Od brzegu rzeki Porsuk, przez Tepebaşı, aż do Parku Lotniczego i Muzeum Archeologicznego.

Po wysiadzeniu z tramwaju na przystanku Muzeum Lotnictwa, wejście do parku znajduje się przed wami, dzięki czemu możecie rozpocząć dzień od spaceru. Park znajduje się wzdłuż starej drogi łączącej Ankarę ze Stambułem, naprzeciwko kampusu Uniwersytetu Anatolskiego w Yunusemre. Najpierw wejdźcie przez bramę i przejdźcie się po terenie, aby zobaczyć całą ekspozycję. Obszar ten ma około 39 tysięcy metrów kwadratowych, a samoloty są ustawione w dużych odstępach, co pozwala na swobodne poruszanie się wokół każdego z nich. Na zewnątrz znajdują się zarówno samoloty cywilne, jak i wojskowe; według tureckiej Wikipedii, prezentowany jest również helikopter policyjny. Większość samolotów to pojazdy, które kiedyś służyły w jednostkach lotniczych w Eskişehir, zostały odrestaurowane i przeniesione tutaj. Zgodnie z angielską Wikipedią, w momencie powstania parku, władze prowincji Eskişehir oraz stacjonująca tam jednostka lotnicza przekazały jedenaście odstawionych samolotów bojowych, rozpoznawczych i transportowych. Data otwarcia jest podawana różnie w różnych źródłach, w latach 1997-1998; wystarczy powiedzieć, że ekspozycja na zewnątrz rozpoczęła się pod koniec lat 90. Jednym z eksponatów, który przyciąga uwagę, jest samolot transportowy C-47; jego kadłub przez lata służył jako kawiarnia, a później został przekształcony w biuro. Największą przyjemnością jest możliwość wejścia pod skrzydła i dokładne obejrzenie nitów, podwozia i szyb kokpitu. Po zwiedzeniu terenu zewnętrznego, przejdźcie do części zamkniętej. Tutaj znajdują się stroje pilotów, odznaki, modele samolotów i silniki lotnicze. Oglądanie przekroju silnika to najłatwiejszy sposób, aby zrozumieć, co znajduje się wewnątrz kadłubów, które widzieliście na zewnątrz. Nazwa parku została wybrana w 2020 roku w wyniku ankiety wśród mieszkańców, na cześć Vecihiego Hürkuşa, pioniera tureckiego lotnictwa. Hürkuş był pilotem i inżynierem, który zbudował Vecihi K-VI, uważany za pierwszy turecki samolot, oraz założył pierwszą szkołę lotniczą dla cywilów. Powiązania Eskişehir z lotnictwem nie są nowe; Encyklopedia TDV Islamu wspomina, że w pierwszych latach Republiki w mieście powstały warsztaty naprawcze samolotów. Najlepszy kąt do fotografowania to niski punkt widzenia, który obejmuje samoloty wzdłuż kadłubów, a drzewa w tle nie zasłaniają zbyt wiele nieba. Zarząd Wojewódzki Kultury i Turystyki informuje, że w parku można robić zdjęcia. Cienie są ograniczone, więc latem najlepiej przyjechać wcześnie rano i zabrać ze sobą wodę. Park jest zamknięty w poniedziałki i wtorki, godziny otwarcia w pozostałe dni należy sprawdzić na oficjalnej stronie. Warunki zwiedzania mogą się różnić w zależności od instytuc

Z przystanku Ulus Anıtı (Dworzec) można w kilka minut dojść do Centrum Młodzieżowego Haller. Dla tych, którzy przyjeżdżają pociągiem dużych prędkości (YHT), dworzec znajduje się tuż obok. Budynek znajduje się w dzielnicy Tepebaşı, w miejscowości Eskibağlar, przy ulicy Üniversite. Zanim wejdziecie do środka, rzućcie okiem na budynek z przeciwnej strony ulicy, ponieważ jest to przede wszystkim przykład dziedzictwa przemysłowego. Budynek był niegdyś starym targiem warzywno-owocowym w mieście, a według Wikipedii, w latach, gdy nie był użytkowany, rozważano nawet jego rozbiórkę. W 2000 roku został odrestaurowany, zachowując jego oryginalny charakter, i przekształcony w centrum kultury i sztuki. Wewnątrz i na zewnątrz dominują drewno, żelazo kute i naturalny kamień. Według tego samego źródła, renowacja została zainspirowana budynkami Covent Garden w Londynie i halą kwiatową w Hamburgu. Mając to na uwadze, przespacerujcie się po wnętrzu; małe jednostki rozmieszczone w przestronnej, dobrze oświetlonej hali przypominają te przykłady. Na stronie internetowej ministerstwa budynek jest opisywany jako miejska przestrzeń, której rytm zmienia się w ciągu dnia. Rano korytarze są spokojne, ale po południu wypełniają je studenci. Wewnątrz budynku znajdują się małe sklepy z pamiątkami, sala wystawowa i księgarnia. Tekst promocyjny ministerstwa podkreśla, że budynek, zachowując swoją architektoniczną historię, jednocześnie odzwierciedla dynamiczną kulturę młodzieży w mieście. Sercem centrum jest scena Teatrów Miejskich Eskişehir, znajdująca się w dzielnicy Tepebaşı. Zgodnie z repertuarem Teatrów Miejskich, scena ta została otwarta 27 marca 2001 roku i ma 202 miejsca. Jeśli planujecie wieczorem obejrzeć spektakl, sprawdźcie wcześniej program na stronach internetowych; powrót do tego miejsca na końcu trasy nie jest trudny. Zróbcie krótką przerwę, aby zobaczyć, co jest wystawione w sali wystawowej. W repertuarze scena jest wymieniona jako "Haller Młodzieżowe Centrum, Scena Tepebaşı", więc używajcie tej nazwy, szukając biletów. Najlepsze zdjęcia budynku można zrobić z ulicy, lekko z boku, skupiając się na gzymsie i oknach. Wewnątrz, drewniany sufit i detale z żelaza kutej dobrze wyglądają w kadrze skierowanej ku górze. Można tu zrobić krótką przerwę na kawę, ale na dłuższą relaksację polecamy nadbrzeże rzeki Porsuk. Rola Haller w tej trasie jest pomostem: pokazuje przejście od starego budynku handlowego w mieście przemysłowym do miejsca spotkań młodzieży. Po wyjściu z budynku, idźcie na południowy wschód, w kierunku przystanku İsmet İnönü; w kilka minut dotrzecie do brzegu rzeki Porsuk.

Źródła: Wikipedia, Haller Młod

Po dotarciu do Porsuk, najpierw zatrzymaj się na brzegu i obserwuj kierunek przepływu wody; rzeka płynie z zachodu na wschód, dzieląc miasto na dwie części. Według informacji z Wydziału Kultury i Turystyki, po północnej stronie znajduje się dzielnica Tepebaşı, a po południowej – Odunpazarı; obszar, z którego właśnie przybyłeś, to Tepebaşı. Starożytna nazwa rzeki Porsuk to Tembris, a jest to najdłuższy dopływ Sakaryi, o długości 448 kilometrów. Przed dotarciem do miasta, rzeka gromadzi wodę w zbiorniku Porsuk, dlatego wewnątrz miasta płynie spokojnie i kontrolowanie. Nie spiesz się w tym miejscu; celem jest spacer wzdłuż brzegu, przejście przez mosty na drugą stronę i powrót, aby zobaczyć obie części miasta. Najpierw idź wzdłuż brzegu w kierunku Adalar. Nazwa "Adalar" odnosi się do obszaru położonego między ulicą Şair Fuzuli, ulicą Atatürk i rzeką Porsuk. Według informacji z Wydziału, ten obszar nosił kiedyś nazwę Yalaman Adası, ponieważ należał do znanej rodziny z miasta. Z czasem, wraz z przekształceniem brzegu w miejsce rekreacyjne, nazwa "Adalar" się przyjęła. Te same źródła informują, że w latach 60. znajdowały się tu kina letnie, a w latach 80. – lunapark. Pod koniec lat 80. obszar ten przekształcono w miejsce spacerowe. Podczas spaceru zwróć uwagę na latarnie, rabaty kwiatowe i miejsca do siedzenia położone tuż przy wodzie. Wybierz most, zatrzymaj się na jego środku i spójrz w obie strony; stąd najlepiej widać, jak wąska i spokojna jest rzeka w obrębie miasta. Ten wygląd rzeki nie powstał przypadkowo. Według informacji z Wydziału, w przeszłości rejsy łodziami po rzece były niemożliwe ze względu na zanieczyszczenie spowodowane farbami z fabryki tekstylnej i ściekami miejskimi. Po rozwiązaniu problemów z infrastrukturą ściekową i oczyszczeniu rzeki, ta tradycja została przywrócona; w języku tureckim na Wikipedii podano, że prace związane z oczyszczeniem zostały zakończone w latach 2000. Po przejściu na drugą stronę, skieruj się do Köprübaşı. Zgodnie z informacjami z Encyklopedii Islamu, po północnej stronie rzeki znajdują się wielopiętrowe budynki biurowe, a po południowej – tradycyjny bazar. Köprübaşı jest miejscem przejściowym między tymi dwoma obszarami. Gondole i łodzie wypływają z Köprübaşı; nie musisz się na nich przesiadać, ale obserwacja wody z nabrzeża jest częścią tego miejsca. Encyklopedia informuje również, że 19 marca 1950 roku podczas dwudziestogodzinnej powodzi, środkowe i północne dzielnice miasta znalazły się pod wodą rzeki Porsuk. Patrząc na spokojne brzegi, można zrozumieć, jak ważne były prace związane z regul

Po spacerze na południe od wysp, nieco przekraczającym kilometr, dotrzecie do dzielnicy Akarbaşı, gdzie znajduje się muzeum położone przy alei Atatürk. Dla tych, którzy przyjeżdżają tramwajem, najbliższy przystanek to Şehitlik. Oficjalna nazwa muzeum to Eskişehir ETİ Muzeum Archeologiczne, a portal Kultury opisuje je jako pierwsze muzeum w Turcji, które powstało dzięki wsparciu sektora prywatnego. Przed wejściem warto przespacerować się po ogrodzie, ponieważ część eksponatów jest wystawiona na zewnątrz. Historia muzeum jest długa: kolekcja powstała w 1945 roku jako magazyn-muzeum, a w 1966 roku została przeniesiona do kompleksu Kurşunlu w dzielnicy Odunpazarı, a w 1974 roku do własnego budynku przy alei Atatürk. Kiedy stary budynek okazał się niewystarczający, w 2001 roku został zamknięty, a nowy budynek został ukończony i otwarto go w 2011 roku. Według Ministerstwa Kultury i Turystyki, budynek składa się z trzech bloków, a eksponaty są rozmieszczone w salach wystawowych na pierwszym piętrze dwóch bloków, w kolejności chronologicznej. Budynek, zajmujący powierzchnię około 1300 metrów kwadratowych, ma powierzchnię użytkową wynoszącą cztery tysiące metrów kwadratowych. Według informacji ministerstwa, parter jednego z bloków jest przeznaczony na tymczasowe wystawy i wydarzenia, a drugiego – na konferencje. Warto postępować zgodnie z tą kolejnością: od epoki neolitu, przez chalcolit, wiek brązu, Hetytów, Frygów, okres hellenistyczny, Rzym, Bizancjum, Seldżuków i Imperium Osmańskie. Według danych ministerstwa, w kolekcji znajduje się ponad dwadzieścia tysięcy eksponatów, z których około dwóch tysięcy jest wystawionych. Dlatego zamiast zatrzymywać się przy każdej witrynie, warto skupić się na znaleziskach z wykopalisk prowadzonych w regionie Eskişehir. Szczególną uwagę należy zwrócić na znaleziska z Pessinus i Han, ponieważ jeśli planujecie odwiedzić te miejsca na terenie regionu, zobaczycie tam przedmioty, które przygotują Was do tej wizyty. Wystawa prezentuje znaleziska z Dorylaion (Szarköy), Pessinus w Sivrihisar, podziemnego miasta Han, Keçiçayırı, starożytnego nekropolu w Çavlum, Demircihöyük, Karacahisar i Küllüoba. Warto również zwrócić uwagę na Dorylaion: w Encyklopedii Islamu TDV można przeczytać, że nazwa miasta Eskişehir może być związana z ruinami tego starożytnego osiedla. Wystawa obejmuje rzeźby i figurki z marmuru, fragmenty architektoniczne, stely, naczynia z ceramiki, idole, naczynia szklane, koraliki, naczynia metalowe, broń, biżuterię i monety. Portal Kultury szczególnie podkreśla pieczęć z obsydianu, odnalezioną podczas wykopalisk w Źródło: Wydział Kultury i Turystyki miasta Eskişehir, Muzeum Archeologiczne ETİ; Portal Kultury, Muzeum Archeologiczne ETİ w Eskişehir; Wikipedia, Muzeum Archeologiczne w Eskişehir.