
Okolice Mardinu: Savur – Midyat.
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Trasa rozpoczyna się w Savur, oddalonym 47 kilometrów od centrum Mardin. Według informacji z lokalnego urzędu turystyki, Savur położony jest na wzgórzu, pomiędzy szczytem a naturalnym zamkiem, co zapewnia malowniczy widok. Okolice, z kamiennymi pracami, zamkiem i domami wykutymi w skałach, stanowią idealny punkt startowy. Następnie trasa prowadzi do madrasy Kasımiye, znajdującej się u podnóża Mardin, w pobliżu nowej drogi w kierunku Nusaybin. Jej fasada skierowana na południe, w stronę niziny, zapowiada krajobrazy kolejnych etapów podróży. Trzecim punktem jest starożytne miasto Dara, położone około 30 kilometrów na południowy wschód od Mardin, w wiosce Oğuz. Założone w 505 roku jako granica Imperium Rzymskiego, miasto zachowało fragmenty murów, agorę, zbiorniki wodne i teren cmentarza wykutego w skale, pozwalając na poznanie historii osady wybudowanej ze skał. Trasa kończy się w Midyat, gdzie można zobaczyć stare ulice z domami z kamienia i charakterystycznymi budowlami zwanymi "abbarami", a także targ jubilerski. Ułożenie trasy jest proste: od wyższych partii terenu, przez niziny, aż po kolejne miasta z kamienną zabudową. Materiały budowlane użyte w poszczególnych miejscach również odzwierciedlają tę ideę: w Savur kamień wydobywany ze zbocza, w Kasımiye obrobiony kamień, w Dara sama skała, a w Midyat charakterystyczny kamień "katori". Głębokość historyczna trasy również się zmienia: historia Savur sięga czasów Etrusków, budowa Kasımiye rozpoczęła się w okresie Artukidów i zakończyła w latach 1457-1502 za panowania Kasima z dynastii Akkoyunlu, w Darze średnia szerokość murów wynosiła 3,70-3,80 metra, a liczba wież na dwóch systemach murów wynosiła 28, a stare ulice Midyat zostały odrestaurowane w 2020 roku. Trasa wymaga pojazdu i najlepiej rozłożyć ją na dwa dni: pierwszy dzień poświęcić Savur i Kasımiye, a drugi Dara i Midyat. W Darze jest mało cienia, więc w ciepłe dni warto wybrać poranne godziny, zabrać kapelusz i wodę. Według informacji z centralnego urzędu turystyki, Midyat znajduje się około półtorej godziny jazdy od Mardin. Godziny otwarcia stanowiska archeologicznego w Darze zależą od pory roku, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić stronę internetową lokalnego urzędu turystyki. Ze względu na brak informacji o odległościach między poszczególnymi punktami, plan dnia należy dostosować do czasu przeznaczonego na podróż. Czas trwania: 2 dni. Najlepszy czas: wiosna i jesień, kiedy kolory kamienia i światło na nizinie są najbardziej intensywne, a temperatura nie jest zbyt wysoka. Transport: do tej trasy potrzebny jest własny samochód lub Ze względu na to, że regularna linia komunikacji miejskiej nie kursuje między przystankami, przed wyjazdem należy uzyskać aktualne informacje w lokalnym urzędzie kultury i turystyki.
Źródła:
- Urząd Kultury i Turystyki w Mardin, dzielnica Savur: https://mardin.ktb.gov.tr/TR-56493/savur-ilcesi.html
- Portal Kultury, Medresa Kasımiye: https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/mardin/gezilecekyer/kasimiye-medresesi
- Urząd Kultury i Turystyki w Mardin, Mecety, medresy i kompleksy: https://mardin.ktb.gov.tr/TR-56509/camii---medrese-ve-kulliyeler.html
- DergiPark, Historyczne i kulturowe znaczenie medresy Kasımiye: https://dergipark.org.tr/tr/pub/ijms/article/1459194
- Urząd Kultury i Turystyki w Mardin, starożytne miasto Dara: https://mardin.ktb.gov.tr/TR-311680/dara-antik-kenti.html
- Portal Kultury, starożytne miasto Dara: https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/mardin/gezilecekyer/dara-antik-kenti
- Strona internetowa ministerstwa, stanowisko archeologiczne Mardin Dara: https://www.turkishmuseums.com/museum/detail/22330-mardin-dara-orenyeri/22330/1
- Urząd Kultury i Turystyki w Mardin, historyczne ulice Estel i Midyat: https://mardin.ktb.gov.tr/TR-312252/tarihi-estel-ve-midyat-sokaklari.html
- Dyrekcja Promocji, Midyat: https://tanitma.ktb.gov.tr/TR-22723/midyat.html
Przystanki trasy

Savur (miasto)
Do Savur można dojechać asfaltową drogą prowadzącą z centrum prowincji Mardin na północ; lokalny urząd kultury i turystyki podaje, że odległość ta wynosi 47 kilometrów. To najwyżej położony punkt trasy, dlatego warto rozpocząć zwiedzanie właśnie tutaj. Średnia wysokość miejscowości wynosi około 900 metrów. Osada położona jest na zboczach wzniesienia, gdzie kończą się góry po stronie Mardin, oraz w pobliżu naturalnego zamku na północy. Źródło opisuje to wzniesienie jako "szyję słonia"; zwróćcie uwagę, jak droga wznosi się wzdłuż zbocza przed dotarciem do miejscowości. Najlepiej zostawić samochód w pobliżu centrum i przespacerować się, ponieważ ulice w tej osadzie są strome. Na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego Savur jest opisywany jako urocza miejscowość o bogatej historii, przypominająca Mardin. Strona zwraca również uwagę na kunszt kamieniarstwa w budynkach; warto zacząć od obejrzenia obramowań okien, drzwi i powierzchni ścian. Urząd wojewódzki pisze, że Savur to historyczne miejsce, w którym widać ślady pracy wykwalifikowanych rzemieślników. Wykorzystajcie tę listę jako przewodnik podczas zwiedzania i szukajcie zamku, domów wykutych w skałach i mostu, starając się je od siebie odróżnić. Można dojść do zamku i domów wykutych w skałach, spacerując po terenie miejscowości; sprawdźcie warunki dostępu na miejscu i w oficjalnych źródłach. Domy wykute w skałach, jak sama nazwa wskazuje, to budynki wkomponowane w zbocze skały. Najlepsze światło do fotografowania to poranne i popołudniowe godziny, kiedy to widać kolory skał. Rzeka Savur przepływa przez miejscowość; zatrzymajcie się w miejscu z widokiem na dolinę i spróbujcie dostrzec, jak osada jest ułożona na zboczu. Urząd prowincji opisuje ukształtowanie terenu jako nieregularne wzniesienia i pozostałości po wulkanie. Skierowanie wzroku na te linie ułatwia zrozumienie, dlaczego osada została założona na tym wzniesieniu. Urząd prowincji podaje również, że historia miejscowości sięga czasów Etiler. W tym samym źródle wspomina się również o rzymskim i bizantyjskim panowaniu, a także o okresie sasanidzkim i panowaniu Melikşaha. Podaje się, że Artukidzi panowali w tym regionie przez około trzy wieki, począwszy od XII wieku, a następnie wpływ odczuwalny był przez Karakoyunlu i Akkoyunlu. Savur został włączony do Imperium Osmańskiego za panowania Yavuz Sultana Selima i w 1884 roku uzyskał status miasta. Twierdzi się, że miasto Sharru, o którym wspomina się w asyryjskich zapiskach, to właśnie Savur; źródło przedstawia to jako przypuszczenie, a nie fakt, więc należy to czytać w ten sposób. Źródła utrzymania obejmują uprawę topoli, zboża i warzyw; podaje się, że w W drodze powrotnej skierujcie się na południe, w stronę południowo-zachodnich zboczy Mardinu, i udajcie się w stronę madrasy Kasımiye. Źródło: Wydział Kultury i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w Mardin, Urząd Wojewódzki w Mardin.

Madrasa Kasımiye.
Madrasa Kasımiye znajduje się na południowy zachód Mardinu, u podnóża wzgórz, w pobliżu drogi prowadzącej do Nusaybin. Zgodnie z opisem na portalu Kultury, aby dotrzeć do madrasy, jadąc drogą do Nusaybin, należy przejechać obok stadionu miejskiego, a następnie skręcić w prawo w pobliżu remizy strażackiej i kontynuować jazdę przez około 250 metrów. Najłatwiej jest dojechać tam z Savur, przejeżdżając przez centrum miasta i kierując się zgodnie z powyższym opisem. Najpierw należy przyjrzeć się budowli od strony południowej, która otwiera się na równinę; portal Kultury podkreśla, że ta elewacja jest skierowana na południe, w stronę równiny. Źródła informują, że budowa rozpoczęła się w okresie Artukidów, a została ukończona w latach 1457-1502 za panowania Cihangiroğlu Kasima, władcy z dynastii Akkoyunlu. Dyrekcja kultury określa budowlę jako jedno z ostatnich dzieł z okresu Artukidów w Mardinie. Ten długi proces budowy pozwala dostrzec ślady obu epok, obserwując budowlę. Użycie gładkich, obrobionych kamieni jest od razu widoczne na elewacji; należy przyjrzeć się spoinom i ułożeniu rzędów kamieni. Wejście znajduje się od strony południowej, przez korytarz sklepiony łukiem, który prowadzi do głównej bramy. Aby odczytać zdobienia na bramie, należy wybrać moment, w którym światło pada z boku. Artykuł na portalu DergiPark przedstawia budowlę jako wyjątkowe dzieło architektury, charakteryzujące się starannym wykonaniem kamieniarstwa i bogatymi zdobieniami. Po przejściu przez korytarz, wkracza się na duży dziedziniec otoczony arkadami. Wokół dziedzińca znajdują się komórki rozmieszczone na dwóch kondygnacjach, pomiędzy arkadami. Należy porównać układ komórek i rytm łuków arkad, najpierw na parterze, a następnie na piętrze. Południową stronę dziedzińca zamyka duża sala z arkadami, a przed nią znajduje się basen. Artykuł wspomina, że basen i kopuły sprawiają, że budowla jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc w Mardinie. Portal Kultury informuje również o obecności fontanny na dziedzińcu. Stojąc nad basenem, należy wybrać punkt, z którego można sfotografować symetrię dziedzińca, patrząc w kierunku sali z arkadami. Zgodnie z informacjami dyrekcji kultury, madrasa została zbudowana na dwóch tarasach, na dwóch kondygnacjach, i stanowi część kompleksu, który obejmuje również meczet i mauzoleum. To tarasowe usytuowanie jest rozwiązaniem architektonicznym, które pozwala na wkomponowanie budynku w nachylone tereny. Po zachodniej stronie znajduje się oddzielna sala modlitwy, a po wschodniej – część meczetu, która wznosi się na dwie kondygnacje; należy postrzega
Starożytne miasto Dara.
~2 godz. tutajDara, starożytne miasto, położone około 30 kilometrów na południowy wschód od Mardin, w wiosce Oğuz. Portal kulturowy informuje, że dojazd do miasta prowadzi trasą Mardin–Nusaybin; jeśli nie dysponujesz własnym pojazdem, zaplanuj dojazd z wyprzedzeniem. Według strony internetowej ministerstwa, Dara znajduje się na północy Mezopotamskiej Nizinie, u podnóża gór Tur Abdin, w miejscu dominującym nad okoliczną równiną. Zrozumienie tego położenia jest kluczowe: z nieco wyższej perspektywy łatwiej dostrzec, dlaczego miasto zostało tutaj założone. Źródła podają, że miasto zostało założone w 505 roku za panowania cesarza Anastazjusza jako garnizon wojskowy, mający chronić wschodnią granicę Cesarstwa Rzymskiego Wschodniego przed Sasanydami. Strona internetowa muzeum datuje prace budowlane na lata 503-507; podanie dat 505 dla założenia i 503-507 dla okresu budowy to po prostu różne akcenty w interpretacji źródeł. Zacznij od murów: około 4-kilometrowy mur otaczający trzy główne wzgórza miasta, w długości 2,8 kilometra, jest wyraźnie widoczny. Szerokość muru wynosi średnio 3,70-3,80 metra, a mury są zbudowane z gładko obrobionych kamieni. Na wewnętrznej i zewnętrznej stronie muru znajduje się łącznie 28 wież; na wschodzie, około 20 metrów od muru, znajdują się fosy. Za panowania cesarza Justyniana, w 530 roku, wysokość muru została zwiększona do około 29 metrów; obecnie najwyższy zachowany fragment, odkryty podczas wykopalisk, ma około 15 metrów wysokości. Wyobraź sobie pierwotną wysokość muru, porównując te dwie wartości. W czterech kierunkach widoczne są ślady głównych bram; po obu stronach każdej bramy znajdują się duże wieże o szerokości około 5 metrów. W północnej i południowej bramie wodnej, rzeka Cordis przepływa pod murem przez łukowe otwory. Ulica Agora rozciąga się na północ od bramy południowej na długość 45-50 metrów, o szerokości około 5,80 metra i jest wyłożona dużymi blokami kamiennymi. Po zachodniej stronie ulicy znajduje się portyk, a za nim znajdują się sklepy; podczas wykopalisk odkryto 9 sklepów i 6 pomieszczeń związanych z nimi; sklepy mają wymiary około 5 x 5 metrów. Strona internetowa muzeum sugeruje, że ze względu na położenie ulicy, która jest związana ze Szlakiem Jedwabnym, mogły tu przejeżdżać karawany handlowe. Przejdźmy do obiektów hydrotechnicznych: maksem to zadaszony zbiornik wodny wykuty w skale, składający się z 10 komór ułożonych równolegle, z sklepieniami beczkowymi. Każda komora ma długość 50 metrów, szerokość 4 metry i wysokość Portal kulturowy informuje, że na terenie stanowiska archeologicznego wciąż można zobaczyć pozostałości pałacu, rynku, więzienia, magazynu amunicji oraz tamy wodnej. Obecna wieś Dara powstała pod koniec XVIII wieku i rozwija się na terenie starożytnego miasta; dlatego też pozostałości archeologiczne znajdują się wśród pól i domów. Prosimy o respektowanie prywatnej własności i unikanie wchodzenia na prywatne tereny. W prowincji Mardin lata są gorące i suche, dlatego zalecamy zabranie ze sobą kapelusza, wody i wygodnych butów. Następnym przystankiem jest Midyat; należy uwzględnić około półtorej godziny podróży z Mardin do Midyat, planując czas powrotu. Źródło: Dyrekcja Kultury i Turystyki prowincji Mardin, Portal Kulturowy, strona internetowa ministerstwa poświęcona muzeom.

Uliczki historycznego Midyat.
Odwiedzając Midyat, zamiast nowego centrum miasta, skupcie się na jego historycznych uliczkach. Według informacji Urzędu Promocji, centrum miasta z czasem przemieściło się około 2 kilometry, do miejscowości Estel. Źródło to opisuje Midyat jako miasto położone w odległości około półtorej godziny od Mardin, przypominające to miasto pod względem charakteru i będące swego rodzaju muzeum. Ze względu na tę odległość, Midyat często jest planowany jako ostatni punkt zwiedzania w ciągu dnia, po wizycie w Dara. Odwiedzający mogą podziwiać domy, kamienne rezydencje i łukowe przejścia, które przypominają architekturę Mardin. Nazwa miasta, "Matiate", pojawia się na asyryjskich tabletach z IX wieku p.n.e. i odnosi się do miasta-grobowca, co prawdopodobnie jest źródłem jego nazwy. Miejscowość znajduje się w regionie Tur Abdin. Według informacji urzędu, w dzielnicy zwanej "Yukarı Mahalle", uliczki zbudowane z charakterystycznego dla Midyat kamienia "katori" prowadzą aż do placu Estel Köşk. Na tych uliczkach znajdują się domy zdobione różnymi motywami oraz tradycyjne budynki zwane "abbar". Aby dokładnie przyjrzeć się motywom zdobiącym drzwi i okna, wybierzcie pory dnia, kiedy światło pada z boku. Uliczki te zostały odrestaurowane w 2020 roku w ramach projektu "Usprawnienie przestrzeni publicznej", przywracając im pierwotny wygląd. Możecie podziwiać odrestaurowane fasady wraz z ich oryginalnymi detalami. Przyjrzyjcie się kolorowi i fakturze kamienia "katori", ponieważ źródło określa go jako charakterystyczny dla Midyat. Druga strefa, w której znajdują się historyczne uliczki, rozciąga się od okolicy "Konuk Evi" aż do "Gümüşçüler Çarşısı" (targ srebra). Planując zwiedzanie, warto rozdzielić te dwie strefy na dwa oddzielne etapy, aby uniknąć zmęczenia. Na targu skupcie się na wyrobach z srebra; Urząd Promocji podkreśla, że Midyat jest znany z rzemiosła srebrniczego i jest ważnym ośrodkiem rzemiosła artystycznego. Źródło informuje również, że kilku mistrzów srebrniczych nadal prowadzi swoją działalność na targu. Srebrnictwo to technika zdobienia srebra drobnymi drutami; możecie również zapoznać się z naszym artykułem o srebrnictwie. Jeśli chcecie zrobić zdjęcia procesowi produkcji, poproście o pozwolenie przed zrobieniem zdjęć. Klimat w Midyat jest bardzo gorący i suchy latem, a zimą deszczowy i chłodny. W ciepłe dni wybierajcie do zwiedzania zacienione uliczki po południu, a rano i wieczorem – otwarte place. Załóżcie wygodne buty, ponieważ niektóre uliczki mogą być wyłożone kamieniami i mieć nachylenie. Historyczna dzielnica to miejsce zamieszkane, dlatego unikajcie wchodzenia na prywatne podwórka i do domów bez pozwolenia oraz rozma
Komentarze
Wczytywanie...
