Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Okolice Mardinu: Savur – Midyat.
Kulturalny4 Przystanek

Okolice Mardinu: Savur – Midyat.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Trasa rozpoczyna się w Savur, oddalonym 47 kilometrów od centrum Mardin. Według informacji z lokalnego urzędu turystyki, Savur położony jest na wzgórzu, pomiędzy szczytem a naturalnym zamkiem, co zapewnia malowniczy widok. Okolice, z kamiennymi pracami, zamkiem i domami wykutymi w skałach, stanowią idealny punkt startowy. Następnie trasa prowadzi do madrasy Kasımiye, znajdującej się u podnóża Mardin, w pobliżu nowej drogi w kierunku Nusaybin. Jej fasada skierowana na południe, w stronę niziny, zapowiada krajobrazy kolejnych etapów podróży. Trzecim punktem jest starożytne miasto Dara, położone około 30 kilometrów na południowy wschód od Mardin, w wiosce Oğuz. Założone w 505 roku jako granica Imperium Rzymskiego, miasto zachowało fragmenty murów, agorę, zbiorniki wodne i teren cmentarza wykutego w skale, pozwalając na poznanie historii osady wybudowanej ze skał. Trasa kończy się w Midyat, gdzie można zobaczyć stare ulice z domami z kamienia i charakterystycznymi budowlami zwanymi "abbarami", a także targ jubilerski. Ułożenie trasy jest proste: od wyższych partii terenu, przez niziny, aż po kolejne miasta z kamienną zabudową. Materiały budowlane użyte w poszczególnych miejscach również odzwierciedlają tę ideę: w Savur kamień wydobywany ze zbocza, w Kasımiye obrobiony kamień, w Dara sama skała, a w Midyat charakterystyczny kamień "katori". Głębokość historyczna trasy również się zmienia: historia Savur sięga czasów Etrusków, budowa Kasımiye rozpoczęła się w okresie Artukidów i zakończyła w latach 1457-1502 za panowania Kasima z dynastii Akkoyunlu, w Darze średnia szerokość murów wynosiła 3,70-3,80 metra, a liczba wież na dwóch systemach murów wynosiła 28, a stare ulice Midyat zostały odrestaurowane w 2020 roku. Trasa wymaga pojazdu i najlepiej rozłożyć ją na dwa dni: pierwszy dzień poświęcić Savur i Kasımiye, a drugi Dara i Midyat. W Darze jest mało cienia, więc w ciepłe dni warto wybrać poranne godziny, zabrać kapelusz i wodę. Według informacji z centralnego urzędu turystyki, Midyat znajduje się około półtorej godziny jazdy od Mardin. Godziny otwarcia stanowiska archeologicznego w Darze zależą od pory roku, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić stronę internetową lokalnego urzędu turystyki. Ze względu na brak informacji o odległościach między poszczególnymi punktami, plan dnia należy dostosować do czasu przeznaczonego na podróż. Czas trwania: 2 dni. Najlepszy czas: wiosna i jesień, kiedy kolory kamienia i światło na nizinie są najbardziej intensywne, a temperatura nie jest zbyt wysoka. Transport: do tej trasy potrzebny jest własny samochód lub Ze względu na to, że regularna linia komunikacji miejskiej nie kursuje między przystankami, przed wyjazdem należy uzyskać aktualne informacje w lokalnym urzędzie kultury i turystyki.
Źródła:

Savur, Mardin
Kulturalny
4 Przystanek
~8 godz. w miejscach
Trasa ~100,2 km · 2 godz. 47 min
Łącznie ~10 godz. 47 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Tarihi Savur

Savur (miasto)

~2 godz. tutaj

Do Savur można dojechać asfaltową drogą prowadzącą z centrum prowincji Mardin na północ; lokalny urząd kultury i turystyki podaje, że odległość ta wynosi 47 kilometrów. To najwyżej położony punkt trasy, dlatego warto rozpocząć zwiedzanie właśnie tutaj. Średnia wysokość miejscowości wynosi około 900 metrów. Osada położona jest na zboczach wzniesienia, gdzie kończą się góry po stronie Mardin, oraz w pobliżu naturalnego zamku na północy. Źródło opisuje to wzniesienie jako "szyję słonia"; zwróćcie uwagę, jak droga wznosi się wzdłuż zbocza przed dotarciem do miejscowości. Najlepiej zostawić samochód w pobliżu centrum i przespacerować się, ponieważ ulice w tej osadzie są strome. Na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego Savur jest opisywany jako urocza miejscowość o bogatej historii, przypominająca Mardin. Strona zwraca również uwagę na kunszt kamieniarstwa w budynkach; warto zacząć od obejrzenia obramowań okien, drzwi i powierzchni ścian. Urząd wojewódzki pisze, że Savur to historyczne miejsce, w którym widać ślady pracy wykwalifikowanych rzemieślników. Wykorzystajcie tę listę jako przewodnik podczas zwiedzania i szukajcie zamku, domów wykutych w skałach i mostu, starając się je od siebie odróżnić. Można dojść do zamku i domów wykutych w skałach, spacerując po terenie miejscowości; sprawdźcie warunki dostępu na miejscu i w oficjalnych źródłach. Domy wykute w skałach, jak sama nazwa wskazuje, to budynki wkomponowane w zbocze skały. Najlepsze światło do fotografowania to poranne i popołudniowe godziny, kiedy to widać kolory skał. Rzeka Savur przepływa przez miejscowość; zatrzymajcie się w miejscu z widokiem na dolinę i spróbujcie dostrzec, jak osada jest ułożona na zboczu. Urząd prowincji opisuje ukształtowanie terenu jako nieregularne wzniesienia i pozostałości po wulkanie. Skierowanie wzroku na te linie ułatwia zrozumienie, dlaczego osada została założona na tym wzniesieniu. Urząd prowincji podaje również, że historia miejscowości sięga czasów Etiler. W tym samym źródle wspomina się również o rzymskim i bizantyjskim panowaniu, a także o okresie sasanidzkim i panowaniu Melikşaha. Podaje się, że Artukidzi panowali w tym regionie przez około trzy wieki, począwszy od XII wieku, a następnie wpływ odczuwalny był przez Karakoyunlu i Akkoyunlu. Savur został włączony do Imperium Osmańskiego za panowania Yavuz Sultana Selima i w 1884 roku uzyskał status miasta. Twierdzi się, że miasto Sharru, o którym wspomina się w asyryjskich zapiskach, to właśnie Savur; źródło przedstawia to jako przypuszczenie, a nie fakt, więc należy to czytać w ten sposób. Źródła utrzymania obejmują uprawę topoli, zboża i warzyw; podaje się, że w W drodze powrotnej skierujcie się na południe, w stronę południowo-zachodnich zboczy Mardinu, i udajcie się w stronę madrasy Kasımiye. Źródło: Wydział Kultury i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w Mardin, Urząd Wojewódzki w Mardin.

Savur, Mardin'in kuzeyinde, dağ yamacına yerleşmiş bir ilçe merkezidir. Mardin Valiliği, bu ilçeyi tarihi dokusuyla dikkat çeken, Mardin'e benzer, şirin bir yer olarak tanıtır. Aynı kaynak, ilçenin yamaçtaki konumu ve binalardaki taş işçiliğinin kusursuzluğu nedeniyle öne çıktığını belirtir. İl müdürlüğüne göre, Savur ilçe merkezi, 47 kilometrelik asfalt bir yolla ana şehre bağlıdır. İlçe, Mezopotamya'nın kuzeyinde, Mardin'in kuzeyinde yer alır. Yerleşim, Mardin tarafındaki dağların sonunu oluşturan bir tepe ile kuzeydeki doğal bir kale arasında, deve boynu şeklindeki bir sırtın üst ve yan yüzeylerinde kurulmuştur. Rakım ortalama 900 metredir ve buradan Savur Çayı geçer. İl müdürlüğü, bölgenin yüzey şekillerini düzensiz sırtlar ve sönmüş volkan kalıntıları olarak tanımlar. Bursa'daki Uludağ Üniversitesi'nin dergisinde yayınlanan bir makale, geleneksel kentsel dokunun iki tepenin etrafındaki yerleşim alanlarından oluştuğunu belirtir. Aynı çalışmaya göre, kale, topografyaya göre şekillendirilmiş sokaklar, konaklar ve evler, geleneksel yerleşim düzeninin özgün değerlerini yansıtır. Savur evleri, aile yapısı, ekonomik yapı, iklim, topografya, jeolojik yapı ve kullanılan malzemelerin etkisiyle şekillenmiştir. Valilik sayfasında, ilçe merkezi, kalesi, kaya evleri ve Başkavak Köprüsü, tarihi bir görünüm sunan unsurlar olarak sıralanır. Kale, günümüzde gezilecek bir yer olarak değil, ilçenin yamaç siluetinde yer alan bir yapı olarak değerlendirilmelidir. Kaya evler ise sokaklarda yürürken, yapının doğal kayayla nasıl bütünleştiğini gösterir. İl müdürlüğü, gezilecek yerler listesinde ayrıca Mehmet Tahir Ökmen Konağı'nı, Sürgücü Köprüsü'nü, Savur Çayı Yeşil Su'yu, Dereiçi köyünü ve Baş Kavak Köprüsü'nü de belirtir. İlçenin tarihi, resmi kaynaklara göre, Etiler dönemine kadar uzanır. Daha sonra Roma ve Bizans, ardından Sasani egemenliği görülür. Artuklular döneminde, 12. yüzyılda Savur, Artuklu yönetimine girdi. Artuklulardan sonra, Karakoyunlular ve Akkoyunlular bölgede hakimiyet kurdu. Savur, Yavuz Sultan Selim döneminde Osmanlı topraklarına katıldı ve 1884'te ilçe oldu. İl müdürlüğü, MÖ 1300 civarında bir Asur kralının seferinde adı geçen Şaru şehrinin Savur olabileceğine dair iddiaların bulunduğunu da belirtir. Aynı sayfada, Bizanslıların Savur'u Sauras, Sasanilerin ise Staor olarak adlandırdığı aktarılır. İl müdürlüğü, Asurlular döneminde Savur'dan Musul'a kavak ticaretinin yapıldığını anlatır. Kavaklar, Dicle'ye taşınır, şişirilmiş deri torbalar üzerinde Musul'a götürülürdü. Kavakçılık, tahıl ekimi ve sebzecilik, günümüzde de önemli gelir kaynaklarıdır. İlçede kiraz Artykuł zwraca uwagę na to, że autentyczny charakter budynków ulega zniszczeniu z powodu nieprawidłowych renowacji i braku konserwacji. Dlatego ważne jest, aby podziwiać budynki z zewnątrz, bez ingerencji, i okazywać szacunek mieszkańcom. Savur to spokojne miasteczko, zbudowane głównie z kamienia, które zasługuje na osobny dzień zwiedzania, oddalone od centrum Mardin.
2
Kasımiye Medresesi

Madrasa Kasımiye.

~1 godz. tutaj
Yeniyol Altı, Artuklu-Mardin

Madrasa Kasımiye znajduje się na południowy zachód Mardinu, u podnóża wzgórz, w pobliżu drogi prowadzącej do Nusaybin. Zgodnie z opisem na portalu Kultury, aby dotrzeć do madrasy, jadąc drogą do Nusaybin, należy przejechać obok stadionu miejskiego, a następnie skręcić w prawo w pobliżu remizy strażackiej i kontynuować jazdę przez około 250 metrów. Najłatwiej jest dojechać tam z Savur, przejeżdżając przez centrum miasta i kierując się zgodnie z powyższym opisem. Najpierw należy przyjrzeć się budowli od strony południowej, która otwiera się na równinę; portal Kultury podkreśla, że ta elewacja jest skierowana na południe, w stronę równiny. Źródła informują, że budowa rozpoczęła się w okresie Artukidów, a została ukończona w latach 1457-1502 za panowania Cihangiroğlu Kasima, władcy z dynastii Akkoyunlu. Dyrekcja kultury określa budowlę jako jedno z ostatnich dzieł z okresu Artukidów w Mardinie. Ten długi proces budowy pozwala dostrzec ślady obu epok, obserwując budowlę. Użycie gładkich, obrobionych kamieni jest od razu widoczne na elewacji; należy przyjrzeć się spoinom i ułożeniu rzędów kamieni. Wejście znajduje się od strony południowej, przez korytarz sklepiony łukiem, który prowadzi do głównej bramy. Aby odczytać zdobienia na bramie, należy wybrać moment, w którym światło pada z boku. Artykuł na portalu DergiPark przedstawia budowlę jako wyjątkowe dzieło architektury, charakteryzujące się starannym wykonaniem kamieniarstwa i bogatymi zdobieniami. Po przejściu przez korytarz, wkracza się na duży dziedziniec otoczony arkadami. Wokół dziedzińca znajdują się komórki rozmieszczone na dwóch kondygnacjach, pomiędzy arkadami. Należy porównać układ komórek i rytm łuków arkad, najpierw na parterze, a następnie na piętrze. Południową stronę dziedzińca zamyka duża sala z arkadami, a przed nią znajduje się basen. Artykuł wspomina, że basen i kopuły sprawiają, że budowla jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Mardinie. Portal Kultury informuje również o obecności fontanny na dziedzińcu. Stojąc nad basenem, należy wybrać punkt, z którego można sfotografować symetrię dziedzińca, patrząc w kierunku sali z arkadami. Zgodnie z informacjami dyrekcji kultury, madrasa została zbudowana na dwóch tarasach, na dwóch kondygnacjach, i stanowi część kompleksu, który obejmuje również meczet i mauzoleum. To tarasowe usytuowanie jest rozwiązaniem architektonicznym, które pozwala na wkomponowanie budynku w nachylone tereny. Po zachodniej stronie znajduje się oddzielna sala modlitwy, a po wschodniej – część meczetu, która wznosi się na dwie kondygnacje; należy postrzega

Madrasa Kasimiye, położona na południowy zachód starego miasta Mardin, u podnóża wzgórz, jest zabytkiem z okresu Artukidów. Podczas gdy inne madrasy w mieście znajdują się na wyższych poziomach, ta budowla znajduje się niżej, w dolinie. Dyrekcja Kultury i Turystyki informuje, że budynek znajduje się u podnóża wzgórz na południowy zachód Mardinu. Według portalu Kultury, budowa madrasy rozpoczęła się w okresie Artukidów, a została ukończona za panowania władcy Akkoyunlu, Cihangiroğlu Kasima. Portal podaje lata 1457-1502 jako okres ukończenia budowy; ze względu na różnice w innych publikacjach, bezpieczniej jest podać zakres od XV wieku. Dzięki temu budowla łączy w sobie elementy obu dynastii. Dyrekcja informuje, że styl architektoniczny wskazuje na rozpoczęcie budowy w okresie Artukidów i ukończenie w okresie Akkoyunlu. Ta sama instytucja stwierdza, że mimo że plan, rzeźby i motywy dekoracyjne nie zawsze w pełni odpowiadają charakterystycznym cechom epoki, budynek można uznać za jedno z ostatnich dzieł z okresu Artukidów w Mardinie. Madrasa została zbudowana na dwóch tarasach, w dwóch kondygnacjach. W budowie użyto gładkich, obrobionych kamieni; portal Kultury wspomina również o cegłach. Posiada układ otwartej madrasy, z jednym dziedzińcem, dwukondygnacyjny i z jednym portykiem. Ze względu na to, że tworzy kompleks wraz z meczetem i mauzoleum, budynek wydaje się być postrzegany nie tylko jako budynek edukacyjny, ale jako część szerszej społeczności. Wejście znajduje się od strony południowej, przez korytarz z sklepieniem beczkowym, prowadzący do bramy. Zwiedzanie najlepiej rozpocząć od bramy, uważnie obserwując dekoracyjne motywy na kamieniu. Artykuł w DergiPark podkreśla, że madrasa jest znana ze swojej architektury, rzeźb i dekoracji. Po zachodniej stronie korytarza znajduje się oddzielna sala modlitwy, która jest wspólna z innymi częściami budynku. Po wschodniej stronie znajduje się sala meczetu, która wznosi się na dwie kondygnacje. Te sale należy interpretować jako elementy architektoniczne, które pomagają zrozumieć układ kompleksu. Przez bramę wchodzi się na duży dziedziniec z arkadami, wokół którego znajdują się komórki rozmieszczone na dwóch kondygnacjach. Rytm arkad nadaje dziedzińcowi spokojny i uporządkowany wygląd. Na północnej stronie dziedzińca znajduje się duży portyk, który sięga do drugiej kondygnacji, oraz basen przed nim. Portal Kultury informuje również o obecności fontanny i dużego basenu na dziedzińcu. Stanie przy basenie i obserwowanie odbicia portyku i kopuł w wodzie to jeden z najlepszych sposobów na poznanie dziedzińca. Według artykułu, basen i kopuły na dziedzińcu sprawiły, że madrasa stała się jednym z naj Medresa znajduje się w oddalonym miejscu, poza centrum starego miasta, dlatego warto zaplanować jej zwiedzanie jako osobny punkt programu. Ponieważ informacje dotyczące komunikacji publicznej nie są dostępne w oficjalnych źródłach, może być konieczne skorzystanie z transportu prywatnego lub uzyskanie lokalnych wskazówek dotyczących dojazdu. Należy założyć antypoślizgowe buty, ponieważ podłogi i schody mogą być śliskie. Najlepsze warunki do fotografowania, zwłaszcza do uchwycenia faktury kamienia, są wczesnym rankiem lub późnym popołudniem, tuż przed zachodem słońca. Aby zrobić zdjęcia panoramiczne dziedzińca, warto ustawić się po przeciwnej stronie od basenu. Sugerowana kolejność zwiedzania: elewacja zewnętrzna, brama wejściowa, korytarz, dziedziniec, basen, ganek i górne tarasy. Przechodząc przez drzwi cel, zwróć uwagę na grubość ścian. Plan zwiedzania i dostępne obszary medresy mogą się zmieniać w czasie. Aktualne informacje można znaleźć na stronie internetowej Urzędu Kultury i Turystyki w Mardin lub na portalu kulturalnym. Można również postrzegać budowlę jako przykład tradycji wykorzystywania kamienia w architekturze Mardin. Odchodząc od elewacji skierowanej w stronę równiny, warto jeszcze raz odwrócić się i przyjrzeć relacji budynku z zboczem. W drodze powrotnej można przejść przez targ i ulice starego miasta, aby zakończyć zwiedzanie, odwiedzając inne medresy.
3

Starożytne miasto Dara.

~2 godz. tutaj

Dara, starożytne miasto, położone około 30 kilometrów na południowy wschód od Mardin, w wiosce Oğuz. Portal kulturowy informuje, że dojazd do miasta prowadzi trasą Mardin–Nusaybin; jeśli nie dysponujesz własnym pojazdem, zaplanuj dojazd z wyprzedzeniem. Według strony internetowej ministerstwa, Dara znajduje się na północy Mezopotamskiej Nizinie, u podnóża gór Tur Abdin, w miejscu dominującym nad okoliczną równiną. Zrozumienie tego położenia jest kluczowe: z nieco wyższej perspektywy łatwiej dostrzec, dlaczego miasto zostało tutaj założone. Źródła podają, że miasto zostało założone w 505 roku za panowania cesarza Anastazjusza jako garnizon wojskowy, mający chronić wschodnią granicę Cesarstwa Rzymskiego Wschodniego przed Sasanydami. Strona internetowa muzeum datuje prace budowlane na lata 503-507; podanie dat 505 dla założenia i 503-507 dla okresu budowy to po prostu różne akcenty w interpretacji źródeł. Zacznij od murów: około 4-kilometrowy mur otaczający trzy główne wzgórza miasta, w długości 2,8 kilometra, jest wyraźnie widoczny. Szerokość muru wynosi średnio 3,70-3,80 metra, a mury są zbudowane z gładko obrobionych kamieni. Na wewnętrznej i zewnętrznej stronie muru znajduje się łącznie 28 wież; na wschodzie, około 20 metrów od muru, znajdują się fosy. Za panowania cesarza Justyniana, w 530 roku, wysokość muru została zwiększona do około 29 metrów; obecnie najwyższy zachowany fragment, odkryty podczas wykopalisk, ma około 15 metrów wysokości. Wyobraź sobie pierwotną wysokość muru, porównując te dwie wartości. W czterech kierunkach widoczne są ślady głównych bram; po obu stronach każdej bramy znajdują się duże wieże o szerokości około 5 metrów. W północnej i południowej bramie wodnej, rzeka Cordis przepływa pod murem przez łukowe otwory. Ulica Agora rozciąga się na północ od bramy południowej na długość 45-50 metrów, o szerokości około 5,80 metra i jest wyłożona dużymi blokami kamiennymi. Po zachodniej stronie ulicy znajduje się portyk, a za nim znajdują się sklepy; podczas wykopalisk odkryto 9 sklepów i 6 pomieszczeń związanych z nimi; sklepy mają wymiary około 5 x 5 metrów. Strona internetowa muzeum sugeruje, że ze względu na położenie ulicy, która jest związana ze Szlakiem Jedwabnym, mogły tu przejeżdżać karawany handlowe. Przejdźmy do obiektów hydrotechnicznych: maksem to zadaszony zbiornik wodny wykuty w skale, składający się z 10 komór ułożonych równolegle, z sklepieniami beczkowymi. Każda komora ma długość 50 metrów, szerokość 4 metry i wysokość Portal kulturowy informuje, że na terenie stanowiska archeologicznego wciąż można zobaczyć pozostałości pałacu, rynku, więzienia, magazynu amunicji oraz tamy wodnej. Obecna wieś Dara powstała pod koniec XVIII wieku i rozwija się na terenie starożytnego miasta; dlatego też pozostałości archeologiczne znajdują się wśród pól i domów. Prosimy o respektowanie prywatnej własności i unikanie wchodzenia na prywatne tereny. W prowincji Mardin lata są gorące i suche, dlatego zalecamy zabranie ze sobą kapelusza, wody i wygodnych butów. Następnym przystankiem jest Midyat; należy uwzględnić około półtorej godziny podróży z Mardin do Midyat, planując czas powrotu. Źródło: Dyrekcja Kultury i Turystyki prowincji Mardin, Portal Kulturowy, strona internetowa ministerstwa poświęcona muzeom.

To była graniczna forteca, znana z wykutych w skale cystern, akweduktów i nekropolii. Podziemna cysterna z kolumnową salą przetrwała do dziś, a w jej wnętrzu dźwięk długo się rozchodzi.
4
Midyat Tarihi Sokakları

Uliczki historycznego Midyat.

~3 godz. tutaj

Odwiedzając Midyat, zamiast nowego centrum miasta, skupcie się na jego historycznych uliczkach. Według informacji Urzędu Promocji, centrum miasta z czasem przemieściło się około 2 kilometry, do miejscowości Estel. Źródło to opisuje Midyat jako miasto położone w odległości około półtorej godziny od Mardin, przypominające to miasto pod względem charakteru i będące swego rodzaju muzeum. Ze względu na tę odległość, Midyat często jest planowany jako ostatni punkt zwiedzania w ciągu dnia, po wizycie w Dara. Odwiedzający mogą podziwiać domy, kamienne rezydencje i łukowe przejścia, które przypominają architekturę Mardin. Nazwa miasta, "Matiate", pojawia się na asyryjskich tabletach z IX wieku p.n.e. i odnosi się do miasta-grobowca, co prawdopodobnie jest źródłem jego nazwy. Miejscowość znajduje się w regionie Tur Abdin. Według informacji urzędu, w dzielnicy zwanej "Yukarı Mahalle", uliczki zbudowane z charakterystycznego dla Midyat kamienia "katori" prowadzą aż do placu Estel Köşk. Na tych uliczkach znajdują się domy zdobione różnymi motywami oraz tradycyjne budynki zwane "abbar". Aby dokładnie przyjrzeć się motywom zdobiącym drzwi i okna, wybierzcie pory dnia, kiedy światło pada z boku. Uliczki te zostały odrestaurowane w 2020 roku w ramach projektu "Usprawnienie przestrzeni publicznej", przywracając im pierwotny wygląd. Możecie podziwiać odrestaurowane fasady wraz z ich oryginalnymi detalami. Przyjrzyjcie się kolorowi i fakturze kamienia "katori", ponieważ źródło określa go jako charakterystyczny dla Midyat. Druga strefa, w której znajdują się historyczne uliczki, rozciąga się od okolicy "Konuk Evi" aż do "Gümüşçüler Çarşısı" (targ srebra). Planując zwiedzanie, warto rozdzielić te dwie strefy na dwa oddzielne etapy, aby uniknąć zmęczenia. Na targu skupcie się na wyrobach z srebra; Urząd Promocji podkreśla, że Midyat jest znany z rzemiosła srebrniczego i jest ważnym ośrodkiem rzemiosła artystycznego. Źródło informuje również, że kilku mistrzów srebrniczych nadal prowadzi swoją działalność na targu. Srebrnictwo to technika zdobienia srebra drobnymi drutami; możecie również zapoznać się z naszym artykułem o srebrnictwie. Jeśli chcecie zrobić zdjęcia procesowi produkcji, poproście o pozwolenie przed zrobieniem zdjęć. Klimat w Midyat jest bardzo gorący i suchy latem, a zimą deszczowy i chłodny. W ciepłe dni wybierajcie do zwiedzania zacienione uliczki po południu, a rano i wieczorem – otwarte place. Załóżcie wygodne buty, ponieważ niektóre uliczki mogą być wyłożone kamieniami i mieć nachylenie. Historyczna dzielnica to miejsce zamieszkane, dlatego unikajcie wchodzenia na prywatne podwórka i do domów bez pozwolenia oraz rozma

Historyczne uliczki Midyat to obszar spacerowy, który składa się z kamiennych domów, dziedzińców i wąskich przejść, tworzących dawną architekturę miasta. Dyrekcja Kultury i Turystyki prowincji Mardin prezentuje ten obszar jako dwie odrębne strefy. Pierwsza to dzielnica zwana Górnym Miastem, a lokalnie Harıd Fok. Uliczki tej, zbudowane z charakterystycznego kamienia katori, prowadzą do placu Estel Köşk. Wzdłuż tych ulic znajdują się domy zdobione różnymi motywami oraz tradycyjne budynki. Według dyrekcji, ulice te zostały odrestaurowane w 2020 roku w ramach projektu "Usprawnienie ulic", przywracając im pierwotny wygląd. Druga strefa rozpoczyna się w pobliżu Domu Gościnnego i rozciąga się w kierunku Targowiska Jubilerskiego. Dom Gościnny to trzypiętrowy budynek, który został nabyty przez władze powiatu Midyat. Na najniższym piętrze znajduje się pomieszczenie wykute w skale oraz przylegająca do niego część. Na drugim piętrze znajdują się trzy pokoje ułożone w kształcie litery "L" oraz przestronny taras. Na trzecie piętro prowadzą wąskie, tunelowe schody, gdzie również znajduje się duży taras i dwa pokoje. Na tym piętrze, w korytarzu prowadzącym do pokoju, znajduje się mały balkon. Portal Kultury informuje, że dzięki wysokości budynku i jego trzem piętrom, z tarasu można podziwiać panoramę całego Midyat. Na dziedzińcu znajduje się budynek, który służy jako kuchnia, oraz studnia. Dom Gościnny znajduje się w odległości 250-300 metrów od Targowiska Jubilerskiego, co sugeruje, że trasa zwiedzania koncentruje się na uliczkach łączących te dwa miejsca. Na targu kontynuowana jest tradycja obróbki srebra i filigranu. Dyrekcja Generalna Promocji informuje, że kilku mistrzów filigranu kontynuuje swoją działalność na targu w Midyat. Filigran to technika obróbki srebra, a szczegóły tej techniki opisane są w oddzielnym artykule. Kolejnym ważnym miejscem w okolicy jest Muzeum Miejskie Estel Han. Han znajduje się w dzielnicy Ulu Camii, w odległości 2,2 kilometra od centrum miasta. Ze względu na brak inskrypcji, nie wiadomo dokładnie, kiedy został zbudowany. Budynek ma kształt litery "U", jest jednodwórcowy i trzypiętrowy. Han został zbudowany z kamienia, a jego piwnica jest wykuta w skale. Wewnątrz znajdują się pomieszczenia z sklepieniami beczkowymi, a na zewnątrz płaski dach. W 2021 roku han został odrestaurowany i służy jako muzeum miejskie, w którym prezentowane są eksponaty związane z kulturą Midyat. Informacje dotyczące dni i godzin otwarcia muzeum oraz ceny wstępu można znaleźć na stronie internetowej Dyrekcji Kultury i Turystyki. Dyrekcja Generalna Promocji opisuje Midyat jako miasto, które przypomina średni Dlatego spacerując po starych uliczkach, najlepiej wybrać poranne lub późno popołudniowe godziny, kiedy jest chłodniej. Uliczki mogą być wyłożone kamieniem i mieć nachylenia, więc warto założyć wygodne buty. Tekstura kamiennych fasad i łuków jest najbardziej widoczna w słabym świetle słonecznym. Ponieważ na ulicach znajdują się również prywatne domy, podczas fotografowania należy szanować prywatność mieszkańców. Aby poznać dwie strony tego miejsca, warto przespacerować się od dzielnicy Yukarı Mahalle wzdłuż linii prowadzącej do placu Estel Köşk, obejmując również okolicę pensjonatu, zamiast ograniczać się do jednej uliczki.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoSavur, Mardin
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę