Od Büyükçekmece do Silivri, zachodnie wybrzeże Morza Marmara.

Rozpocznij wędrówkę na południowym krańcu jeziora, w miejscu najbardziej oddalonym od morza; to miejsce, do którego można dojść pieszo z centrum Büyükçekmece, a które stanowi punkt styku jeziora z Morzem Marmara. Najpierw przyjrzyj się wodzie i zwróć uwagę na jej kształt: według Wikipedii, jest to jezioro przybrzeżne. Dolina rzeki Karasu, płynącej z południowej części regionu Çatalca, utworzyła głęboką zatokę pod wpływem podnoszącego się poziomu morza. Wejście do zatoki zostało później zamknięte przez przesyp z żwiru, piasku i gliny. Woda, którą widzisz przed sobą, była kiedyś częścią morza. Historyczny most przechodzi przez wąskie przejście łączące jezioro z morzem; ponieważ most był punktem na poprzedniej trasie, na razie podziwiaj go z daleka. Zwróć również uwagę na pochodzenie nazwy: według Wikipedii, nazwa jeziora pochodzi od dużych łodzi, zwanych "çekmece", które były używane do przeprawy na drugą stronę przed budową mostu. Historia powiatu, opublikowana przez urząd, również wspomina, że przed mostem przeprawy między brzegami odbywały się za pomocą tych łodzi. Teraz skieruj wzrok na część jeziora, która graniczy z morzem. Tutaj znajduje się wał ziemny, zbudowany przez DSI (Dyrekcja Zasobów Wodnych) w latach 1983-1988, który oddziela jezioro od morza. Według strony internetowej ISKI (Instytucja ds. Wód i Kanalizacji), wał został oddany do użytku w 1989 roku i dostarcza do Stambułu około stu milionów metrów sześciennych wody rocznie. Ta sama strona informuje, że obszar zlewni wynosi 620 kilometrów kwadratowych, a woda jest oczyszczana w zakładzie oczyszczania wody Büyükçekmece, a następnie dostarczana do miasta. Oznacza to, że woda, którą widzisz rano, jest częścią wody, która trafia do kranów wielu domów w części europejskiej Stambułu. Zwróć również uwagę na wąski pas lądu między wałem a morzem; według Wikipedii, jest to lekko słona woda, z licznymi zbiornikami wodnymi i trzcinowiskami. Obszar trzcinowisk jest najbardziej ruchliwy wczesnym rankiem, więc jeśli masz lornetkę, weź ją ze sobą. Według Wikipedii w języku angielskim, organizacja BirdLife International ogłosiła ten obszar ważnym obszarem dla ptaków w 1989 roku. Ta sama strona podaje, że powierzchnia jeziora wynosi około 28 kilometrów kwadratowych, a jego długość wynosi siedem kilometrów, a szerokość dwa kilometry. Rejestr mokradeł Ministerstwa Środowiska i Leśnictwa zaznacza, że w jeziorze żyło kiedyś 30 gatunków ryb, a obecnie pozostało 15 gatunków, z których cztery są gatunkami obcymi. Ten sam rejestr wyraźnie wskazuje, że obszar wokół jeziora jest pod silnym wpływem przemysłu i zabudowy. Rejest

Zbliż się do karawanseraju od strony północnej, ponieważ jedyne wejście do tego budynku znajduje się właśnie od tej strony i jest w kształcie łuku okrągłego. Najpierw przyjrzyj się zewnętrznej fasadzie: zgodnie z hasłem "Kervansaray" w Encyklopedii Islamu, budynek ma wymiary 41 metrów na 18,5 metra i jest to prostokątny kompleks karawanserajowy. Strona urzędu powiatowego podaje długość 48 metrów; ze względu na rozbieżności w źródłach, nie należy się skupiać na dokładnych wymiarach, a raczej poczuć, jak duży jest ten budynek. Przyjrzyj się ścianom: między rzędami kamieni wmurowano ceglane elementy. Spójrz na dach: budynek jest pokryty dwuspadowym dachem. Nazwa "Kurşunlu Han" pochodzi od tego, że dach niegdyś był pokryty płytami ołowianymi; według Encyklopedii Islamu, obecnie jest pokryty dachówką. Odpowiedź na pytanie, kto zlecił budowę, jest podana w źródłach z pewną ostrożnością. Strona urzędu powiatowego informuje, że budynek został w 1566 roku wzniesiony przez Sulejmana Wspaniałego, na zlecenie architekta Sinana. Encyklopedia Islamu zaznacza, że dokładna data nie jest znana, ale budynek pojawia się w katalogu dzieł Sinana i prawdopodobnie został wzniesiony za panowania Sulejmana. Zgodnie z tym samym źródłem, pod koniec panowania Sulejmana rozpoczęto budowę mostu, a obok niego wzniesiono fontannę; uważa się, że karawanseraj pochodzi z tego samego okresu. Teraz przejdź na stronę południową, ponieważ światło do wnętrza budynku wpada tylko od tej strony. Zauważ osiem otworów wentylacyjnych w dolnej części, a następnie osiem okien powyżej; okna są na przemian w kształcie łuku okrągłego i ostrołukowego. W górnej części ściany, która wznosi się w kształcie trójkąta, w środku znajduje się okno w kształcie łuku ostrego, a po obu jego stronach znajdują się okna okrągłe. Ściany boczne są gładkie, czyli nie mają okien. Z pozostałości na fasadzie wejściowej można wnioskować, że po obu stronach drzwi znajdują się pomieszczenia; według Encyklopedii Islamu, lewe pomieszczenie jest prawie całkowicie zrujnowane, a prawe jest w dobrym stanie. W artykule można przeczytać, że te pomieszczenia mogły być domem karczmarza lub pokojami dla wysokich rangą oficerów. Jeśli drzwi są otwarte, wejdź do środka i przyjrzyj się środkowej kolumnie nośnej; w rzeczywistości wykonana z drewna, została podczas ostatniej renowacji zastąpiona betonowymi słupami o przekroju kwadratowym. Po każdej ze ścian bocznych znajduje się jedenaście pieców, a pomiędzy nimi dwanaście wnęk na szafy. Wysokie ławy, biegnące wzdłuż ścian, służyły jako miejsce, gdzie podróżni rozkład

Muzeum znajduje się w dzielnicy Mimarsinan, na ulicy Çarşı. Po przejściu przez most, wchodząc w wąską ulicę handlową, łatwo je rozpoznać po fasadzie. Zanim wejdziecie do środka, przyjrzyjcie się budynkowi – sam w sobie jest świadectwem historii. Zgodnie z oficjalną stroną internetową muzeum, budynek jest starym, kamiennym obiektem, który przetrwał okres wymiany ludności. Na tej samej stronie czytamy, że przed wymianą ludności w 1923 roku, Büyükçekmece było miejscem, w którym Grecy i Turcy żyli obok siebie, a po wymianie ludności, na miejsce osób odchodzących, osiedlono Turków. Zgodnie z Wikipedią, gmina odrestaurowała ten budynek, a muzeum zostało otwarte w lipcu 2011 roku. Oficjalna strona internetowa informuje, że powierzchnia budynku wynosi 210 metrów kwadratowych i składa się z dwóch niezależnych części. Zgodnie z angielską wersją Wikipedii, parter jest poświęcony strojom z całego świata, a piętro – strojom tureckim. Zacznijcie zwiedzanie od parteru. Wiedza o pochodzeniu kolekcji zmienia sposób, w jaki na nią patrzymy. Stroje to dary, które zagraniczne zespoły tańca ludowego przekazały gminie podczas Międzynarodowego Festiwalu Kultury i Sztuki, który odbywa się w Büyükçekmece co roku latem. Zgodnie z angielską Wikipedią, festiwal odbywa się od 2000 roku, a od 2003 roku jest członkiem Rady Międzynarodowych Festiwali Folklorystycznych i Organizacji Sztuki Ludowej (CIOFF). Zgodnie z informacjami z jednego z serwisów informacyjnych, festiwal czterokrotnie otrzymał nagrodę najlepszego festiwalu przyznawaną przez tę radę. Przechodząc obok wystaw, czytajcie nazwy krajów – zgodnie z angielską Wikipedią, kolekcja obejmuje stroje z 44 krajów. W tym serwis wymienia Hiszpanię, Uzbekistan, Malezję, Tajlandię, Meksyk, Polskę, Wenezuelę, Etiopię, Argentynę, Gruzję i Indonezję. Przyjrzyjcie się z bliska kolorom i wzorom tkanin – oficjalna strona internetowa podkreśla, że właśnie ta żywiołowość jest podstawą wystawy. Nie zapomnijcie również o kolekcji zdjęć tradycyjnych strojów, które towarzyszą eksponatom – tam zobaczycie, jak stroje były noszone. Zgodnie z Wikipedią, najstarszy eksponat w muzeum to suknia ślubna, której wiek przekracza sto lat. Ten sam serwis informuje, że liczba eksponatów przekracza dwa tysiące, a eksponaty są regularnie zmieniane, więc podczas kolejnej wizyty możecie zobaczyć inne stroje. Wchodząc na piętro, przechodzicie do tradycyjnych strojów ludowych z Anatolii. Porównywanie różnych regionów pozwala lepiej zrozumieć różnorodność strojów i nawiązać kontakt z wystawą na parterze, poświęconą strojom z Źródło: Oficjalna strona Muzeum Kostiumów Światowych; Wikipedia, Muzeum Kostiumów Światowych; Milliyet, Muzeum Kostiumów w Büyükçekmece.

Linia autobusowa IETT nr 300 zawiezie Państwa do centrum Silivri. Kalepark znajduje się na wschodniej stronie miasta, w miejscu dawnego zamku. Zgodnie z historią miasta opublikowaną przez gminę, Silivri został założony na stromym wzgórzu, górującym nad zatoką Marmara. Z biegiem czasu wzgórze to zostało otoczone murami obronnymi. Tekst ten opisuje również, że miasto położone jest na klifie, wznoszącym się miejscami na 56 metrów, otoczonego murami z trzech stron, a czwarta strona jest chroniona przez przepaść, przez którą nie można się dostać od strony morza. Z kolei Wikipedia podaje, że park znajduje się na klifie o wysokości 47 metrów; możliwe, że podane wymiary pochodzą z różnych miejsc. Przed wejściem do parku, zwróćcie uwagę na mur obronny przy bramie, ponieważ stąd najlepiej można podziwiać zamek. Według Wikipedii, historia zamku sięga III wieku naszej ery, ale większość zachowanych ruin pochodzi z IX i XII wieku. Zgodnie z informacjami gminy, cesarz Bizancjum, Arkadiusz, zbudował zamek, aby upamiętnić swoją żonę, Ewdoksję, i nadał miastu nazwę Ewdoksjapolis. Angielska wersja Wikipedii potwierdza, że starożytne Selymbria przez pewien czas nosiło tę nazwę. Natomiast turecka wersja Wikipedii informuje, że w IX wieku cesarz III Michał zbudował na wzgórzu zamek, z którego zachowały się ruiny. Biorąc pod uwagę, że źródła opisują różne okresy, można przypuszczać, że mury były wielokrotnie odbudowywane. Zgodnie z informacjami gminy, w 1509 roku, za panowania II Bayezida, również mury Silivri zostały naprawione. Gmina Silivri otworzyła park po pracach modernizacyjnych 30 sierpnia 1920 roku. Udajcie się do znajdującego się w parku muzeum pod gołym niebem, gdzie można zobaczyć około 150 zabytków z okresu rzymskiego, bizantyjskiego i osmańskiego, pochodzących z terenu Silivri i okolic. Zgodnie z informacjami z jednego z serwisów, eksponaty zostały rozmieszczone pod koordynacją Dyrekcji Muzeów Archeologicznych w Stambule, a wśród nich znajdują się również sarkofagi. Zwróćcie uwagę na kształt pokryw i zdobienia brzegów sarkofagów, a następnie przeczytajcie opisy umieszczone obok każdego eksponatu. Porównanie fragmentów kolumn i kapitelów pozwala wyobrazić sobie, jak miasto było odbudowywane w różnych wiekach. W tym samym artykule, odwiedzający opisują, że wcześniej eksponaty były rozrzucone po całym parku, a obecnie zostały ułożone w uporządkowanej ekspozycji z opisami. Następnie przejdźcie ścieżką wzdłuż krawędzi klifu. Zgodnie z informacjami z serwisu, w parku znajdują się również teleskopy, amfiteatr, ścieżki spacerowe i miejsce do odpoczynku. Stąd można podziwiać widok na Morze Marmara

Park Narodowy Danamandıra znajduje się na obszarze wiejskim, na północ od Silivri, tuż na południowy zachód od wioski Danamandıra. Już w momencie, gdy opuszczasz pola i wkraczasz do lasu, czujesz, że druga połowa dnia się rozpoczęła. Dotarcie do tego miejsca komunikacją publiczną jest trudne, dlatego warto zaplanować dojazd samochodem do ostatniego przystanku. Zgodnie z informacjami na Wikipedii, za wjazd do parku pobierana jest opłata; aktualne informacje warto sprawdzić na stronie zarządzającej parkiem. Znajomość statusu parku dodaje sens Twojej wizycie. Zgodnie z Wikipedią, ten obszar leśny, w którym znajdują się jeziora, został w 2006 roku wpisany na listę obszarów chronionych ze względu na ochronę przyrody. Lista parków przyrodniczych Ministerstwa Rolnictwa i Leśnictwa wskazuje, że obszar ten został uznany za park przyrodniczy 16 grudnia 2015 roku i jest zarządzany przez 1. Dzielnicową Dyrekcję. Zgodnie z Wikipedią, w tym czasie obszar ten, z trzema jeziorami otoczonymi trzcinami, stał się parkiem przyrodniczym. Park ma ciekawą strukturę zarządzania: w 2016 roku gmina sąsiedniego okręgu, Esenyurt, wynajęła ten teren na 49 lat, aby zapewnić mieszkańcom gęsto zaludnionego okręgu miejsce do wypoczynku. To samo źródło informuje, że otwarcie parku miało miejsce w połowie maja tego samego roku. Na stronie internetowej zarządzającego parkiem podawane są informacje o szlakach pieszych i rowerowych z widokiem na jeziora oraz o miejscach do pikników. Po wejściu do parku, skieruj się w stronę pierwszego jeziora i podziwiaj brzeg otoczony trzcinami. Spaceruj powoli wzdłuż brzegu; trzciny są schronieniem dla ptaków, a jeśli zachowasz ciszę, będziesz mógł obserwować więcej. Większość czasu spędź na szlakach pieszych, przerywając wędrówkę odpoczynkiem w zacienionych miejscach między jeziorami. Zwróć uwagę na różnicę między jeziorem, które widziałeś rano w Büyükçekmece, a małymi jeziorami w tym lesie: jedno to rozległa laguna, która została przekształcona w zbiornik wodny, a drugie to spokojne stawy położone w sercu lasu. To porównanie pokazuje, jak bardzo różnią się krajobrazy wybrzeża i wschodniej Tracji w ciągu jednego dnia. Strona internetowa zarządzającego parkiem podkreśla, że park został zaprojektowany z myślą o zachowaniu jego naturalnego charakteru i ochronie życia dzikiego. Dlatego unikaj schodzenia z wyznaczonych szlaków i nie zrywaj roślin. Na tej samej stronie wyraźnie zaznaczono, że kemping w parku jest zabroniony; przyjedź na jeden dzień i opuść park przed zmrokiem. Jeśli planujesz piknik, korzystaj tylko z wyznaczonych miejsc i przestrzegaj zasad dotyczących ogniska. Zabierz ze sobą wszystkie śmieci, ponieważ brzegi jezior są łatwo zanieczyszczane