Południowe wybrzeże zatoki, od Narlıdere do Barbaros.

Rozpocznij swoją wędrówkę od zachodniego końca linii metra M1, na stacji Narlıdere Kaymakamlık. Linia ta dotarła do tej stacji w marcu 2024 roku. W obrębie tej dzielnicy znajduje się cztery stacje, co oznacza, że Narlıdere jest teraz nadmorskim obszarem, do którego można dojechać bezpośrednio z Konak. Schodząc ze stacji w kierunku Sahilevleri, zauważysz, jak teren opada w kierunku zatoki, ukazując charakterystyczną dla tej dzielnicy topografię. Centrum dzielnicy znajduje się dość wysoko nad morzem, a linia brzegowa to raczej płaski pas. Po dotarciu do brzegu, znajdziesz się na promenadzie, która została zrealizowana w dwóch etapach w ramach projektu "İzmir Deniz Kıyı Projesi" i, według dostępnych informacji, ma ponad dwa i pół kilometra długości. Rozpocznij spacer od wschodniego końca i kieruj się na zachód, aby słońce wschodziło za tobą. Wzdłuż promenady znajdują się ławki wykonane z naturalnego kamienia i betonu. Jeśli nie spieszy ci się, usiądź na jednej z nich i obserwuj linię brzegową Karşıyaka i Çiğli, znajdującą się po drugiej stronie zatoki. Dla osób, które chcą być bliżej morza, wybudowano cztery przystanie dla rybaków; to właśnie tam rano najczęściej można spotkać wędkarzy. Promenada posiada również taras w stylu drewnianym, przypominający ten w Bostanlı, który jest idealnym miejscem do fotografowania rano, gdy jest jeszcze pusty. Zwróć uwagę na wybór roślin, ponieważ zostały one dobrane tak, aby były odporne na słone powietrze i wiatr. Oprócz drzew iglastych, takich jak sosna, głóg, jarzębina i laurowiec, wykorzystano kolorowe krzewy, takie jak lawenda, niezapominajka, budleja i gaura. W obrębie tej promenady znajduje się również park Baku, który oferuje nowoczesne place zabaw dla rodzin z dziećmi. Na promenadzie znajdują się również dzieła sztuki powstałe podczas warsztatów rzeźbiarskich w Izmirze; poszukiwanie ich podczas spaceru może być dodatkowym celem. Dla osób, które chcą przemieszczać się rowerem, na promenadzie znajduje się kilometrowy odcinek ścieżki rowerowej oraz stacja BİSİM; w całej dzielnicy znajduje się łącznie cztery stacje BİSİM. Możesz wypożyczyć rower i przejechać całą długość promenady. Na zachodzie dzielnicy, w Limanreis, znajduje się publiczna plaża z certyfikatem "Blue Flag", która jest najbliżej centrum miasta, ponieważ wyniki analiz wody są pozytywne. Jeśli planujesz kąpiel, sprawdź aktualny stan plaży. Podczas spaceru zastanów się nad historią tej dzielnicy. Według źródeł, Rzymianie nazwali ten obszar "Akhilleion", co w języku Luwi oznaczało "przejście wodne", a najwęższe miejsce zatoki znajdowało się naprzeciwko tej promenady. W okresie osmańskim, w 1666 roku, za rozkazem Köprülü Mehmed Paşa, zbud Po godzinnej wędrówce wsiądźcie do autobusów ESHOT, które kursują w kierunku zachodnim wzdłuż nadmorskiej drogi, aby dotrzeć do Güzelbahçe. Jeśli chcecie kontynuować podróż promem, pamiętajcie, że firma İZDENİZ oferuje połączenia do przystani w Güzelbahçe. Źródło: TGRT Haber, projekt nadmorski w Narlıdere; Wikipedia, Narlıdere.

Rozpocznij spacer w Yalı Mahallesi, przy molo. Jeśli przybyłeś promem, już tam jesteś. Yalı to najbardziej ruchliwa dzielnica, a ten fragment wybrzeża, z portem rybackim, targiem rybnym i odnowioną promenadą, stanowi centrum codziennego życia Güzelbahçe. Podstawą lokalnej gospodarki są rybołówstwo i rolnictwo, dlatego warto obserwować przybycie łodzi do portu rano lub w połowie dnia – to jeden z najbardziej charakterystycznych momentów tego miejsca. Wokół portu znajduje się targ rybny, idealne miejsce, aby zobaczyć, jakie owoce morza są dostępne w danym sezonie.

Następnie przejdź się wzdłuż promenady, która biegnie od portu w kierunku targu nocnego. Ten odcinek, długości około kilometra, został zmodernizowany i wyposażony w palmy, meble miejskie, parki i plaże, tworząc przyjemną przestrzeń rekreacyjną. Wzdłuż promenady znajdują się ławki, gdzie można usiąść i podziwiać widok na zatokę, a konkretnie na jej zachodnią część, w kierunku Urla. Wzdłuż trasy znajdują się również parki, które mogą służyć jako miejsca odpoczynku, szczególnie jeśli podróżujesz z dziećmi.

W miesiącach letnich, w Yalı Mahallesi, każdego wieczoru odbywa się targ nocny. Jeśli planujesz tę trasę w lecie, warto zaplanować wizytę w tym miejscu na wieczór. Dalej na zachód, w dzielnicy Siteler Mahallesi, znajduje się publiczna plaża zarządzana przez gminę, a wzdłuż wybrzeża w Maltepe również można wejść do morza. Na terenie gminy znajduje się osiem plaż, z czego jedna posiada certyfikat Błękitnej Flagi. Aktualny stan plaż warto sprawdzić w gminie. Pas wybrzeża Güzelbahçe rozciąga się od Narlıdere, w kierunku Limanreis, aż do Urla, w okolicach Çamlıçay, więc podczas tego spaceru zobaczysz tylko fragment tego wybrzeża.

Historia nazwy tej miejscowości również jest związana z tym miejscem. Najstarsza nazwa Güzelbahçe to Kilizman, a pochodzi ona od starożytnego miasta Klazomenai, którego ruiny znajdują się w Urla İskele. W 1936 roku, jako Kızılbahçe, stała się częścią Urla, w 1957 roku przyjęła obecną nazwę, a w 1993 roku stała się samodzielną gminą. Przez pewien czas była połączona z Narlıdere i nosiła nazwę Narlıbahçe, dlatego związek między pierwszym a tym punktem trasy jest nie tylko geograficzny.

Zdjęcia wykonane od strony mola, w kierunku wybrzeża, pokazują niskie budynki dzielnicy i zbocza w tle. Najlepsze światło do fotografowania jest w godzinach południowych, ale kolory morza najlepiej uchwycić można rano lub wieczorem. Wokół mola i wzdłuż promenady jest wiele miejsc, gdzie można usiąść, więc warto zrobić tu przerwę na lunch. Nawet zimą można poczuć wiatr wiejący od zatoki, dlatego wiosna i lato są najlepszymi porami roku na spacery po wybrzeżu.

Urla İskele znajduje się na wybrzeżu dzielnicy İskele, na północ od centrum Urla, i jest to miejsce o największym znaczeniu historycznym na tej trasie. Po przybyciu do przystani, najpierw zwróćcie uwagę na wschodnią stronę portu, na niewielny wzniesienie, przez które przebiega droga; to jest wzgórze Limantepe. Wzgórze to uznawane jest za jeden z najstarszych portów w Morzu Egejskim, a ślady osadnictwa sięgają od okresu neolitu aż do późnej epoki brązu. Obszar ten został po raz pierwszy przedstawiony światu nauki przez Ekrema Akurgala w 1950 roku, a od 1992 roku prowadzone są tam prace wykopaliskowe pod kierownictwem Hayat Erkanal. Do prac lądowych dołączono badania podwodne prowadzone przez Uniwersytet w Haifie, co oznacza, że część tego portu znajduje się obecnie pod wodą.

Obszar wykopalisk działa według własnych zasad, dlatego nie próbujcie do niego wchodzić; podziwiajcie wzgórze z drogi i z wybrzeża. Źródła informują, że współczesna droga prowadząca do Urla İskele przecina wzgórze w kierunku wschód-zachód, a budynki letniskowe położone nad brzegiem uszkodziły wzgórze. Mając to na uwadze, łatwo sobie wyobrazić, że pod pozornie zwykłym wzniesieniem znajduje się mur i domy liczące tysiące lat. Znalezienie obsydianu z wyspy Melos w warstwach neolitycznych świadczy o tym, że ten port był już w bardzo wczesnych okresach związany z wyspami Egejskiego.

Następnie skierujcie się na północ, w stronę wyspy Karantina. Wyspa znajduje się naprzeciwko dzielnicy İskele i zawiera fragmenty starożytnego miasta Klazomenai; mieszkańcy Klazomenai przenieśli się na tę wyspę z lądu, z powodu strachu przed Persami. Według źródeł, wyspa po raz pierwszy została połączona z lądem za czasów Aleksandra Wielkiego, a starożytna droga z czasem uległa zniszczeniu, a obecny nasyp został wykonany w 1955 roku. Nazwa wyspy pochodzi od francuskich obiektów kwarantanny, które zostały założone w 1865 roku; obiekty te były wykorzystywane do walki z epidemiami aż do końca I wojny światowej. Wyspa Karantina jest jedną z trzech istniejących na świecie wysp kwarantanny.

Późniejsza historia wyspy również jest interesująca. W latach 50. XX wieku na wyspie znajdował się Instytut Morski i Słoneczny, a w latach 60. XX wieku znajdował się tam szpital chorób kości i stawów. W 1986 roku obiekt został przekształcony w szpital państwowy w Urla, a w 2014 roku szpital przeniósł się do nowego budynku poza wyspą. Obecnie wyspa jest obszarem chronionym i jest faktycznie wykorzystywana przez Ministerstwo Zdrowia; przed wejściem należy się upewnić, czy jest

Po dotarciu do Barbaros, zaparkuj samochód przy wejściu do wsi i przespaceruj się uliczkami; to miejsce najlepiej zwiedzać pieszo. Do 2014 roku Barbaros był wsią, a obecnie jest dzielnicą należącą do Urla. Mieszkańcy twierdzą, że jest to osada o długiej historii, sięgającej około siedmiuset lat. Pierwotna nazwa to Sıradam; w spisie wsi z 1928 roku figuruje jako Barbaros, wieś należąca do dzielnicy Barbaros w okręgu Çeşme. W spisie z 1940 roku liczba mieszkańców wynosiła 507 osób, a w 1955 roku była to jedna z wsi należących do dzielnicy podległej Urla.

Rozpocznij zwiedzanie od centralnego placu, gdzie znajduje się pomnik – to miejsce spotkań mieszkańców wsi, a za nim wznoszą się wzgórza, z których roztacza się widok na tereny uprawne. Następnie rozprosz się po uliczkach i poszukaj "oyuk" (strach na wróble). W języku tego regionu "oyuk" oznacza stracha na wróble, a od 2016 roku w każdej części wsi można podziwiać kolorowe strachy. W pierwszym roku istnienia festiwalu, mieszkańcy wioski stworzyli około czterystu takich strachów w warsztatach; w tamtym czasie populacja wioski wynosiła czterystu szesnastu osób, co oznacza, że każda osoba miała przypisany jeden strach. Ze względu na to, że strachy ulegają zniszczeniu pod wpływem pogody, są one corocznie odnawiane, dlatego za każdym razem, gdy odwiedzasz wioskę, możesz zobaczyć nowe.

Strachy mają konkretny cel: zwrócenie uwagi na rolnictwo. Festiwal "Oyuk" został zainicjowany przez mieszkańców wioski, aby ożywić rolnictwo, promować wioskę, zapewnić mieszkańcom dochód i zatrzymać migrację ludności. W pierwszym festiwalu wzięło udział sześć tysięcy osób, a festiwal odbywa się corocznie pod koniec lata. Historia turystyki w Barbaros sięga jeszcze dalej; od drugiej połowy lat 70. do 1998 roku, kobiety z wioski sprzedawały rękodzieło turystom przyjeżdżającym na pokazy folklorystyczne, które odbywały się raz w tygodniu.

17 października 2025 roku Barbaros został wpisany na listę najlepszych wiosek turystycznych Organizacji Światowego Turystyki Narodów Zjednoczonych. Od tego czasu liczba turystów krajowych i zagranicznych wzrosła, dlatego w weekendy i podczas festiwali ulice są zatłoczone. Najbardziej ruchliwymi okresami w roku są wiosna i jesień; jeśli chcesz spokojnego zwiedzania, wybierz dni powszednie.

Obecnie w wiosce znajdują się warsztaty rękodzielnicze, a większość z nich prowadzona jest przez kobiety. Organizowane są również wydarzenia takie jak kino plenerowe, chór żeński i warsztaty rytmiczne; ze względu na zmienny harmonogram, przed wyjazdem sprawdź aktualne ogłoszenia. Udział w jednym z warsztatów to najlepszy sposób, aby zobac