Osiem meczetów od Sultanahmet do Eyüp Sultan.

Meczet Sultanahmet, znajduje się w dzielnicy Fatih w Stambule, na historycznym półwyspie i jest uważany za jeden z najważniejszych przykładów klasycznej architektury osmańskiej. Budowę meczetu rozpoczęto w 1609 roku na rozkaz osmańskiego sułtana Ahmeda I, a budowla została ukończona w 1617 roku. Architektem meczetu był znany architekt tamtych czasów, Sedefkâr Mehmed Ağa. Budowla nosi imię sułtana, który ją zbudował, a dzięki niebieskim, zielonym i białym tonom płytek iznickich użytych we wnętrzu, w zachodnim świecie znana jest również jako "Blue Mosque" (Niebieski Meczet).

Meczet zajmuje wyjątkowe miejsce w architekturze osmańskiej dzięki sześciu minaretom. Jego duża centralna kopuła ma średnicę 23,5 metra i osiąga wysokość 43 metrów. Ta kopuła opiera się na czterech filarach i jest wspierana przez otaczające ją półkopuły. W dekoracjach wnętrza użyto ponad 20 000 ręcznie wykonanych płytek. Mihrab jest marmurowy, a wokół niego znajdują się misternie wykonane prace malarskie. Kazalnica jest ozdobiona estetycznymi przykładami sztuki kaligrafii.

Dziedziniec meczetu ma zadaszoną strukturę, często spotykaną w architekturze osmańskiej. Na przejściu między dziedzińcem a wnętrzem znajduje się elegancka brama. W północno-zachodnim rogu meczetu znajduje się grób sułtana Ahmeda I, który zlecił budowę. W kompleksie budowlanym znajdują się również medresa, pałac sułtański i fontanna.

Meczet Sultanahmet jest obecnie zarówno aktywnym miejscem kultu, jak i ważnym miejscem turystycznym. Jest szczególnie intensywnie używany w miesiącu Ramadan oraz podczas modlitw piątkowych. Dzięki swojej historii, architekturze i wartości artystycznej, meczet jest jednym z symboli Stambułu i znajduje się w regionie "Historyczne Obszary Stambułu" wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Hagia Sophia to unikal arcydzieło, które wznosi się w sercu Stambułu, świadek zarówno epoki bizantyjskiej, jak i osmańskiej. Zbudowana jako kościół w 537 roku przez cesarza bizantyjskiego Justyniana I, ta wspaniała budowla przez wieki zachwycała swoją architekturą i sztuką. Po zdobyciu Stambułu przez sułtana Mehmeda II w 1453 roku, Hagia Sophia została przekształcona w meczet, a dzięki szczególnemu zainteresowaniu osmańskich sułtanów, z biegiem lat wzbogacono ją o różne dodatki. Ogromna kopuła, mozaiki zdobione misternym rzemiosłem, olbrzymie marmurowe kolumny i mistyczna atmosfera czynią Hagia Sophię fascynującym miejscem, które przez historię gościło różne wierzenia, będąc punktem spotkania kultur i cywilizacji. Dziś, otwarta do modlitwy jako meczet, a jednocześnie przyjmująca odwiedzających jako dzieło sztuki i historii, ta wspaniała budowla nadal pozostaje jednym z najważniejszych symboli Stambułu. Odkrywając Hagia Sophię, można poczuć ślady przeszłości, wyobrazić sobie historyczne wspomnienia odbijające się między kamiennymi ścianami i być świadkiem wspólnego dziedzictwa ludzkości.

Meczet Rüstem Paşa, w dzielnicy Eminönü w Stambule, w rejonie Tahtakale, jest uważany za jeden z najpiękniejszych przykładów architektury osmańskiej. Został zbudowany w 1561 roku przez wielkiego wezyra osmańskiego Rüstem Pasha. Architektura należy do najsłynniejszego architekta osmańskiego, Mimar Sinana. Budowla ma duże znaczenie zarówno pod względem układu architektonicznego, jak i bogactwa dekoracji.

Meczet został zbudowany na terenach otaczających budynki handlowe. Na dolnym poziomie znajdują się sklepy, a meczet został wzniesiony na platformie nad tymi budynkami. Takie usytuowanie meczetu pokazuje mistrzostwo Mimar Sinana w budowaniu okazałej struktury na ograniczonej przestrzeni.

Najbardziej charakterystyczną cechą meczetu Rüstem Pasha są bogate dekoracje z ceramiki z Izniku, używane zarówno na zewnętrznych, jak i wewnętrznych elewacjach. Wnętrze meczetu pokryte jest tysiącami ręcznie wykonanych płytek ceramicznych z motywami roślinnymi z XVI wieku. Płytki te, z motywami takimi jak tulipany, goździki i hiacynty, są uważane przez historyków sztuki za jedne z najcenniejszych przykładów osmańskiej sztuki ceramiki.

Centralna kopuła meczetu wznosi się na czterech filarach i jest wspierana przez półkopuły otaczające przestrzeń. Kopuła jest oświetlona dużymi oknami, które wprowadzają do wnętrza światło. Mihrab, minber i pulpit wyróżniają się eleganckim rzemiosłem kamieniarskim. Meczet ma jedną minaret, która odzwierciedla klasyczny styl architektury osmańskiej.

Meczet Rüstem Pasha jest nie tylko miejscem kultu, ale także jednym z najpiękniejszych przykładów estetyki osmańskiej sztuki i architektury. Znajdując się w intensywnie handlowej dzielnicy Eminönü, jest odwiedzany przez modlących się oraz miłośników sztuki przez cały dzień. Meczet, który jest nadal aktywnie używany, oferuje swoim odwiedzającym zarówno duchowy spokój, jak i wizualną ucztę.

Mezquita de Süleymaniye, ubicada en una colina que da al Cuerno de Oro en el distrito de Fatih de Estambul, es una estructura monumental considerada una de las obras más grandiosas de la arquitectura otomana. La mezquita fue construida por orden del sultán otomano Suleimán el Magnífico, bajo la dirección del arquitecto principal de la época, Mimar Sinan. La construcción comenzó en 1550 y se completó en 1557. Mimar Sinan describió esta obra como su "obra maestra".

La mezquita constituye el centro de un gran complejo. Este complejo incluye edificios de servicios sociales como una madrasa, una biblioteca, un darüşşifa (hospital), un imarethane (comedor), un hammam y tiendas. La mezquita tiene cuatro minaretes, de los cuales dos tienen tres balcones y los otros dos tienen dos. Esta situación simboliza que Suleimán el Magnífico fue el cuarto sultán en el trono otomano y el décimo en total.

La cúpula central de la Mezquita de Süleymaniye tiene una altura de 53 metros y un diámetro de 26,5 metros. La cúpula se apoya sobre cuatro grandes pilares y está reforzada por cúpulas semicirculares en los lados. Las decoraciones utilizadas en el interior han sido diseñadas con un enfoque bastante simple y estético. Los trabajos de caligrafía, las ventanas de vitral y los ejemplos del arte de la caligrafía son notables.

En la parte trasera de la mezquita se encuentran las tumbas de Suleimán el Magnífico y su esposa Hürrem Sultan, quienes ordenaron la construcción de la mezquita. Además, la tumba de Mimar Sinan está justo fuera del patio de la mezquita. Hoy en día, la mezquita sirve tanto como un lugar de culto abierto como un sitio que es visitado intensamente por turistas locales y extranjeros que llegan a Estambul. La Mezquita de Süleymaniye es una de las paradas imprescindibles en la ruta de culto en Estambul, gracias a su arquitectura, funcionalidad e importancia histórica.