Od zamku Galata do rezydencji Bekir Ağalar, przez Kahramankazan i Çubuk.

Karalar, wieś położona około ośmiu kilometrów od centrum Kahramankazan, zamieszkana przez zaledwie kilkuset osób. Starożytne stanowisko archeologiczne znajduje się na północ od wsi, w pobliżu skalistego masywu zwanego Asarkaya. Najlepiej zostawić samochód w bezpiecznym miejscu w wiosce i dojść pieszo do skały, ponieważ na terenie stanowiska nie ma wyznaczonego parkingu. Nie ma tam bramy wejściowej, kasy biletowej ani tablic informacyjnych; trzeba samemu znaleźć drogę. Najpierw przyjrzyjcie się samej skale. Według strony internetowej gminy Kahramankazan, na tej formacji skalnej znajdują się nacięcia wykonane przez człowieka, a jej otoczenie było otoczone murami. Ta sama strona informuje, że uważa się, że skała była wykorzystywana jako wojskowa forteca w czasach klasycznych, a w okresie rzymskim stała się miejscem osadnictwa, gdzie znaleziono liczne fragmenty ceramiki. Poszukajcie kamiennych schodów wyrzeźbionych w skale; te schody, widoczne na zdjęciach w serwisie Commons, to pozostałości starej ścieżki prowadzącej do ruin znajdujących się powyżej. Nie wchodźcie na schody ani nie dotykajcie resztek murów, tylko je oglądajcie. Zainteresowanie tym miejscem przez świat nauki wzbudził w 1933 roku Remzi Oğuz Arık. Encyklopedia Islamu (TDV) informuje, że Arık, jako archeolog Ministerstwa Oświaty, podczas wykopalisk w Karalar odkrył miasto Galatów i przedstawił światu inskrypcję należącą do Deiotarosa. Źródło zbierające starożytne inskrypcje podaje, że nagrobek znaleziony w Karalar należy do Deiotarosa Philopatora, syna Galackiego tetrarcha, i datowany jest na lata 43-40 p.n.e. Dlatego Karalar jest kojarzony z Blucium, twierdzą, w której, jak pisze Strabon, mieszkał Deiotaros. Jednak to powiązanie nie jest pewne; prace, takie jak artykuł Stephena Mitchella opublikowany w 1974 roku w "Anatolian Studies", nadal dyskutują o lokalizacji galackich twierdz. Pamiętajcie o tym jako o hipotezie, obserwując skałę z góry. Zwróćcie również uwagę na wzgórza otaczające skałę. Wikipedia w języku angielskim informuje, że na północ od wsi można zobaczyć pozostałości świątyni i grobowców. W serwisie Commons znajduje się również zdjęcie galackiego kurhanu znajdującego się w tym miejscu. W niektórych z tych kurhanów zobaczycie wykopane przez poszukiwaczy skarbów dołki. Doç. Dr. Çiğdem Gençler Güray z Uniwersytetu w Ankarze opowiada o tym, że po przeprowadzeniu badań powierzchniowych okazało się, że w tym rejonie poszukiwacze skarbów używali dynamitu, co spowodowało nieodwracalne szkody. To ona również twierdzi, że w skałach ani w murach nie ma ukrytych skarbów. Jeśli zobaczycie dołek lub zł Szerokość tego obszaru sama w sobie wyjaśnia, dlaczego tu, właśnie w tym miejscu, powstał garnizon. Najlepsze światło do fotografowania jest wczesnym rankiem; w południe powierzchnia skalna staje się płaska i ostre światło. Na terenie panuje bardzo mało cienia, latem konieczne jest noszenie kapelusza i picie wody. Na szczycie może wiać silny wiatr, więc należy trzymać się blisko ziemi i nie zbliżać do krawędzi skały. Godzina i piętnaście minut wystarczy, aby obejrzeć skałę, schody i najbliższą nekropolię. Następnie można wrócić do wioski i wyruszyć w drogę do centrum powiatu, oddalonego o osiem kilometrów, gdzie znajduje się Muzeum Satıkadın. Źródła: Gmina Kahramankazan, Historia Kahramankazan; DHA, Zabytki hellenistyczne, rzymskie i bizantyjskie w Ankarze; Encyklopedia Islamu, Remzi Oğuz Arık; Attalus, Epitaf Deiotarusa Philopatora.

Muzeum Satı Kadın to dwukondygnacyjny dom wiejski, który został odrestaurowany przez gminę Kahramankazan i przekształcony w muzeum w 2014 roku. Przed muzeum znajduje się posąg Satı Kadın oraz fontanna, na której znajdują się tablice opisujące różne etapy jej życia. Przed wejściem warto przeczytać te tablice, które opowiadają o jej pracy jako sołtysa, spotkaniu z Atatürkiem, działalności jako posłanki i o jej późniejszych latach życia. Ta krótka lektura da wam kontekst, który pomoże zrozumieć przedmioty znajdujące się wewnątrz domu. Oto zarys jej historii: Według Wikipedii, Satı Kadın urodziła się w 1890 roku w wiosce Kazan, jej prawdziwe imię brzmiało Hatice. Zyskała przydomek Satı Ağa po wygranej walce z lokalnym możnowładcą w sprawie spadku po ojcu. W latach wojny o niepodległość pracowała na rzecz armii, a po rewolucji językowej nauczyła się czytać i pisać w szkołach ludowych. Po przyznaniu kobietom prawa do bycia sołtysami, została wybrana na tę funkcję w wiosce Kazan. Po przyznaniu kobietom prawa do głosowania i kandydowania na posłanki w 1934 roku, została jedną z osiemnastu kobiet, które zdobyły mandaty w parlamencie. Gmina Kahramankazan nazywa ją pierwszą posłanką pochodzącą z wsi; pełniła funkcję posłanki w Ankarze w latach 1935-1939 i pracowała w Komisji Rolnictwa w parlamencie. Szczegóły dotyczące jej spotkania z Atatürkiem różnią się w zależności od źródeł. Według Wikipedii, Atatürk spotkał się z nią w 1934 roku, gdy przejeżdżał przez dzielnicę Halkavun w drodze do Kızılcahamam. Z kolei jej wnuczka, w rozmowie z agencją Anadolu, opowiada, że Atatürk odwiedził tę dzielnicę w tym samym roku, gdy jechał do Stambułu. Wtedy, gdy wieśniacy byli onieśmieleni, to Satı Kadın podeszła do niego i zaoferowała mu napój. Według rodzinnej opowieści, gdy zapytał ją o wiek, ona odpowiedziała, że urodziła się w 1919 roku, twierdząc, że nie żyła jeszcze, gdy rozpoczęła się walka o niepodległość. W rejestrach parlamentu jej imię widnieje jako Hatı Çırpan; według relacji wnuczki, to imię dał jej Atatürk. Możecie zapytać pracownika muzeum o te historie; gmina informuje, że pracownicy muzeum udzielają informacji zwiedzającym. Wewnątrz muzeum znajdują się przedmioty, ubrania i obiekty związane z życiem Satı Kadın i tamtych czasów. Zwróćcie szczególną uwagę na zdjęcia i obrazy na ścianach, ponieważ pokazują one drogę od zwykłego domu wiejskiego do miejsca pracy w parlamencie. Według agencji Anadolu, rodzina zachowała również sukienkę i pas, które Satı Kadın miała na sobie, gdy powitała Atatürka. Z tego samego artykułu wynika, że Sat Przed wyjazdem, upewnij się w godzinach otwarcia muzeum, kontaktując się z urzędem gminy Kahramankazan. W dzielnicy znajduje się również park o nazwie Satıkadın, gdzie znajduje się pomnik poświęcony tej osobie; jeśli macie czas, możecie tam zrobić krótką wizytę. Pół godziny wystarczy, aby obejrzeć dom, ogród i fontannę. Stąd udajcie się do Kurtboğazı, aby zrobić przerwę na lunch, znajdującego się w pobliżu tamy, wzdłuż drogi do Stambułu. Źródła: Gmina Kahramankazan, Dom-Muzeum Satı Kadın; Agencja Anadolu, Pamięć o Satıkadın; Wikipedia, Muzeum Hatı Çırpan i Satıkadın.

Trasa nie prowadzi do muzeum, a do miejsca na odpoczynek. Według urzędu miasta Kahramankazan, zapora Kurtboğazı znajduje się wzdłuż drogi do Stambułu, około pięciu kilometrów od centrum miasta. Po spacerze w słońcu w Karalar i pobycie w muzeum, tutaj zatrzymujemy się, aby zjeść posiłek i nabrać sił na drugą część dnia. Na tym etapie trasy nie omawiamy historii budowy zapory ani jej roli w systemie wodnym Ankary; głównym zadaniem jest znalezienie dogodnego miejsca nad wodą. Urząd miasta informuje, że w okolicy zapory znajdują się miejsca na piknik, restauracje i specjalne tereny rekreacyjne. Z drugiej strony, firma ASKİ informuje, że obszary wokół zbiorników wodnych zaopatrujących Ankarę są specjalnie chronione, a wchodzenie do wody, organizowanie pikników i rozpalanie ogniska w tych obszarach jest niebezpieczne i zabronione. Prosimy o zapamiętanie: posiłki spożywaj w restauracjach lub na wyznaczonych terenach piknikowych, unikaj improwizowanych posiłków nad wodą i nie rozpalaj ogniska w żadnym miejscu. W weekendy, w godzinach południowych, te miejsca szybko się zapełniają, więc lepiej przyjechać w dni powszednie. Pamiętaj, aby zabrać ze sobą śmieci; firma ASKİ przypomina, że wszystko, co zostaje w rzekach i nad brzegiem, pogarsza jakość wody. Wchodzenie do wody jest absolutnie zabronione; przedstawiciele firmy ASKİ informują, że ze względu na gliniaste i muliste osady na dnie zbiornika, te obszary nie nadają się do pływania. Na stronie urzędu miasta wspomniano o wędkowaniu i stwierdzono, że w jeziorze występują karpie, płocie i srebrzanki. Jeśli planujesz wędkować, zapoznaj się z aktualnymi przepisami dotyczącymi połowu. Krótki spacer po okolicy to najlepszy sposób na rozruszanie nóg po posiłku. Podczas spaceru zwróć uwagę na krajobraz. Według urzędu miasta, Kahramankazan znajduje się na równinie Akıncı, a na północy widać południowe przedłużenia gór Köroğlu, oddzielających wschodnią Anatolię od zachodniego wybrzeża Morza Czarnego. Zwróć uwagę na wzniesienia na północnym horyzoncie; to właśnie tam znajdują się góry, o których wspomina urząd miasta. Zapora jest zasilana przez rzeki Bahtılı, Kınık, Pazar i Uzunöz. Jedną z nazw rzek, Kınık, jest również nazwa jednej z wiosek, w której ekipa Guraya znalazła fragmenty ceramiki rano. W ten sposób, podczas obiadowej przerwy, siedzisz przy mapie porannego badania archeologicznego. Produkty uprawiane na równinie są również związane z tym miejscem. Według urzędu miasta, w regionie uprawiane są pszenica, jęczmień, ciecierzyca i buraki cukrowe, ale najbardziej znanym produktem jest melon. Pod koniec sierpnia i we wrześniu, pod patronatem urzędu miasta, organizowany jest targ melonów. Jeśli przejeżdż Źródło: Urząd Gminy Kahramankazan, zapora Kurtboğazı; Urząd Miasta Kahramankazan, historia Kahramankazan; ASKİ (Administracja Wodociągów i Kanalizacji), ostrzeżenie: wstęp na tereny zapór jest niebezpieczny i zabroniony.

Muzeum Miejskie w Çubuk znajduje się w budynku Bekir Ağalar Konağı, który niegdyś należał do jednej z zamożnych rodzin tego regionu. Gmina zrestaurowała budynek w 2013 roku, a w 2015 roku otwarto go jako salę wystawową podczas Międzynarodowego Festiwalu Ogórków i Kultury w Çubuk. W 2017 roku Ministerstwo Kultury i Turystyki zarejestrowało budynek jako muzeum miejskie. Wikipedia informuje, że muzeum nie posiada parkingu, dlatego należy zaparkować samochód w pobliskiej ulicy i dojść pieszo. Przed wejściem warto zatrzymać się w ogrodzie. Zgodnie z opisami zdjęć w serwisie Commons, w ogrodzie znajdują się eksponaty archeologiczne. W historii gminy Çubuk można przeczytać, że po Hitytach, region przeżył kolejne okresy: Frygów, Galatów, Persów, Rzymian i Bizantów. Warstwa kulturowa Galatów, którą widzieliście rano w Karalar, jest również obecna tutaj. Zapytaj pracownika, z której wioski pochodzą kamienie w ogrodzie. Następnie przyjrzyjcie się fasadzie budynku z balkonami i znajdźcie miejsce z ulicy, z którego można zobaczyć cały budynek. Najlepiej robić zdjęcia po południu, gdy światło pada z boku. Ważnym szczegółem, który podkreśla znaczenie tego miejsca, jest fakt, że w 1933 roku, jak podaje portal Kultury, Atatürk zatrzymał się w tym budynku podczas swojej wizyty w regionie. Historia, którą usłyszeliście rano w Muzeum Satıkadın, wydarzyła się rok później; muzea obu miejscowości przechowują wspomnienia z dwóch różnych wizyt z tego samego okresu. Porozmawiajcie o tym z pracownikiem muzeum – lokalne opowieści są bogate w takie szczegóły. Wewnątrz, centralnym punktem zwiedzania jest panorama bitwy pod Ankarą w 1402 roku. Aby lepiej zrozumieć przebieg bitwy, warto wiedzieć, że według Wikipedii, doszła ona do rozrachunku 20 lub 28 lipca 1402 roku na równinie Çubuk pomiędzy Imperium Osmańskim a Imperium Tamerlana. Sułtan osmański I Bayezid został uwięziony, a państwo wkrótziło w jedenastolatni okres bez władcy. Stojąc przed panoramą, wyobraźcie sobie, że armia osmańska była skierowana w stronę wioski Melikşah, a Tamerlan rozbił obóz na równinie nad rzeką Çubuk. Dokładne miejsce bitwy jest przedmiotem dyskusji; niektórzy badacze sugerują wioskę Culuk w Haymanie, ale powszechnie uważa się, że bitwa miała miejsce na równinie Çubuk. Gmina Çubuk informuje, że wiele wiosek w regionie zawdzięcza swoje nazwy tej bitwie. Okçular, co oznacza "Łucznicy", nosi tę nazwę, ponieważ była to baza jednostek łuczniczych pod dowództwem Yıldırıma Bayezida. Według gminy, Bayezid został uwięziony, gdy jego koń potknął się i upadł na Jeśli przybędziecie w czwartek, według informacji z urzędu miasta, w dzielnicy organizowany jest targ, na którym można znaleźć zarówno lokalne produkty, jak i produkty regionalne. Oferowane są m.in. bazlama, masło, ser, wiśnie i pigwa. W centrum znajduje się również zabytkowy budynek, zbudowany z gliny, a charakteryzujący się drewnianą minaretem, dlatego nazywany Meczetem z Drewnianą Minaretem. Wystarczy krótki spacer, aby podziwiać jego architekturę z zewnątrz. Następnie udajcie się na północny zachód, w kierunku Karagöl, oddalonego o około 28 kilometrów. Źródła: Portal Kultury, Muzeum Miasta Çubuk; Urząd Miasta Çubuk, Zabytki i Historia; Wikipedia, Bitwa pod Ankarą i Muzeum Miasta Çubuk.

Ostatni przystanek tego dnia to Karagöl, położony pomiędzy miastami Çubuk i Kızılcahamam, u podnóża gór Kavak i Yıldırım. Według Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa, park znajduje się 28 kilometrów od Çubuku i 68 kilometrów od Ankary. Droga prowadzi z Çubuku i wznosi się na północny wschód, a jezioro znajduje się na wysokości 1630 metrów nad poziomem morza. Ze względu na tę wysokość, po południu temperatura w tym miejscu jest wyraźnie niższa niż na nizinach; przed wyjściem z samochodu warto założyć cieplejsze ubranie. Ten przystanek dedykujemy przede wszystkim otaczającemu jezioro lasowi, a nie samemu jezioru. Wikipedia informuje, że Karagöl znajduje się na północnej granicy regionu flory irańsko-turańskiej, a niektóre gatunki występujące w regionie flory europejsko-syberyjskiej, położonym dalej na północ, również można tu znaleźć. Podczas spaceru wzdłuż brzegu szukajcie drżącego topolu, czarnego buka i lipy kaukaskiej. Kilka gatunków klonów, orzechy włoskie i leszczyny również należą do rodzajów, które tworzą bujny las otaczający jezioro. Na zboczach dominują sosny czarne i żółte. Urząd Gminy Çubuk przypisuje tę różnorodność klimatycznemu przejściu pomiędzy kontynentalnym klimatem Wewnętrznej Anatolii a wilgotnym klimatem Morza Czarnego, dodając, że w lesie można spotkać nawet dęby i orzechy włoskie. Różnica pomiędzy suchą stepową równiną, którą widzieliście w Kurtboğazı, a tym lasem, jest najbardziej uderzającym kontrastem trasy. Przyjrzyjcie się uważnie liściom drzew i, jeśli jest jesień, zwróćcie uwagę na kolory klonów. Urząd Gminy informuje, że w lasach nad jeziorem znajdują się źródła wody, a woda wypływająca spod skał jest bardzo zimna. Według urzędu, w lasach można również spotkać dzikie zwierzęta; chodźcie cicho i nie dokarmiajcie ich. Wojna, o której słuchaliście w muzeum, pojawia się również tutaj. Urząd Gminy opowiada o tym, że w 1402 roku armie Bayezida I zatrzymały się tutaj i zaopatrywały się w wodę; Karagöl znajduje się na terenie wioski Kışlacık, której nazwa, jak się mówi, pochodzi od zimowego obozu tej armii. Urząd Gminy informuje również, że w przeszłości nad jeziorem znajdował się hotel, w którym obozowały reprezentacje narodowe, a później opuszczony hotel został zburzony. Podczas spaceru wzdłuż brzegu pamiętajcie o tej historii. W parku można organizować pikniki, wędrówki, wspinaczkę górską, obserwację flory i fauny, podziwiać widoki oraz łowić ryby w sposób kontrolowany. Przy wejściu znajduje się dom strażnika, toaleta, budka informacyjna, parking oraz restauracja. Park jest zarządzany przez Urząd Dyrektorstwo Regionalne, Park Przyrodniczy Çubuk Karagöl; Urząd Gminy Çubuk, Jezioro Karagöl; Urząd Miasta Çubuk, Atrakcje turystyczne; Wikipedia, Jezioro Karagöl (Çubuk).