
Od wzgórza Oluz do jeziora Boraboy.
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Otoemisyona uygun bu trasa, Amasya'yı tek bir vadinin ötesine taşıyan, tam günlük bir gezi planı. Gezi, güneybatıda bulunan höyükte başlar, şehir merkezindeki müzeyi ve kaleyi kapsar, ardından kuzeydoğudaki Taşova ormanlarında, göl kenarında sona erer. Sıralamanın mantığı zamana dayanır. Önce Amasya çevresindeki en eski yerleşim izlerinden birine, ardından bu izleri bir araya getiren müzeye, daha sonra yüzyıllarca savunulan kaleye bakarsınız. Son durak, tarihten doğaya geçişi sağlar ve uzun bir günün ardından dinlendirici bir kapanış sunar.
İlk durak: Oluz Höyük. Höyük, şehir merkezinin yaklaşık yirmi beş kilometre güneybatısında, Amasya Merkez ilçesi sınırları içindedir. Valiliğin açıklamasına göre, burada Demir Çağı, Pers dönemi ve Helenistik kültür katmanları araştırılıyor. Milli Eğitim Bakanlığı'nın kayıtlarına göre, yerleşim yaklaşık MÖ 4500'den MÖ 1. yüzyıla kadar sürmüştür. Burası aktif bir kazı alanıdır. Rehber eşliğinde gezilir, kazı çukurlarına yaklaşılmaz ve fotoğraf çekimi izinlidir.
İkinci durak: Amasya Müzesi. Kalkolitik dönemden Osmanlı dönemine kadar uzanan koleksiyonu, Hitit dönemine ait Teşup heykelciği ve bahçedeki açık hava sergisi, kronolojik bir sıra ile gezildiğinde en verimli sonuçlar elde edilir.
Üçüncü durak: Amasya Kalesi, Harşena Dağı üzerindedir. Kesme taştan inşa edilmiş olan kalenin, Yeşilırmak kıyısından dağa kadar uzanan sekiz savunma kademesi bulunmaktadır. Kalenin bazı bölümleri kazılar nedeniyle kapalı olabilir, bu nedenle her yerin gezilebileceğini varsaymayın.
Son durak: Boraboy Gölü Doğal Parkı, şehir merkezinin 60 kilometreden fazla kuzeydoğusunda yer alan, heyelan sonucu oluşan bir göldür. Göl, 1050 metre rakımda, yaklaşık 900 metre uzunluğundadır ve bu alan 2013 yılında doğal park olarak ilan edilmiştir.
Kaynaklar, duraklar arasındaki mesafeleri ayrı ayrı belirtmediği için, seyahat süresini yol koşullarına göre planlayın. Önerilen süreler: Oluz için bir saat, müze için bir saat on beş dakika, kale için bir buçuk saat ve göl için iki saat.
Uzun yaz günlerinde bu rota rahatlıkla tamamlanabilir. Kış aylarında, Boraboy'a gün ışığı varken ulaşmak için, kale durağını kısaltmak gerekebilir.
Her bir durağın resmi web sitesini önceden kontrol ederek, ziyaret saatleri, giriş koşulları ve kazı alanı ile ilgili izinler hakkında bilgi edinin. Müzenin öğle arasında ziyarete kapalı olduğunu da planınıza dahil edin.
Bu rota, yarım günlük Yeşilırmak kıyısı yürüyüşünü tamamlayan, araçla ulaşım sağlayan bir alternatiftir. İkisini aynı güne sığdırmaya çalışmayın.
Rahat ayakkabılar, su ve mevsime uygun, katmanlı giysiler, bu rotanın olmazsa olmazlarıdır.
Süre: Tam gün.
En iyi Źródła:
- Urząd Wojewódzki w Amasya, informacja o wykopaliskach w Oluz Höyük: https://www.amasya.gov.tr/amasya-bunyesinde-barindirdigi-oluz-hoyuk-antik-yerlesmesi-ile-anadolunun-tarihine-isik-tutuyor
- Ministerstwo Edukacji Narodowej, Miejsca edukacji poza szkołą, teren wykopalisk Oluz Höyük: https://okuldisiogrenme.eba.gov.tr/mekan-detay/oluz-hoyuk-kazi-alani-2003
- Urząd Wojewódzki w Amasya, Muzeum w Amasya: https://www.amasya.gov.tr/amasya-muzesi
- Portal Kultury, Muzeum w Amasya: https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/amasya/gezilecekyer/amasya-arkeoloj-muzes
- Wydział Kultury i Turystyki w Amasya, Zamek w Amasya: https://amasya.ktb.gov.tr/TR-59516/amasya-kalesi.html
- Portal Kultury, Jezioro Boraboy: https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/amasya/gezilecekyer/boraboy-golu
- Portal Kultury, Wędrówka po przyrodzie nad jeziorem Boraboy (źródło: DKMP): https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/amasya/TurizmAktiviteleri/borabay-golu
- Wydział Kultury i Turystyki w Amasya, Jezioro Boraboy i Park Przyrodniczy: https://amasya.ktb.gov.tr/TR-59552/boraboy-golu-ve-tabiat-parki.html
Przystanki trasy

Wzgórze Oluz.
Pierwszym przystankiem trasy jest wzgórze Oluz, położone około dwudziestu pięciu kilometrów na południowy zachód od centrum miasta Amasya. Wzgórze znajduje się w dzielnicy Amasya Merkez i, zgodnie z rejestrem Ministerstwa Edukacji, leży na terenie wsi Toklucak. Należy traktować to miejsce nie jak muzeum czy zagospodarowany obszar archeologiczny, ale jako aktywny teren badań naukowych. Dlatego warto zacząć dzień od tego miejsca i wcześniej zapoznać się z warunkami zwiedzania na oficjalnych stronach. Strona Ministerstwa Edukacji poświęcona środowiskom edukacyjnym poza szkołą informuje, że teren należy zwiedzać w towarzystwie przewodnika. Ponieważ godziny i dni zwiedzania mogą się zmieniać, należy sprawdzić aktualne informacje na tej samej stronie. Podczas spaceru po wzgórzu należy unikać zbliżania się do wykopów i nie przekraczać wyznaczonych stref bezpieczeństwa. Nie wolno dotykać znalezisk ani zabierać z terenu żadnych przedmiotów, takich jak kamienie, ceramika czy inne obiekty. Fotografowanie jest dozwolone tylko za zgodą przewodnika lub osoby odpowiedzialnej, dlatego nie należy robić zdjęć bez uprzedniego pytania. Pytania należy zadawać, dając przewodnikowi możliwość dokończenia wypowiedzi. Należy założyć wygodne buty, poruszać się w grupie i nie zostawiać śmieci na terenie wzgórza. Zgodnie z danymi z rejestru Ministerstwa Edukacji, osadnictwo na tym wzgórzu trwało nieprzerwanie od okresu neolitu (około 4500 p.n.e.) aż do I wieku p.n.e. Wykopaliska trwają od 2007 roku i ujawniają pozostałości murów oraz ślady codziennego życia. Według informacji przekazanych przez władze prowincji, aktualne prace koncentrują się na badaniu warstw z okresu żelaznego, perskiego i hellenistycznego. Te same źródła informują, że około 450 p.n.e. na tym terenie osiedliła się społeczność pochodzenia perskiego, co wynika z znaczących zmian w architekturze. Persowie zarządzali Anatolią za pośrednictwem satrapów, których mianowali z centrum, a okolice Amasyi należały do satrapstwa Kapadocji. Podczas wykopalisk odkryto monumentalną drogę, kolumny w stylu perskim oraz, w pracach z 2018 roku, pozostałości sali z wieloma kolumnami. Władze prowincji nazywają tę salę "Apadana" i uważają ją za budowlę uzupełniającą architekturę Achemenidów. Poproś przewodnika, aby pokazał, w której części wzgórza znajdują się te pozostałości i które z nich znajdują się na terenie aktualnych wykopów. Przy oglądaniu kolumn i układu drogi, spróbuj odczytać układ kamieni i położenie osady w stosunku do otoczenia. W regionie odnaleziono również mozaiki, ceramikę, przedmioty metalowe, kamienne i kościane, a także monety, które rzucają światło na działalność produkcyjną i handlową. Oficjalne źródła nie podają, które

Muzeum w Amasya.
Po powrocie z Oluz do centrum miasta, kolejnym przystankiem jest Muzeum w Amasya. To centralna instytucja, która gromadzi zbiory archeologiczne i etnograficzne miasta. Według informacji z urzędu, muzeum powstało w latach 20. jako magazyn z niewielką liczbą artefaktów archeologicznych i mumii. Wraz z rozwojem kolekcji, eksponaty były przenoszone do różnych budynków. Obecny, nowoczesny budynek został oddany do użytku w 1977 roku, a otwarto go dla zwiedzających w 1980 roku. Sprawdź godziny otwarcia na oficjalnej stronie internetowej, ponieważ strona Ministerstwa Kultury i Turystyki zawiera informację, że muzeum jest zamknięte w godzinach lunchu. Wizyta po Oluz ma sens, ponieważ pozwala na usystematyzowanie historii osadnictwa, którą widzieliście na wzgórzu, w chronologicznej perspektywie. Według portalu kulturalnego, kolekcja obejmuje artefakty od późnego neolitu i wczesnego chalcolitu, aż po okres brązu, Hetytów, Urartu, Frygów, Scytów, Persów, okres hellenistyczny, rzymski, bizantyjski, Seljuków i Osmanów. Podczas zwiedzania sal, traktuj to jak linię czasu i obserwuj, jak zmieniały się ceramika, biżuteria i przedmioty codziennego użytku w każdym okresie. Oprócz archeologii, na stronie urzędu wymieniono również kolekcje etnograficzne, monety, pieczęcie i manuskrypty. Przyjrzyj się monetom i pieczętom, ponieważ te małe obiekty dostarczają wskazówek na temat handlu i administracji. Jednym z najczęściej wspominanych eksponatów muzeum jest mała figurka, znana w literaturze archeologicznej jako "Figurka z Amasya" lub "Figurka Hettyckiego Boga Burzy Tešup". Według portalu kulturalnego, obiekt został znaleziony w 1962 roku w wiosce Doğantepe, na wzgórzu Mesken, na głębokości 4 metrów. To samo źródło informuje, że wioska Doğantepe jest położona na terenie starożytnego osiedla Hakmiş z okresu Hetytów, a wzgórze było zamieszkane od późnego neolitu i wczesnego chalcolitu aż do końca okresu osmańskiego. Przyglądając się figurce, zwróć uwagę na jej rozmiar, wykonanie i postawę. Sprawdź miejsce znalezienia i datę w opisie przy witrynie. Porównując przedmioty z okresu Hetytów z warstwami z okresu perskiego w Oluz, można dostrzec, jak złożona jest historia osadnictwa w okolicach Amasya. W ogrodzie, po zachodniej stronie budynku, znajduje się ekspozycja pod gołym niebem. Według urzędu, prezentowane są tam kamienne artefakty z okresów Hetytów, hellenistycznego, rzymskiego, bizantyjskiego, Ilchanidów, Seljuków i Osmanów. Przyjrzyj się powierzchni kamieni w ogrodzie, ponieważ światło słoneczne uwypukla detale. Na stronie urzędu napisano, że w Upewnijcie się, że założyliście wygodne buty, zanim udacie się do cytadeli, ponieważ znajduje się ona na stromym wzgórzu. Źródło: Urząd Wojewódzki w Amasya i Portal Kultury.

Zamek Amasya (Zamek Harşena)
Trzecim punktem jest Amasyjska Cytadela, położona na szczycie góry Harşena, na północy miasta, znana również jako Cytadela Harşena. Według Ministerstwa Kultury i Turystyki, cytadela została zbudowana z kamienia. Od brzegu rzeki Yeşilırmak, przez osiem stopni obronnych, wznosi się droga do góry, na której znajduje się cytadela. Stąd najlepiej obserwuje się miasto i dolinę, dlatego warto zajrzeć tu po zapoznaniu się z linią czasu w muzeum, aby lepiej zrozumieć geografię tego miejsca. W cytadeli trwają prace archeologiczne, a ministerstwo publikuje na ten temat informacje, dlatego niektóre obszary mogą być zamknięte i nie należy zakładać, że wszystkie jej części są dostępne dla zwiedzających. Sprawdź aktualne informacje na temat wejścia, otwartych obszarów i ostrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa w oficjalnych źródłach. Źródła nie podają jednoznacznie, kto był fundatorem cytadeli. Zgodnie z arabskimi kronikami, był to Karsan Han, natomiast według zachodnich historyków, Pontyjski król Mitrydates. Dlatego bardziej właściwe jest postrzeganie tego obiektu nie jako dzieła jednego okresu, ale jako systemu obronnego, który był naprawiany i modyfikowany przez wieki. Ministerstwo wymienia daty remontów, wspominając o Danişmendzie Ahmet Gazi po 1075 roku, o Mesudzie I w 1146 roku, o Alaeddinie Keykubadzie w 1222 roku. Następnie wymieniani są Gümüşlüzade Tacettin Mahmud Çelebi w 1319 roku i Şadgeldi Paşa w 1369 roku. W okresie osmańskim, w 1511 roku, emir Mustafa Bey na polecenie Şehzade Ahmet, a w 1669 roku Hoca Ahmedpaşazade Ali Bey, odbudowali cytadelę. Obserwacja zmian w układzie kamieni na murach jest dobrym ćwiczeniem obserwacji. Budowa Wewnętrznej Cytadeli jest w wielu źródłach pisanych przypisywana Mitrydatesowi i datowana na około 250 p.n.e. Wewnętrzna Cytadela ma cztery bramy: Helkis, Saray, Midenos i Meydan. Po wschodniej stronie znajduje się dzielnica Nerkis, a po południowej rzeka Yeşilırmak. Śledzenie nazw bram na mapie ułatwi orientację. Po południowej stronie można zobaczyć ruiny Pałacu Dziewcząt, zbudowanego w okresie hellenistycznym i użytkowanego przez Osmańskich do 1580 roku. Mówi się, że Mesud I w 1146 roku odbudował Wewnętrzną Cytadelę i uczynił z Amasyi stolicę, budując tu pałac. Podróżnik Dernschwam zauważył, że pałac istniał do XVI wieku, a jego zewnętrzna część była zbudowana z kamienia, a wnętrze z cegły i drewna. W 1640 roku, kiedy Evlia Çelebi zobaczył cytadelę, opisał 41 wież o pięciu rogach, pałace, magazyny amunicji, spiżarnie, cysterny i kanały wodne prowadzące do źródła Weź ze sobą wygodne buty, wodę i kapelusz, a podczas wędrówki trzymaj się z dala od krawędzi na stromych zboczach. Zwróć uwagę na czas, ponieważ następny przystanek to długa podróż samochodem. Źródło: Wydział Kultury i Turystyki prowincji Amasya.

Park Narodowy Boraboy Gölü.
Ostatni przystanek trasy to Park Przyrodniczy Boraboy Gölü, położony w granicach okręgu Taşova. Według portalu Kultury, obszar ten został uznany za park przyrodniczy w 2013 roku. Odległość od centrum miasta przekracza 60 kilometrów, dlatego po zakończeniu zwiedzania miasta, najlepiej wyruszyć w drogę jeszcze za dnia. Do parku można dojechać drogą asfaltową, a do samego brzegu jeziora można dojechać samochodem. Informacje wskazują, że należy skręcić z drogi Amasya-Erzincan, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić aktualny stan drogi. Odległość od lotniska w Merzifon do parku przekracza 90 kilometrów, co należy wziąć pod uwagę osobom podróżującym samolotem. Jezioro znajduje się na wysokości 1050 metrów, więc po wjeździe z doliny można poczuć chłód, dlatego warto zabrać ze sobą lekką kurtkę. Według dostępnych informacji, jezioro nie jest jeziorem wulkanicznym, ale naturalnym jeziorem powulkanicznym, powstałym w wyniku zablokowania małego strumienia przez osypiska. Znajduje się w dolinie, która rozciąga się z wschodu na zachód, ma długość 900 metrów, szerokość 300 metrów i głębokość 25 metrów. Źródła i woda z potoku zasilają jezioro, a woda w źródłach ma kolor szmaragdowej zieleni. Południowy brzeg jest stromy i urwisowy, dlatego należy zachować ostrożność podczas zbliżania się do brzegu. Na północnych zboczach dominują dęby, sosny i modrzewie, natomiast na południowych zboczach występują sosny, modrzewie i mieszane zarośla. Podczas wędrówki można porównać różnice w roślinności na północnych i południowych zboczach. Według informacji z Dyrekcji Ochrony Przyrody i Parków Narodowych, na terenie okręgu Amasya zidentyfikowano 245 endemicznych gatunków, a 29 z nich występuje w okolicach góry Akdağ i jeziora Boraboy. Należy unikać niszczenia roślin, nie zbierać kwiatów ani sadzonek. W parku żyją ssaki, takie jak dziki, lisy, wilki, dziki, wiewiórki, jeże i borsuki, a także liczne gatunki ptaków, zarówno miejscowych, jak i wędrownych. Do obserwacji ptaków najlepiej wybrać spokojne godziny, czyli wczesny ranek lub późne popołudnie, i obserwować je z daleka za pomocą lornetki. Wśród gadów występują żółwie, jaszczurki i węże. Należy unikać kontaktu z dziką przyrodą i zachować odpowiedni dystans. W jeziorze żyją słodkowodne ryby, takie jak karpie i pstrągi. Na terenie parku można piknikować, spacerować, robić zdjęcia, obserwować rośliny i dziką przyrodę. Wewnątrz parku znajdują się szlaki piesze, plac zabaw dla dzieci, miejsca do piknikowania, fontanna i parking. Jeśli planujesz piknik, zabierz ze sobą swoje śmieci
Komentarze
Wczytywanie...
