pojedyncze wzgórze wznoszące się nad płaską równiną. W okresie osmańskim, zamek był znany jako Zamek Kınık. Według informacji na stronie ministerstwa, w latach budowy kolei łączącej Stambuł z Bagdadu, nazwa zamku została zmieniona na Toprakkale. Ta zmiana nazwy sugeruje, że zamek, nawet w erze kolei, zachował swoje strategiczne położenie na węźle drogowym. Portal Kultury informuje, że zamek jest otwarty dla zw Toprakkale, ze względu na swoje położenie u progu regionu Çukurova, może być pierwszym przystankiem podczas wycieczki samochodem rozpoczynającej się w Osmaniye. Podczas jednodniowej wycieczki w kierunku Hemite i Kastabala, ta twierdza stanowi pierwszy punkt widokowy na trasie. Związek między Toprakkale, Hemite i Yılankale jest widoczny na stronie ministerstwa, gdzie w opisie Hemite znajduje się wzmianka o obszarze widokowym Toprakkale i Yılankale. Historia ilçy Toprakkale rozwijała się równolegle do historii regionu Çukurova, a w okresie osmańskim znajdowała się w prowincji Cebel-i Bereket. Twierdza jest najbardziej charakterystyczną budowlą w ilçy i nadaje jej nazwę, będąc jej rozpoznawalnym symbolem.
2
Hemite Kalesi

Zamek Hemite.

~1 godz. tutaj
Gökçedam (Hemite) Köyü, Osmaniye-Kadirli yolu üzerinde

Druga przystanek to twierdza Hemite, położona nad rzeką Ceyhan, wzdłuż drogi Osmaniye-Kadirli. Twierdza znajduje się na terenie wioski Gökçedam, która w źródłach jest nazywana Hemite. Choć droga prowadzi w kierunku Kadirli, twierdza znajduje się na terenie gminy Osmaniye. Urząd Kultury i Turystyki w Osmaniye informuje, że twierdza znajduje się 20 kilometrów od centrum miasta. Na oficjalnej stronie internetowej nie ma informacji o zasadach zwiedzania, dlatego przed wyjazdem warto skontaktować się z lokalnym urzędem kultury i turystyki.

Po przybyciu do wioski, poświęć chwilę, aby podziwiać całą twierdzę, wznoszącą się na wzgórzu. Okres budowy twierdzy nie jest dokładnie znany; urząd kultury i turystyki informuje, że nie ma pewności, kiedy została zbudowana. Według niektórych źródeł, król Kilikijczyków Lewon I przekazał tę twierdzę w 1212 roku Templariuszom, którzy w XIII wieku odbudowali ją. Te same źródła podają, że podczas ataku Mameluków w 1266 roku, twierdza stanowiła schronienie dla około 2200 osób. Należy jednak traktować te informacje jako przypuszczenia, ponieważ nie znajdują się one na oficjalnych stronach dotyczących Hemite.

Według dostępnych informacji, plan twierdzy jest prostokątny. Na południowym zachodzie wznosi się główna wieża, składająca się z czterech kondygnacji, a w najniższej kondygnacji znajdują się cysterny. Podchodząc do głównej wieży, spróbuj dostrzec, jak jej położenie pozwala na obserwację otoczenia. Uważa się, że budowla przeszła co najmniej trzy różne etapy budowy lub renowacji. Poszukaj różnic w wykonaniu murów, które mogą świadczyć o tych etapach. Porównaj w swojej głowie fakturę murów w tej twierdzy z gładkimi, czarnymi kamieniami używanymi w Toprakkale.

Z góry twierdza, jak się mówi, ma widoczność co najmniej pięciu innych twierdz. Urząd Kultury i Turystyki w Osmaniye również informuje, że Hemite znajduje się w zasięgu wzroku Toprakkale i Yılankale. Dlatego po dotarciu do twierdzy, pierwszym krokiem powinno być obejrzenie panoramy. Obserwuj równinę i bieg rzeki. Ze względu na bliskość rzeki Ceyhan, twierdza znajduje się w strategicznym miejscu, pozwalającym na obserwację zarówno drogi, jak i linii brzegowej.

Na skale na południe od twierdzy znajduje się relief z okresu Hetytów. Jednak inwentaryzacja Kultury Portalu informuje, że relief jest nieczytelny ze względu na wpływ czynników naturalnych. Dlatego nie warto tracić czasu na poszukiwanie reliefu, ponieważ głównym celem tego przystanku jest sama twierdza i jej położenie. Pamiętaj, że teren należy do wioski, więc zachowuj szacunek dla mieszkańców i unikaj wchodzenia na pola uprawne. Ze względu na nierówny teren, zalecane są solidne buty.

Szukaj ujęć, które obejmują zachodnią

Zamek Hemite, położony w granicach wioski Gökçedam, należącej do okręgu centralnego w Osmaniye, to średniowieczna forteca wzniesiona na wzgórzu nad brzegiem rzeki Ceyhan. Dyrekcja Kultury i Turystyki w Osmaniye promuje zamek, wskazując na jego lokalizację wzdłuż drogi Osmaniye-Kadirli, blisko rzeki. Według tych informacji, zamek znajduje się 20 kilometrów od Osmaniye, a nie w okręgu Kadirli, choć droga prowadzi w jego kierunku. Źródło ministerialne zaznacza również, że zamek znajduje się w zasięgu wzroku zamków Toprakkale i Yılankale, co sugeruje, że należy go rozpatrywać w kontekście innych okolicznych fortalic. Okres, w którym zamek został wzniesiony, nie jest podany na stronie internetowej dyrekcji kultury i turystyki. Nie ma sprzeczności w dostępnych źródłach, jedynie różnice w szczegółowości. Zgodnie z informacjami, zamek został przekazany Zakonowi Krzyżowców przez Lewona. Te same źródła podają, że rycerze odbudowali zamek w XIII wieku. Dodatkowo, z tych samych źródeł wynika, że ziemie otaczające zamek przynosiły dochody Zakonowi Krzyżowców. Współczesne źródła informują, że podczas ataku Mameluków w 1266 roku, zamek stanowił schronienie dla około 2200 osób. Ta liczba sugeruje, że budowla była czymś więcej niż tylko punktem obserwacyjnym – służyła jako miejsce obrony i schronienia dla lokalnej ludności. Praca z 1987 roku, opublikowana przez Dumbarton Oaks, zawiera analizę archeologiczną i historyczną zamku, a także jego plan. Zgodnie z podsumowaniem tej pracy, analiza murów pozwala zidentyfikować co najmniej trzy główne etapy budowy lub renowacji. Najbardziej znaczący wkład pochodzi z okresu krzyżowców. Plan zamku, w przeciwieństwie do armeńskich fortalic, jest prosty i prostokątny. Na południowo-zachodnim krańcu planu znajduje się wysoka, czteropiętrowa wieża. W najniższym poziomie tej wieży znajdują się cysterny. Dla zwiedzających oznacza to, że zamek został zaprojektowany tak, aby w przypadku długiego oblężenia mógł zapewnić zaopatrzenie w wodę. Najłatwiejszym sposobem na zrozumienie, dlaczego zamek został zbudowany na tym wzgórzu, jest spojrzenie na rzekę Ceyhan z dołu. Zanim wejdziemy na wzgórze, warto przyjrzeć się rozległej, płaskiej dolinie rozciągającej się wzdłuż rzeki, co ułatwia wyobrażenie sobie obszaru, który zamek kontrolował. Zgodnie z informacjami z portalu kulturalnego, na południowej stronie wzgórza, na południowej ścianie skały, znajduje się relief, który rzekomo pochodzi z okresu Hetyckiego. Te same informacje wskazują, że relief ten został zniszczony przez działanie czynników atmosferycznych i jest niewidoczny. Dlatego bardziej realistyczne jest skupienie się na samym zamku i jego ot Latem, ze względu na wysokie temperatury w godzinach popołudniowych, najlepiej odwiedzać to miejsce rano lub późnym popołudniem. Znajduje się na drodze z Kale Osmaniye w kierunku Kadirli, więc można je połączyć z wizytą w Kastabala i Karatepe w tym samym dniu. Najwygodniejszym sposobem dotarcia jest samochód; w przypadku korzystania z transportu publicznego, należy skontaktować się z odpowiednim urzędem, aby uzyskać informacje o dojeździe do drogi prowadzącej do wsi. Jeśli odwiedzicie również Toprakkale, łatwiej będzie zrozumieć, jak obie twierdze wzajemnie się obserwują. Koncepcja linii widzenia pozwala zrozumieć, że te budowle, które na mapie wydają się oddalone od siebie, w rzeczywistości są elementami jednego systemu obronnego. Hemite jest częścią tego systemu, położoną nad rzeką Ceyhan, i stanowi dobry punkt wyjścia do poznania średniowiecznej historii regionu Osmaniye.
3
Kastabala Antik Kenti

Starożytne miasto Kastabala.

~1 godz. 40 min tutaj
Kemeburun Köyü, Aslantaş Barajı yolu üzeri, Osmaniye

Trzecim przystankiem jest Kastabala, miejsce, gdzie trasa przechodzi z linii fortyfikacji do starożytnego miasta. Portal Kultury informuje, że miasto znajduje się 12 kilometrów na północ od Osmaniye, na trasie do muzeum Cevdetiye-Karatepe. Obszar znajduje się pomiędzy wioskami Kesmeburun, Bahçe i Kazmaca, w granicach miasta Osmaniye. Dla osób nie posiadających własnego pojazdu dostępne są autobusy kursujące do wiosek Bahçe, Kesmeburun lub Karatepe. Miasto położone jest na niewielkiej równinie, górującej nad rzeką Ceyhan.

Zgodnie ze stroną internetową gubernatoratu, na skalnym wzniesieniu górującym nad równiną znajduje się zamek o nazwie Bodrum, pochodzący z XIII wieku. Ruiny rozciągają się na obszarze kilku kilometrów kwadratowych. Należy więc pamiętać, że widok z wejścia obejmuje rozległy obszar, a nie tylko jeden punkt. Budynki w centrum miasta znajdują się na zboczach niewielkiej doliny, nad którą góruje zamek. Portal Kultury informuje, że główną osią miasta jest kolumnista deptak, a spacer należy zaplanować wzdłuż tej alei.

Na terenie o nachyleniu terenu, ściany i sklepienia tworzą płaskie tarasy. Obserwując tarasy, można zobaczyć, jak teren został wyrównany. Miasto zostało zbudowane na zboczu, zgodnie z planem siatki, a budynki publiczne znajdują się w centrum terenu. Teatr, łaźnia i sklepy zostały zbudowane na działkach zgodnych z tym planem; podczas spaceru należy próbować je znaleźć. Pierwszy etap budowy budynków publicznych datuje się na okres Severów. Uważa się, że w okresie Cesarstwa Rzymskiego, czyli w II wieku naszej ery, miasto nie było otoczone murami. Uważa się, że pierwszy system obronny został zbudowany pod koniec IV wieku naszej ery. Zauważając ślady murów, należy pamiętać o tej różnicy: miasto początkowo było otwartym osiedlem, a następnie zostało otoczone fortyfikacjami.

Zgodnie z informacjami na Portalu Kultury, prace wykopaliskowe rozpoczęły się w 2009 roku i trwają nadal. Prace prowadzone są pod przewodnictwem profesora Turgut Hacı Zeyrek z Uniwersytetu Technicznego w Karadeniz, przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Turystyki. Dlatego niektóre obszary mogą być objęte pracami lub ochroną, należy więc przestrzegać wskazówek. Na tej samej stronie podano, że wyniki wykopalisk zmieniły znaną historię miasta, a odkryto artefakty datowane od późnego neolitu i wczesnego okresu chalcolitu do XIII-XV wieku naszej ery. Zgodnie z informacjami na stronie gubernatoratu, w 1875 roku miasto odwiedził brytyjski dyplomata Davis, który szczegółowo je opisał. Na tej samej stronie zaznaczono, że druga nazwa miasta, Hierapolis, została zidentyfikowana dzięki inskrypcjom odnalezionym przez brytyjskiego badacza Benta w 1890 roku.

U podnóża zamku, po jego północno-wschodniej

Kastabala-Hierapolis znajduje się 12 kilometrów na północ od centrum miasta Osmaniye, wzdłuż drogi prowadzącej do miejscowości Cevdetiye i muzeum Karatepe. Miasto położone jest na niewielkiej równinie, w pobliżu rzeki Ceyhan, otoczone wioskami Kesmeburun, Bahçe i Kazmaca. Według oficjalnych źródeł, starożytne miasto znajduje się na terenie wiosek Kesmeburun i Bahçe i jest uważane za jedną z atrakcji w powiecie Osmaniye. Do miasta można łatwo dojechać drogą asfaltową. Zgodnie z definicją gubernatora prowincji Osmaniye, na skalistym wzniesieniu górującym nad starożytnym miastem znajduje się zamek Bodrum, pochodzący z XIII wieku. Ruiny rozpoczynające się u stóp zamku rozciągają się na obszarze kilku kilometrów kwadratowych. Obszar ten po raz pierwszy odwiedził w 1875 roku brytyjski dyplomata E. J. Davis, który szczegółowo go opisał. Fakt, że miasto nosiło również nazwę Hierapolis, został ustalony w 1890 roku dzięki starożytnym inskrypcjom odnalezionym przez brytyjskiego badacza T. Benta. Starożytni autorzy, Ptolemeusz i Pliniusz, wymieniają Kastabala jako jedno z miast Kilikii, po Anazarbos i przed Epiphaneia. Geograf Strabon błędnie uważał, że istnieje druga Kastabala w górach Taurus. Miasto po raz pierwszy pojawia się w źródłach pod nazwą Hierapolis na monetach bitych za panowania króla Seleukosa IV. Antiocha (175-164 p.n.e.). W 2009 roku rozpoczęto pierwsze prace wykopaliskowe, które trwają do dziś. Wykopaliska prowadzone są pod kierownictwem profesora Turgut Hacı Zeyreka z Uniwersytetu Technicznego w Karadeniz, przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Turystyki. Wyniki tych prac zmieniły dotychczasową historię miasta. Odkryte znaleziska, datowane na okres późnej neolitu i wczesnego okresu chalkolitu, V wiek p.n.e., I-I wiek n.e., II wiek n.e., IV-VI wiek n.e. oraz XIII-XV wiek n.e., obiecują uzupełnić luki w regionalnej archeologii. Granice miasta obejmują żyzną równinę, położoną na południu od rzeki Ceyhan, na północy od Karatepe, a na zachodzie od obszaru Kırmıtlı, będącego ostoją ptaków. Budynki w centrum miasta, otoczone murami, znajdują się na północnych, południowych i wschodnich zboczach niewielkiej doliny, górującej nad miastem. Skaliste wzniesienia stanowią naturalną granicę na północy. Na północno-zachodnim krańcu miasta, u podnóża zamku, znajduje się przełęcz wykuta w skale, która łączy zachodnią i wschodnią strefy mieszkalne. Uważa się, że w okresie Cesarstwa Rzymskiego, czyli w II wieku n.e., miasto nie było otoczone Wzgórze zamkowe, położone na skalistym wzniesieniu, oferuje dogodne warunki obronne i zapewnia panoramiczny widok na okolicę. Ze względu na prowadzone wykopaliska, niektóre obszary mogą być niedostępne. Aktualne informacje dotyczące zwiedzania można uzyskać na oficjalnych stronach Ministerstwa Kultury i Turystyki oraz w lokalnym oddziale ds. kultury i turystyki. Osoby przybywające bez samochodu mogą dotrzeć do tego miejsca autobusami kursującymi do wsi Bahçe, Kesmeburun lub Karatepe; aktualne rozkłady jazdy należy sprawdzić na miejscu. Do zrobienia zdjęcia warto ująć w kadrze wzgórze zamkowe wraz z pozostałościami kolumnowej alei. Teren jest kamienisty i nachylony, dlatego zaleca się noszenie solidnych butów. Zwiedzanie Kastabali, w połączeniu z wizytą w pobliskim Muzeum pod otwartym niebem Karatepe-Aslantaş (znajdującym się na tej samej trasie), może zająć pół dnia.
4
Karatepe-Aslantaş Açık Hava Müzesi

Muzeum pod gołym niebem Karatepe-Aslantaş.

~2 godz. tutaj
Site, 80752 Karatepe/Kadirli/Osmaniye

Ostatnim punktem trasy jest Muzeum Pod Otwartym Niebem Karatepe-Aslantaş, znajdujące się na jej najbardziej północnym krańcu. Muzeum znajduje się w okręgu Kadirli, w obrębie Parku Narodowego Karatepe-Aslantaş, w pobliżu wioski Kızyusuflu. Według portalu Kultury, muzeum znajduje się 33 kilometry od centrum miasta Osmaniye. Droga z Kastabali jest przedłużeniem linii Cevdetiye-Karatepe, a widoki zmieniają się, gdy wjeżdża się z równiny na tereny leśne. Obszar ten jest często nazywany zarówno muzeum, jak i parkiem narodowym; warto potraktować je jako jedno miejsce do zwiedzania.

Zgodnie z informacjami z portalu Kultury, obszar ten został otwarty dla zwiedzających jako pierwsze muzeum pod otwartym niebem w Turcji. Wykopaliska rozpoczęły się w 1947 roku i doprowadziły do odkrycia dwóch dużych bram miejskich z okresu późnej cywilizacji Hetyckiej, drogi oraz otaczających budowli. Twierdza została zbudowana przez Asativatasa w VIII wieku p.n.e. jako granica obronna przed atakami z północy. Była to twierdza na skrzyżowaniu drogi Toprakkale, natomiast Karatepe to forteca na północnym krańcu równiny, pełniąca funkcję punktu obserwacyjnego. Historia trasy kończy się tutaj.

Po przybyciu, kierujcie się zgodnie z oznaczeniami i wybierzcie ścieżkę wzdłuż murów obronnych. Według dostępnych informacji, imponujące mury i bramy są doskonałym przykładem obronnej architektury tamtych czasów. Poświęćcie czas na obejrzenie monumentalnych i artystycznie wartościowych wejść. Bramy zdobią bazaltowe stelae i płaskorzeźby. Napisy na nich są napisane zarówno alfabetem fenickim, jak i hieroglifami Luwi. Te inskrypcje, uważane za dwa najdłuższe dwujęzyczne teksty w tych językach, odegrały ważną rolę w rozszyfrowaniu hieroglifów Luwi. Podczas oglądania inskrypcji, starajcie się nie skupiać na czytaniu tekstu, ale obserwujcie, w jakiej bramie i na jakiej wysokości się znajdują.

Rzeźby i pozostałości są eksponowane w ich naturalnym otoczeniu. Muzeum pod otwartym niebem i otaczający je las są chronione jako całość. Taki sposób ochrony pozwala na podziwianie pozostałości w kontekście krajobrazu kulturowego. Zamknięta część muzeum, znajdująca się wewnątrz muzeum pod otwartym niebem, została otwarta dla zwiedzających w 2007 roku; warto również zobaczyć eksponaty znajdujące się w niej. Obszar został wpisany na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2020 roku.

Obszar ten znajduje się na wzgórzach porośniętych lasem, dlatego należy założyć wygodne buty do chodzenia. Przechodźcie dalej, odpoczywając w zacienionych miejscach i pamiętajcie o zabraniu ze sobą wodę. Najlepiej fotografować mury i wejścia w godzinach, gdy światło pada

Muzeum pod gołym niebem Karatepe-Aslantaş znajduje się w dzielnicy Kadirli w prowincji Osmaniye, w obrębie Parku Narodowego Karatepe-Aslantaş. Obszar ten rozciąga się między podnóżami gór Toros a równinami Çukurova, w lesistej okolicy. Zgodnie z definicją Portalu Kulturowego, jest to pierwsze muzeum pod gołym niebem w Turcji, otwarte dla zwiedzających. Muzeum znajduje się na terenie wsi Kızyusuflu, oddalone o 33 kilometry od centrum miasta Osmaniye. Centrum dzielnicy Kadirli znajduje się 22 kilometry od parku narodowego. Obszar archeologiczny Karatepe-Aslantaş został odkryty w wyniku wykopalisk rozpoczętych w 1947 roku. Podczas wykopalisk odkryto dwie monumentalne bramy miejskie z okresu późnej fazy Imperium Hetytów, oś drogową oraz budynki i rzeźby znajdujące się po obu stronach tej osi. Zgodnie z oficjalną definicją, obszar ten jest miejscem historycznym, co oznacza, że można zwiedzać nie pojedynczą budowlę, ale pozostałości całego osiedla. Cytadela została zbudowana w VIII wieku p.n.e. Asativatas, który określał się jako władca tego regionu, zbudował cytadelę jako twierdzę graniczną, chroniącą przed atakami z północy. Imponujące mury i bramy stanowią unikalny przykład architektury obronnej tamtej epoki. Monumentalne wejścia odzwierciedlają wysoki poziom architektury i sztuki. Dlatego też rozpoczęcie zwiedzania od bram jest najłatwiejszym sposobem na zrozumienie, dlaczego ten obszar został założony jako twierdza graniczna. Obserwacja budynków i rzeźb znajdujących się po obu stronach osi, podczas jej przebycia, pomaga zrozumieć układ osiedla. Jedną z cech wyróżniających ten obszar na arenie archeologicznej są dwujęzyczne inskrypcje. Na bazaltowych stelach i płaskorzeźbach znajdujących się przy obu bramach znajdują się teksty napisane zarówno alfabetem fenickim, jak i hieroglifami luwiskimi. Zgodnie z dostępnymi źródłami, inskrypcje te, będące jednymi z najdłuższych dwujęzycznych tekstów w tych językach, odegrały ważną rolę w rozszyfrowaniu hieroglifów luwiskich. Traktowanie inskrypcji jako dokumentów językowych i historycznych pozwala dostrzec ich znaczenie w historii nauki. Ważne jest, aby nie dotykać powierzchni kamiennych, ponieważ jest to niezbędne dla ochrony zarówno inskrypcji, jak i płaskorzeźb. W obrębie muzeum pod gołym niebem znajduje się również zamknięty budynek muzeum, utworzony w celu prezentacji znalezisk archeologicznych i otwarty dla zwiedzających w 2007 roku. Rozważanie budowli widocznych na zewnątrz w kontekście znalezisk znajdujących się w zamkniętym budynku jest najefektywniejszym sposobem na zwiedzanie. Obszar archeologiczny Karatepe-Aslantaş został w 2020 roku wpisany na tymczasową listę światowego dziedzictwa Ze względu na nierówny teren na stanowiskach archeologicznych, warto założyć wygodne, antypoślizgowe buty. Najlepszy czas na fotografowanie reliefów to wczesny ranek lub późne popołudnie, ponieważ światło padające z boku uwypukla detale na powierzchniach. W miesiącach letnich warto zabrać ze sobą wodę i nakrycie głowy. Godziny otwarcia i opłaty wstępu mogą się zmieniać, dlatego warto sprawdzić aktualne informacje na oficjalnych stronach Ministerstwa Kultury i Turystyki. Najwygodniejszym sposobem dotarcia do muzeum jest dojazd samochodem z centrum miasta Osmaniye. Osoby przyjeżdżające bez samochodu mogą skorzystać z minibusów, które kursują do wsi Karatepe – informacje o aktualnych rozkładach jazdy można znaleźć na stronie Kultür Portalı, a szczegóły najlepiej sprawdzić na miejscu. Karatepe można zwiedzić tego samego dnia, wraz z antycznym miastem Kastabala, położonym na trasie drogi Cevdetiye-Karatepe. Zwiedzanie Kastabali, znajdującej się w dolinie, a następnie Karatepe, położonego u podnóża góry, stanowi przyjemną i dobrze zorganizowaną półdniową wycieczkę, łączącą te dwa miejsca. Po zwiedzaniu warto odpocząć na terenie piknikowym, co pozwoli na komfortowe zakończenie wycieczki.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoToprakkale, Osmaniye
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę