Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Od wzgórza Oluz do jeziora Boraboy.
Kulturalny4 Przystanek

Od wzgórza Oluz do jeziora Boraboy.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Otoemisyona uygun bu trasa, Amasya'yı tek bir vadinin ötesine taşıyan, tam günlük bir gezi planı. Gezi, güneybatıda bulunan höyükte başlar, şehir merkezindeki müzeyi ve kaleyi kapsar, ardından kuzeydoğudaki Taşova ormanlarında, göl kenarında sona erer. Sıralamanın mantığı zamana dayanır. Önce Amasya çevresindeki en eski yerleşim izlerinden birine, ardından bu izleri bir araya getiren müzeye, daha sonra yüzyıllarca savunulan kaleye bakarsınız. Son durak, tarihten doğaya geçişi sağlar ve uzun bir günün ardından dinlendirici bir kapanış sunar.

İlk durak: Oluz Höyük. Höyük, şehir merkezinin yaklaşık yirmi beş kilometre güneybatısında, Amasya Merkez ilçesi sınırları içindedir. Valiliğin açıklamasına göre, burada Demir Çağı, Pers dönemi ve Helenistik kültür katmanları araştırılıyor. Milli Eğitim Bakanlığı'nın kayıtlarına göre, yerleşim yaklaşık MÖ 4500'den MÖ 1. yüzyıla kadar sürmüştür. Burası aktif bir kazı alanıdır. Rehber eşliğinde gezilir, kazı çukurlarına yaklaşılmaz ve fotoğraf çekimi izinlidir.

İkinci durak: Amasya Müzesi. Kalkolitik dönemden Osmanlı dönemine kadar uzanan koleksiyonu, Hitit dönemine ait Teşup heykelciği ve bahçedeki açık hava sergisi, kronolojik bir sıra ile gezildiğinde en verimli sonuçlar elde edilir.

Üçüncü durak: Amasya Kalesi, Harşena Dağı üzerindedir. Kesme taştan inşa edilmiş olan kalenin, Yeşilırmak kıyısından dağa kadar uzanan sekiz savunma kademesi bulunmaktadır. Kalenin bazı bölümleri kazılar nedeniyle kapalı olabilir, bu nedenle her yerin gezilebileceğini varsaymayın.

Son durak: Boraboy Gölü Doğal Parkı, şehir merkezinin 60 kilometreden fazla kuzeydoğusunda yer alan, heyelan sonucu oluşan bir göldür. Göl, 1050 metre rakımda, yaklaşık 900 metre uzunluğundadır ve bu alan 2013 yılında doğal park olarak ilan edilmiştir.

Kaynaklar, duraklar arasındaki mesafeleri ayrı ayrı belirtmediği için, seyahat süresini yol koşullarına göre planlayın. Önerilen süreler: Oluz için bir saat, müze için bir saat on beş dakika, kale için bir buçuk saat ve göl için iki saat.

Uzun yaz günlerinde bu rota rahatlıkla tamamlanabilir. Kış aylarında, Boraboy'a gün ışığı varken ulaşmak için, kale durağını kısaltmak gerekebilir.

Her bir durağın resmi web sitesini önceden kontrol ederek, ziyaret saatleri, giriş koşulları ve kazı alanı ile ilgili izinler hakkında bilgi edinin. Müzenin öğle arasında ziyarete kapalı olduğunu da planınıza dahil edin.

Bu rota, yarım günlük Yeşilırmak kıyısı yürüyüşünü tamamlayan, araçla ulaşım sağlayan bir alternatiftir. İkisini aynı güne sığdırmaya çalışmayın.

Rahat ayakkabılar, su ve mevsime uygun, katmanlı giysiler, bu rotanın olmazsa olmazlarıdır.

Süre: Tam gün.

En iyi Źródła:

Amasya Merkez, Amasya
Kulturalny
4 Przystanek
~5 godz. 45 min w miejscach
Trasa ~53 km · 1 godz. 38 min
Łącznie ~7 godz. 23 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Oluz Höyük

Wzgórze Oluz.

~1 godz. tutaj
Gözlek ve Toklucak köyleri yakını, Amasya Merkez

Pierwszym przystankiem trasy jest wzgórze Oluz, położone około dwudziestu pięciu kilometrów na południowy zachód od centrum miasta Amasya. Wzgórze znajduje się w dzielnicy Amasya Merkez i, zgodnie z rejestrem Ministerstwa Edukacji, leży na terenie wsi Toklucak. Należy traktować to miejsce nie jak muzeum czy zagospodarowany obszar archeologiczny, ale jako aktywny teren badań naukowych. Dlatego warto zacząć dzień od tego miejsca i wcześniej zapoznać się z warunkami zwiedzania na oficjalnych stronach. Strona Ministerstwa Edukacji poświęcona środowiskom edukacyjnym poza szkołą informuje, że teren należy zwiedzać w towarzystwie przewodnika. Ponieważ godziny i dni zwiedzania mogą się zmieniać, należy sprawdzić aktualne informacje na tej samej stronie. Podczas spaceru po wzgórzu należy unikać zbliżania się do wykopów i nie przekraczać wyznaczonych stref bezpieczeństwa. Nie wolno dotykać znalezisk ani zabierać z terenu żadnych przedmiotów, takich jak kamienie, ceramika czy inne obiekty. Fotografowanie jest dozwolone tylko za zgodą przewodnika lub osoby odpowiedzialnej, dlatego nie należy robić zdjęć bez uprzedniego pytania. Pytania należy zadawać, dając przewodnikowi możliwość dokończenia wypowiedzi. Należy założyć wygodne buty, poruszać się w grupie i nie zostawiać śmieci na terenie wzgórza. Zgodnie z danymi z rejestru Ministerstwa Edukacji, osadnictwo na tym wzgórzu trwało nieprzerwanie od okresu neolitu (około 4500 p.n.e.) aż do I wieku p.n.e. Wykopaliska trwają od 2007 roku i ujawniają pozostałości murów oraz ślady codziennego życia. Według informacji przekazanych przez władze prowincji, aktualne prace koncentrują się na badaniu warstw z okresu żelaznego, perskiego i hellenistycznego. Te same źródła informują, że około 450 p.n.e. na tym terenie osiedliła się społeczność pochodzenia perskiego, co wynika z znaczących zmian w architekturze. Persowie zarządzali Anatolią za pośrednictwem satrapów, których mianowali z centrum, a okolice Amasyi należały do satrapstwa Kapadocji. Podczas wykopalisk odkryto monumentalną drogę, kolumny w stylu perskim oraz, w pracach z 2018 roku, pozostałości sali z wieloma kolumnami. Władze prowincji nazywają tę salę "Apadana" i uważają ją za budowlę uzupełniającą architekturę Achemenidów. Poproś przewodnika, aby pokazał, w której części wzgórza znajdują się te pozostałości i które z nich znajdują się na terenie aktualnych wykopów. Przy oglądaniu kolumn i układu drogi, spróbuj odczytać układ kamieni i położenie osady w stosunku do otoczenia. W regionie odnaleziono również mozaiki, ceramikę, przedmioty metalowe, kamienne i kościane, a także monety, które rzucają światło na działalność produkcyjną i handlową. Oficjalne źródła nie podają, które

Oluz Höyük to wzgórze zamieszkania położone około 25 kilometrów na południowy zachód od centrum miasta Amasya, w dolinie Geldingen. Strona internetowa poświęcona edukacji pozaszkolnej, prowadzona przez gubernatorat i Ministerstwo Edukacji, wskazuje, że wzgórze należy do okręgu Amasya Merkez, a nie do Göynücek. Wzgórze znajduje się około dwóch kilometrów na północny zachód od wioski Gözlek i około pięciu kilometrów na wschód od wioski Toklucak. Zgodnie z publikacją naukową, wzgórze znajduje się około trzech kilometrów na południe od drogi Amasya-Çorum. Otaczająca dolina rozciąga się na południe od rzeki Çekerek, jednego z ważnych dopływów Yeşilırmak. Plan wzgórza ma wymiary około 280 na 260 metrów i jest niemal okrągły. Wznosi się około 15 metrów nad poziom doliny i zajmuje powierzchnię około 45 akrów. Widok na wzgórze od północnego wschodu ukazuje niewielki wzniesienie pośrodku rozległej doliny. Osada została zidentyfikowana podczas badań powierzchniowych, a fragmenty ceramiki wskazują na obecność osadnictwa od okresu wczesnej epoki brązu aż po średniowiecze. Należą do nich ślady osadnictwa z okresu Imperium Hetyckiego, Frygów, okresu hellenistycznego i średniowiecza. Strona internetowa Ministerstwa Edukacji podaje, że osada istniała od około 4500 p.n.e. do I wieku n.e., jednak należy zachować ostrożność w interpretacji tej daty, ponieważ w źródłach historycznych podawane są różne informacje. Systematyczne wykopaliska rozpoczęły się w 2007 roku, a pierwszy sezon trwał 31 dni. Gubernatorat informuje, że w 12. sezonie wykopaliska skupiły się na badaniu warstw z okresu epoki żelaza, perskiego i hellenistycznego. Zespół wykopaliskowy składa się z naukowców, studentów archeologii odbywających praktyki, studenta konserwacji oraz pracowników. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez gubernatorat, około 450 p.n.e. na wzgórzu osiedliła się społeczność pochodzenia perskiego. Podczas wykopaliska odkryto monumentalną drogę oraz kolumny w stylu perskim. Sala z wieloma kolumnami, odkryta w sezonie 2018, jest prezentowana jako budowla, która dopełnia charakter architektoniczny z okresu Achemenidów. Odkrycia te wskazują, że układ architektoniczny wzgórza został zaprojektowany zgodnie z zasadami charakterystycznymi dla osad perskich. Strona internetowa poświęcona edukacji pozaszkolnej informuje również, że znaleziska mozaik i ceramiki rzucają światło na okres hellenistyczny, a znaleziska metalowe, kamienne i kostne świadczą o działalności produkcyjnej i handlowej, natomiast monety ożywiają obraz gospodarczy. Ważne jest, aby pamiętać, że jest to nie W trakcie sezonu wykopalisk stan terenu może się zmieniać, dlatego przed wizytą warto skontaktować się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Amasya lub z dyrekcją muzeum. Wzgórze znajduje się poza centrum miasta, a dojazd można zaplanować korzystając z informacji o lokalizacji podanych na oficjalnej stronie internetowej; dojazd może wymagać własnego samochodu lub skorzystania z usług organizatora wycieczek. Ze względu na ograniczoną ilość cienia na terenie wzgórza, zaleca się zabranie kapelusza, wody oraz lekkiej odzieży, która ochroni przed wiatrem. Podczas zwiedzania wzgórza warto zastanowić się, dlaczego warstwy archeologiczne są ze sobą przeplatane; osadnictwo, które rozwijało się przez tysiące lat, powodowało stopniowe podnoszenie się terenu. Elementy architektoniczne, takie jak fundamenty kolumn i fragmenty dróg, stanowią cenne wskazówki pozwalające zrozumieć sposób planowania osadnictwa w tamtych czasach. Kolekcja artefaktów z okresu Hetyckiego i hellenistycznego znajdująca się w Muzeum w Amasya stanowi doskonałe uzupełnienie wizyty na wzgórzu, pozwalając na pełniejsze poznanie historii tego regionu.
2
Amasya Müzesi

Muzeum w Amasya.

~1 godz. 15 min tutaj
Üçler, Mustafa Kemal Paşa Caddesi No:91, Amasya Merkez

Po powrocie z Oluz do centrum miasta, kolejnym przystankiem jest Muzeum w Amasya. To centralna instytucja, która gromadzi zbiory archeologiczne i etnograficzne miasta. Według informacji z urzędu, muzeum powstało w latach 20. jako magazyn z niewielką liczbą artefaktów archeologicznych i mumii. Wraz z rozwojem kolekcji, eksponaty były przenoszone do różnych budynków. Obecny, nowoczesny budynek został oddany do użytku w 1977 roku, a otwarto go dla zwiedzających w 1980 roku. Sprawdź godziny otwarcia na oficjalnej stronie internetowej, ponieważ strona Ministerstwa Kultury i Turystyki zawiera informację, że muzeum jest zamknięte w godzinach lunchu. Wizyta po Oluz ma sens, ponieważ pozwala na usystematyzowanie historii osadnictwa, którą widzieliście na wzgórzu, w chronologicznej perspektywie. Według portalu kulturalnego, kolekcja obejmuje artefakty od późnego neolitu i wczesnego chalcolitu, aż po okres brązu, Hetytów, Urartu, Frygów, Scytów, Persów, okres hellenistyczny, rzymski, bizantyjski, Seljuków i Osmanów. Podczas zwiedzania sal, traktuj to jak linię czasu i obserwuj, jak zmieniały się ceramika, biżuteria i przedmioty codziennego użytku w każdym okresie. Oprócz archeologii, na stronie urzędu wymieniono również kolekcje etnograficzne, monety, pieczęcie i manuskrypty. Przyjrzyj się monetom i pieczętom, ponieważ te małe obiekty dostarczają wskazówek na temat handlu i administracji. Jednym z najczęściej wspominanych eksponatów muzeum jest mała figurka, znana w literaturze archeologicznej jako "Figurka z Amasya" lub "Figurka Hettyckiego Boga Burzy Tešup". Według portalu kulturalnego, obiekt został znaleziony w 1962 roku w wiosce Doğantepe, na wzgórzu Mesken, na głębokości 4 metrów. To samo źródło informuje, że wioska Doğantepe jest położona na terenie starożytnego osiedla Hakmiş z okresu Hetytów, a wzgórze było zamieszkane od późnego neolitu i wczesnego chalcolitu aż do końca okresu osmańskiego. Przyglądając się figurce, zwróć uwagę na jej rozmiar, wykonanie i postawę. Sprawdź miejsce znalezienia i datę w opisie przy witrynie. Porównując przedmioty z okresu Hetytów z warstwami z okresu perskiego w Oluz, można dostrzec, jak złożona jest historia osadnictwa w okolicach Amasya. W ogrodzie, po zachodniej stronie budynku, znajduje się ekspozycja pod gołym niebem. Według urzędu, prezentowane są tam kamienne artefakty z okresów Hetytów, hellenistycznego, rzymskiego, bizantyjskiego, Ilchanidów, Seljuków i Osmanów. Przyjrzyj się powierzchni kamieni w ogrodzie, ponieważ światło słoneczne uwypukla detale. Na stronie urzędu napisano, że w Upewnijcie się, że założyliście wygodne buty, zanim udacie się do cytadeli, ponieważ znajduje się ona na stromym wzgórzu. Źródło: Urząd Wojewódzki w Amasya i Portal Kultury.

Muzeum w Amasya znajduje się w nowoczesnym budynku przy ulicy Mustafa Kemal Paşa, nad brzegiem rzeki Yeşilırmak. Historia muzeum sięga 1925 roku, kiedy to powstało pierwsze składowisko eksponatów. Ze względu na niewielkie różnice w oficjalnych źródłach dotyczących roku powstania, najbezpieczniej jest określić powstanie muzeum jako "lata 20. XX wieku". Początkowo, składowisko znajdowało się w dwóch pomieszczeniach budynku medresy należącej do kompleksu Bayezida II, gromadząc niewielką liczbę artefaktów archeologicznych. Wraz ze wzrostem kolekcji, w 1962 roku zbiory zostały przeniesione do budynku Gök Medrese, a w 1977 roku do obecnej siedziby. Zreorganizowane muzeum zostało otwarte dla zwiedzających 14 czerwca 1980 roku. Według informacji na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego, kolekcja muzeum obejmuje obecnie ponad 23 tysiące eksponatów, w tym artefakty archeologiczne, etnograficzne, monety, pieczęcie i manuskrypty. Prezentacja na portalu kulturowym przedstawia bogatą chronologię, począwszy od okresu neolitu i kalkolitu, aż po okres osmański. W tej sekcji znajdują się również artefakty z okresu brązu, Hethitów, Urartu, Frygów, Scytów, Persów, okresu hellenistycznego, rzymskiego, bizantyjskiego i Seljuków. Źródła wymieniają różną liczbę cywilizacji; dlatego warto skupić się na przedziale czasowym, a nie na konkretnej liczbie. Muzeum jest często nazywane kompleksem składającym się z trzech części: pałacu Hazeranlar, stanowiska archeologicznego Królewskich Grobowców i samego muzeum. Pałac Hazeranlar, zgodnie z informacjami na oficjalnej stronie, jest obecnie zamknięty, więc nie należy go planować w programie zwiedzania. Królewskie Grobowce to osobny punkt w mieście, a przed wizytą należy sprawdzić aktualny status. Jednym z najważniejszych eksponatów muzeum jest brązowa figurka boga burzy Tešupa z okresu Hethitów. Figurka została odnaleziona w 1962 roku w wiosce Doğantepe, na stanowisku archeologicznym Mesken Höyük, na głębokości czterech metrów. Ma wysokość 21,5 centymetra i wagę 1340 gramów, wykonana jest techniką odlewu. Brak części ramion, nóg i dolnej części sukni. Na głowie boga znajduje się stożkowy, spiczasty hełm; jego twarz charakteryzuje się gęstymi brwiami, migdałowymi oczami i delikatnym uśmiechem. Otwory oczu są obecnie puste, ale przypuszcza się, że pierwotnie były wypełnione cennymi kamieniami, takimi jak lapis lazuli. Eksponat jest związany ze starożytną nazwą Doğantepe, Hakmiş, i jest prezentowany w specjalnej witrynie. Kolejnym wartym uwagi eksponatem jest mozaika Elmalı, odnaleziona w 2013 roku podczas wykopalek rat W kolekcji znajduje się również marmurowy zegar słoneczny z okresu osmańskiego, który jest jednym z jej najciekawszych eksponatów. Na terenie ogrodu, położonego na zachodniej stronie budynku muzeum, znajdują się eksponaty z kamienia, obejmujące okres od czasów Hetytów aż po okres osmański. Spacerując po ogrodzie przed wejściem do sal, można porównać rzeźbiarstwo z różnych epok. Kolekcja obejmuje również mumie z XIV wieku, pochodzące z okresu Ilkhanidów; są to eksponaty o dużym znaczeniu historycznym, prezentowane z dużą ostrożnością. Ze względu na różne informacje dotyczące miejsca wystawiania mumii, warto wcześniej skontaktować się z muzeum, aby dowiedzieć się o aktualnym układzie wystawy. W muzeum można robić zdjęcia za pomocą aparatów fotograficznych. Muzeum znajduje się w centrum miasta i, jak podaje portal kulturalny, jest dostępne pieszo z każdego miejsca w mieście. Godziny otwarcia, przerwy w pracy i dni wolne mogą się różnić, dlatego warto sprawdzić aktualne informacje na oficjalnej stronie internetowej. Przed wizytą warto również odwiedzić stronę internetową lokalnego departamentu kultury i turystyki. Na zwiedzanie sal należy przeznaczyć co najmniej godzinę; warto poświęcić osobny czas na oglądanie eksponatów związanych z Teşup, mozaikami i sarkofagami. Po wyjściu z muzeum można zejść nad brzeg rzeki Yeşilırmak i kontynuować zwiedzanie innych zabytków miasta pieszo.
3
Amasya Kalesi (Harşena Kalesi)

Zamek Amasya (Zamek Harşena)

~1 godz. 30 min tutaj
Hatuniye, 05000 Yuvacık/Amasya Merkez/Amasya

Trzecim punktem jest Amasyjska Cytadela, położona na szczycie góry Harşena, na północy miasta, znana również jako Cytadela Harşena. Według Ministerstwa Kultury i Turystyki, cytadela została zbudowana z kamienia. Od brzegu rzeki Yeşilırmak, przez osiem stopni obronnych, wznosi się droga do góry, na której znajduje się cytadela. Stąd najlepiej obserwuje się miasto i dolinę, dlatego warto zajrzeć tu po zapoznaniu się z linią czasu w muzeum, aby lepiej zrozumieć geografię tego miejsca. W cytadeli trwają prace archeologiczne, a ministerstwo publikuje na ten temat informacje, dlatego niektóre obszary mogą być zamknięte i nie należy zakładać, że wszystkie jej części są dostępne dla zwiedzających. Sprawdź aktualne informacje na temat wejścia, otwartych obszarów i ostrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa w oficjalnych źródłach. Źródła nie podają jednoznacznie, kto był fundatorem cytadeli. Zgodnie z arabskimi kronikami, był to Karsan Han, natomiast według zachodnich historyków, Pontyjski król Mitrydates. Dlatego bardziej właściwe jest postrzeganie tego obiektu nie jako dzieła jednego okresu, ale jako systemu obronnego, który był naprawiany i modyfikowany przez wieki. Ministerstwo wymienia daty remontów, wspominając o Danişmendzie Ahmet Gazi po 1075 roku, o Mesudzie I w 1146 roku, o Alaeddinie Keykubadzie w 1222 roku. Następnie wymieniani są Gümüşlüzade Tacettin Mahmud Çelebi w 1319 roku i Şadgeldi Paşa w 1369 roku. W okresie osmańskim, w 1511 roku, emir Mustafa Bey na polecenie Şehzade Ahmet, a w 1669 roku Hoca Ahmedpaşazade Ali Bey, odbudowali cytadelę. Obserwacja zmian w układzie kamieni na murach jest dobrym ćwiczeniem obserwacji. Budowa Wewnętrznej Cytadeli jest w wielu źródłach pisanych przypisywana Mitrydatesowi i datowana na około 250 p.n.e. Wewnętrzna Cytadela ma cztery bramy: Helkis, Saray, Midenos i Meydan. Po wschodniej stronie znajduje się dzielnica Nerkis, a po południowej rzeka Yeşilırmak. Śledzenie nazw bram na mapie ułatwi orientację. Po południowej stronie można zobaczyć ruiny Pałacu Dziewcząt, zbudowanego w okresie hellenistycznym i użytkowanego przez Osmańskich do 1580 roku. Mówi się, że Mesud I w 1146 roku odbudował Wewnętrzną Cytadelę i uczynił z Amasyi stolicę, budując tu pałac. Podróżnik Dernschwam zauważył, że pałac istniał do XVI wieku, a jego zewnętrzna część była zbudowana z kamienia, a wnętrze z cegły i drewna. W 1640 roku, kiedy Evlia Çelebi zobaczył cytadelę, opisał 41 wież o pięciu rogach, pałace, magazyny amunicji, spiżarnie, cysterny i kanały wodne prowadzące do źródła Weź ze sobą wygodne buty, wodę i kapelusz, a podczas wędrówki trzymaj się z dala od krawędzi na stromych zboczach. Zwróć uwagę na czas, ponieważ następny przystanek to długa podróż samochodem. Źródło: Wydział Kultury i Turystyki prowincji Amasya.

Zamek Amasya, wznoszący się na szczycie góry Harşena, która obejmuje północną część miasta, jest również znany jako Zamek Harşena. Według danych z Portalu Kulturowego, skała, na której zbudowany jest zamek, znajduje się około 700 metrów nad poziomem morza i około 300 metrów nad rzeką Yeşilırmak. Ta wysokość sprawia, że zamek jest widoczny z niemal każdego punktu miasta, zwłaszcza z ulic znajdujących się w dolinie. Źródła historyczne nie są zgodne co do pochodzenia nazwy. Niektórzy historycy przypisują budowę zamku królowi Pontu, Mithridatesowi, podczas gdy inni twierdzą, że zamek został nazwany Harşena na cześć dowódcy Karsana lub Harşeny, który go zbudował. Jedna z wersji historycznych mówi, że wewnętrzny zamek został zbudowany około 250 roku p.n.e. przez Mithridatesa. Ślady osadnictwa są jednak znacznie starsze; strona internetowa UNESCO poświęcona listom tymczasowym wskazuje, że pierwsze osadnictwo na południowym zboczu góry rozpoczęło się w epoce brązu. Ta sama strona wymienia dziesiątki cywilizacji, które zamieszkiwały ten obszar, od Frygów po Osmańczyków. Zamek wielokrotnie przechodził z rąk do rąk w ciągu historii i był wielokrotnie odbudowywany. Był celem różnych ataków w czasie panowania Persów, Rzymian, Pontusjan i Bizantyjczyków. Po podboju Amasyi przez Turków w 1075 roku, zamek przeszedł znaczną renowację. Zgodnie z listą sporządzoną przez Dyrekcję Kultury i Turystyki prowincji Amasya, w 1146 roku I Mesud, w 1222 roku I Alaeddin Keykubad, w 1319 roku Gümüşlüzade Tacettin Mahmud Çelebi oraz w 1369 roku Şadgeldi Paşa nakazali odbudowę zamku. W okresie osmańskim, w 1511 roku Mustafa Bey, emir księcia Ahmeda, oraz w 1669 roku Hoca Ahmedpaşazade Ali Bey nakazali prace renowacyjne. Zamek był użytkowany do XVIII wieku, po czym stracił swoje znaczenie militarne. W 1640 roku, kiedy Evliya Çelebi odwiedził zamek, opisał go jako budowlę z czterdziestoma jeden wieżami o pięciu bokach, w której znajdowały się pałac, magazyn amunicji, spiżarnia oraz cysterny. Szczyt zamku został zbudowany z kamienia, a mury obronne z gruzu. Od brzegu rzeki do góry, na której znajduje się zamek, wyróżnia się osiem stopni obronnych. Znaczna część murów obronnych przetrwała do dziś. Zamek składa się z trzech części: dzielnicy Hatuniye, zwanej również Wewnętrznym Miastem, Pałacu Dziewcząt oraz Górnego Zamku. Wewnętrzne Miasto, zwane również Dolnym Zamkiem, obejmuje odcinek wybrzeża o długości około 800 metrów, pomiędzy mostem İstasyon W twierdzy znajdują się również cysterny, zbiorniki wodne oraz pozostałości łaźni z okresu osmańskiego. Można również zobaczyć ruiny Pałacu Dziewcząt, zbudowanego w czasach hellenistycznych, o którym wiadomo, że do 1580 roku był wykorzystywany przez Turków osmańskich. W twierdzy Amasya trwają prace archeologiczne i renowacyjne; lokalny urząd kultury i turystyki informuje o tych pracach w ramach programu "Dziedzictwo dla przyszłości". W związku z tym niektóre obszary mogą być zamknięte i nie wszystkie miejsca mogą być dostępne; przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne komunikaty urzędu. Twierdza wraz z wykutymi w skale grobami na zboczu góry Harşena stanowią część obszaru wpisanego w 2015 roku na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dobrym sposobem na poznanie układu obronnego, składającego się z ośmiu stopni, jest rozpoczęcie wędrówki od jednego z mostów w mieście i wspinaczka w górę. Trasa jest stroma i pełna schodów, dlatego warto założyć wygodne buty i zabrać ze sobą wodę. Wczesny ranek lub późne popołudnie są najlepszymi godzinami, aby podziwiać widok na dolinę. Ze względu na to, że domy nad brzegiem morza i królewskie groby znajdują się u podnóża twierdzy, warto zaplanować zwiedzanie tych trzech miejsc w ciągu jednego dnia. Portal kulturalny informuje, że do twierdzy można dojść przez górę Harşena; przed wyjazdem warto sprawdzić stan ścieżki i bram. Najlepiej sprawdzić oficjalną stronę internetową, aby uzyskać informacje na temat warunków wejścia i zasad zwiedzania.
4
Boraboy Gölü Tabiat Parkı

Park Narodowy Boraboy Gölü.

~2 godz. tutaj
Boraboy, Taşova, Amasya

Ostatni przystanek trasy to Park Przyrodniczy Boraboy Gölü, położony w granicach okręgu Taşova. Według portalu Kultury, obszar ten został uznany za park przyrodniczy w 2013 roku. Odległość od centrum miasta przekracza 60 kilometrów, dlatego po zakończeniu zwiedzania miasta, najlepiej wyruszyć w drogę jeszcze za dnia. Do parku można dojechać drogą asfaltową, a do samego brzegu jeziora można dojechać samochodem. Informacje wskazują, że należy skręcić z drogi Amasya-Erzincan, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny stan drogi. Odległość od lotniska w Merzifon do parku przekracza 90 kilometrów, co należy wziąć pod uwagę osobom podróżującym samolotem. Jezioro znajduje się na wysokości 1050 metrów, więc po wjeździe z doliny można poczuć chłód, dlatego warto zabrać ze sobą lekką kurtkę. Według dostępnych informacji, jezioro nie jest jeziorem wulkanicznym, ale naturalnym jeziorem powulkanicznym, powstałym w wyniku zablokowania małego strumienia przez osypiska. Znajduje się w dolinie, która rozciąga się z wschodu na zachód, ma długość 900 metrów, szerokość 300 metrów i głębokość 25 metrów. Źródła i woda z potoku zasilają jezioro, a woda w źródłach ma kolor szmaragdowej zieleni. Południowy brzeg jest stromy i urwisowy, dlatego należy zachować ostrożność podczas zbliżania się do brzegu. Na północnych zboczach dominują dęby, sosny i modrzewie, natomiast na południowych zboczach występują sosny, modrzewie i mieszane zarośla. Podczas wędrówki można porównać różnice w roślinności na północnych i południowych zboczach. Według informacji z Dyrekcji Ochrony Przyrody i Parków Narodowych, na terenie okręgu Amasya zidentyfikowano 245 endemicznych gatunków, a 29 z nich występuje w okolicach góry Akdağ i jeziora Boraboy. Należy unikać niszczenia roślin, nie zbierać kwiatów ani sadzonek. W parku żyją ssaki, takie jak dziki, lisy, wilki, dziki, wiewiórki, jeże i borsuki, a także liczne gatunki ptaków, zarówno miejscowych, jak i wędrownych. Do obserwacji ptaków najlepiej wybrać spokojne godziny, czyli wczesny ranek lub późne popołudnie, i obserwować je z daleka za pomocą lornetki. Wśród gadów występują żółwie, jaszczurki i węże. Należy unikać kontaktu z dziką przyrodą i zachować odpowiedni dystans. W jeziorze żyją słodkowodne ryby, takie jak karpie i pstrągi. Na terenie parku można piknikować, spacerować, robić zdjęcia, obserwować rośliny i dziką przyrodę. Wewnątrz parku znajdują się szlaki piesze, plac zabaw dla dzieci, miejsca do piknikowania, fontanna i parking. Jeśli planujesz piknik, zabierz ze sobą swoje śmieci

Jezioro Boraboy znajduje się w granicach powiatu Taşova w prowincji Amasya, w górskiej dolinie w głębi regionu Morza Czarnego. Według portalu Kultury, obszar wokół jeziora został uznany za park przyrody w 2013 roku. Jezioro, położone na wysokości 1050 metrów nad poziomem morza, znajduje się w dolinie rozciągającej się z zachodu na wschód. Chociaż w wielu źródłach jest ono określane jako jezioro wulkaniczne, w rzeczywistości jest to naturalne jezioro powstałe w wyniku zapory utworzonej przez osuwiska, które zablokowały mały strumień. Zarząd kultury i turystyki prowincji również przedstawia jezioro w ten sposób. Według danych podanych na portalu Kultury, jezioro ma około 900 metrów długości, 300 metrów szerokości i 25 metrów głębokości. Kolor wody jeziora jest opisany jako szmaragdowo zielony. Południowe brzegi są strome i urwiste. Jezioro jest zasilane zarówno przez wody wypływające z podłoża, jak i przez wody płynące ze strumienia. Na północnych zboczach parku dominują buka, sosna czarna, sosna pospolita i dęby. Na południowych zboczach występują natomiast sosny czarne, sosny pospolite i mieszane zarośla. Według oficjalnych opisów, buka, sosna czarna, cedr i kasztan są gatunkami, które charakteryzują las otaczający jezioro. Fakt, że jest to jezioro powstałe w wyniku naturalnej zapory, ma istotny wpływ na różnorodność życia wodnego w tym obszarze. Prowincja Amasya jest ważnym regionem pod względem występowania endemicznych roślin, a okolice Boraboy są uważane za najważniejszy obszar występowania endemicznych roślin w całej prowincji. Według informacji pochodzących z portalu Ochrony Przyrody i Parków Narodowych, na terenie prowincji Amasya występuje 245 endemicznych taksonów, a 29 z nich, czyli endemiczne gatunki, występuje w okolicach góry Akdağ i jeziora Boraboy. Obserwacja roślin i dzikiej przyrody jest zatem jedną z głównych atrakcji tego obszaru. Szczegółową listę gatunków oraz opis szlaków turystycznych można znaleźć w naszym artykule poświęconym temu parkowi. Aby dotrzeć na miejsce, należy wyruszyć z centrum prowincji Amasya. Źródła podają odległość od centrum prowincji wynoszącą 62 i 63 kilometry, co oznacza, że odległość przekracza 60 kilometrów. Odległość od centrum powiatu Taşova wynosi od 15 do 22 kilometry. Zgodnie z opisem na portalu Kultury, należy zjechać z drogi Amasya-Erzincan i dojechać do parku drogą asfaltową. Na tej samej stronie podano również, że odległość od lotniska Merzifon w Amasya do parku wynosi około 91 kilometrów. Można dojechać samochodem aż do brzegu jeziora, ale w oficjalnych źródłach brakuje informacji o regularnych Należy dbać o roślinność, zwierzęta i nie zaśmiecać terenu – to podstawowa zasada. Brzeg jeziora, szczególnie jego stroma południowa część, oraz otaczający las, stanowią doskonałe tło do fotografowania. Najlepsze warunki do fotografowania są o świcie i o zmierzchu, kiedy światło jest bardziej miękkie. W zarejestrowanym jako park przyrody obszarze, ochrona naturalnego krajobrazu jest priorytetem. W ciągu jednego dnia można zaplanować wizytę w muzeum i zamku w centrum miasta Amasya, ale ze względu na długą podróż, warto wyruszyć wcześnie rano. Warunki zwiedzania i dostępność usług mogą się różnić; aktualne informacje można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej lokalnego urzędu kultury i turystyki.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoAmasya Merkez, Amasya
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę