Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Od brzegu rzeki Keban w kierunku gór Munzur.
Routy4 Przystanek

Od brzegu rzeki Keban w kierunku gór Munzur.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Ta trasa prowadzi z południa na północ przez Tunceli, podążając za torem wody. Według strony internetowej urzędu wojewódzkiego, teren prowincji wznosi się od południa na północ i od zachodu na wschód; na południu znajduje się zbiornik wodny Keban, a na północy i północnym zachodzie wznoszą się góry Munzur, które wyznaczają naturalne granice prowincji. Trasa łączy te dwa punkty. Pierwszym przystankiem jest zamek w Pertek i widok na jezioro. Według portalu kulturalnego, zamek w Pertek, położony na wzgórzu nad rzeką Murat, znajduje się obecnie na wyspie, ponieważ obszar, na którym pierwotnie stał, został zalany podczas budowy zbiornika wodnego Keban. Dokładna data budowy zamku jest nieznana, wiadomo jedynie, że został odrestaurowany w okresie osmańskim. Ze względu na brak informacji o sposobie dotarcia do wyspy i zasadach zwiedzania, ten przystanek został zaplanowany jako punkt widokowy z brzegu, a informacje należy potwierdzić w urzędzie wojewódzkim. Urząd wojewódzki informuje, że w okresie Seldżuków i Osmanów Pertek był ważnym centrum kultury i sztuki, a zamek, wraz z karawanserajem, łaźnią, medresą i kuchnią, stanowił kompleks budynków. Drugim przystankiem jest Muzeum w Tunceli, znajdujące się w centrum miasta. Budynek, pierwotnie koszary, a później budynek mieszkalny z okresu wczesnej republiki, został odrestaurowany i przekształcony w muzeum. Muzeum zostało umieszczone jako drugi punkt na trasie, aby zapoznać się z archeologią, etnografią i przyrodą regionu przed wycieczką do parku i gór. Dwie godziny spędzone wewnątrz budynku zapewniają schronienie przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Trzecim przystankiem jest Park Narodowy Doliny Munzur. Urząd wojewódzki informuje, że park rozpoczyna się 8 kilometrów od centrum miasta i rozciąga się wzdłuż doliny w kierunku gór Munzur. Ważne jest, aby obserwować drzewa, strumienie i zbocza w dolinie oraz poznawać gatunki roślin i zwierząt. Ostatnim przystankiem są góry Munzur. Tekst dotyczy jedynie części gór położonej w Tunceli. Najwyższym punktem prowincji jest szczyt Akbaba, znajdujący się na wysokości 3463 metry. Góry są źródłem rzek, takich jak Munzur, Pülümür i Tahar, których wody ostatecznie wpływają do zbiornika wodnego Keban, który jest pierwszym punktem na trasie. W ten sposób trasa tworzy zamknięty krąg. Największą atrakcją trasy jest obserwacja stopniowego wzrostu wysokości, zmiany klimatu i kierunku przepływu wody. Trasa łączy elementy historyczne (zamek i muzeum), przyrodnicze (park i góry).

**Uwagi praktyczne:**

* Odległości między przystankami i czas podróży nie zostały podane w liczbach.
* Sprawdź godziny otwarcia i ceny biletów do muzeum na stronie muze.gov.tr.
* Uz Źródła:

Pertek, Tunceli
Routy
4 Przystanek
~8 godz. 30 min w miejscach
Trasa ~92 km · 2 godz. 33 min
Łącznie ~11 godz. 3 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Pertek Kalesi

Zamek w Pertek.

~1 godz. 30 min tutaj
Pertek merkez

Trasa rozpoczyna się w Pertek, nad brzegiem jeziora Keban, w prowincji Tunceli. Ten przystanek został zaprojektowany nie po to, aby zwiedzać wnętrze twierdzy, ale aby ją zobaczyć i zapoznać się z warunkami zwiedzania. Portal kulturowy informuje, że twierdza została zbudowana na wzgórzu nad rzeką Murat, a obecnie znajduje się na wyspie z powodu powstania jeziora. Dlatego nie należy zakładać, że można do niej dotrzeć pieszo. Informacje dotyczące dostępu do wyspy i warunków zwiedzania nie są dostępne w oficjalnych źródłach. Przed wyjazdem należy skontaktować się z lokalnym urzędem kultury i turystyki w Tunceli, aby uzyskać aktualne informacje. Podczas rozmowy należy zapytać o punkty widokowe nad brzegiem, możliwość dotarcia na wyspę oraz o ewentualne ograniczenia związane z porą roku. Po uzyskaniu potwierdzenia, należy udać się do centrum miasta Pertek. Lokalny urząd informuje, że centrum miasta znajduje się 52 kilometry od Pertek. Ponieważ miasto otoczone jest z trzech stron jeziorem Keban, Pertek przypomina półwysep. Zrozumienie tego położenia geograficznego jest kluczowe do zrozumienia twierdzy, ponieważ obecny wygląd wyspy jest wynikiem powstania jeziora. Stojąc nad brzegiem, należy najpierw przyjrzeć się ogólnemu zarysowi wody, a następnie sylwetce wzgórza. Źródła opisują twierdzę jako budowlę składającą się z dwóch warstw murów. Pod murami znajdują się również pozostałości budowlane, ale ich widoczność zależy od miejsca, w którym się znajduje. W tym przypadku przydatne mogą być lornetka lub zoom w telefonie. Na południowej elewacji twierdzy, pomiędzy kamieniami, znajdują się czerwone, twarde cegły i niebieskie płytki. Jeśli uda się przyjrzeć się twierdzy z bliska, to właśnie te detale należy szukać. Dokładna data budowy nie jest znana; źródła podają jedynie, że twierdza została odrestaurowana w okresie osmańskim. Jeśli w jakimś znaku lub opisie pojawi się konkretny rok, należy sprawdzić jego wiarygodność. Lokalny urząd informuje, że większość zabytków w mieście nosi ślady obecności plemienia Mengüçlü i Imperium Osmańskiego. Na tej samej stronie wymieniona jest również twierdza Sağman, a informacje o możliwości jej zwiedzenia można uzyskać w urzędzie. Istnieje również legenda związana z nazwą miasta. Według lokalnego urzędu, posąg ptaka, który miał symbolizować obfitość i płodność, został umieszczony na twierdzy i miasto początkowo nazywało się Pirtek, a z czasem nazwa zmieniła się na Pertek. Lokalny urząd podkreśla, że w okresie wiosennym, kolory jeziora w odcieniach niebieskiego i zielonego szczególnie upiększają miasto. Do fotografowania najlepiej wybrać porę dnia, gdy światło jest łagodne, np. wczesny ranek lub późne popołudnie, aby uniknąć odbić na wodzie. Należy pamiętać, że dostęp do cienia i miejsc do siedzenia nad brzegiem może się różnić, dlatego warto zabrać ze sobą wodę,

Zamek Pertek, położony na południe od miasta Tunceli, wznosi się na wzgórzu nad rzeką Murat. Obecnie zamek znajduje się na wyspie, ponieważ tereny wokół niego zostały zalane przez wody zbiornika wodnego Keban. Ta cecha wyróżnia go spośród innych zabytków w regionie. Strona internetowa Ministerstwa Kultury i Turystyki informuje, że zamek został odrestaurowany w czasach Imperium Osmańskiego. Ta sama strona wskazuje, że dokładna data budowy zamku nie jest znana. Dlatego też, zamiast przypisywać go do konkretnej epoki, należy postrzegać go jako budowlę, która była wykorzystywana i naprawiana na przestrzeni czasu. Zamek składa się z dwóch warstw murów obronnych. Pomiędzy tymi murami znajdują się pozostałości budynków, co świadczy o obecności zabudowy wewnątrz zamku. Na południowej elewacji widoczne jest ciekawe połączenie materiałów. Między kamieniami osadzone są czerwone, twarde cegły, a w przestrzeniach między nimi umieszczone są niebieskie płytki. Dla miłośników fotografii, ta gra kolorów stanowi interesujący detal, który warto dostrzec. Aby w pełni zrozumieć zamek, należy również przyjrzeć się miejscowości, w której się znajduje. Pertek leży na południe od centrum miasta Tunceli, a jego wschodnia i południowa granica są otoczone przez zbiornik wodny Keban. Ministerstwo Kultury i Turystyki w Tunceli opisuje tę miejscowość jako przypominającą półwysep. Według tej samej strony, powierzchnia miejscowości wynosi 947 kilometrów kwadratowych, a jej wysokość nad poziomem morza to 1050 metrów. Ministerstwo informuje, że w czasach Selcżuków i Imperium Osmańskiego Pertek stał się ważnym centrum kultury i sztuki. Miejscowość, która posiada zamek, han, łaźnię, meczet, medresę i kuchnię, była również ważnym ośrodkiem edukacyjnym. Pertek jest drugą pod względem liczby zabytków miejscowości w prowincji, po Çemişgezek. Zabytki te przede wszystkim odzwierciedlają wpływy dynastii Mengüçlü i Imperium Osmańskiego. Oprócz zamku, do najważniejszych zabytków należą meczet Çelebi Ağa, meczet Sağman, meczet Baysungur i zamek Sağman. Na stronie ministerstwa znajduje się również lokalna legenda wyjaśniająca pochodzenie nazwy miejscowości. Według tej legendy, posądzka ptaka umieszczona na zamku nazywała się "Pirtek", a z czasem nazwa ta przekształciła się w "Pertek". Należy interpretować tę informację nie jako fakt historyczny, ale jako lokalną legendę dotyczącą nazwy miejscowości. Planując wizytę, najważniejszym aspektem jest transport. Na stronie internetowej, w sekcji "jak dojechać", podano jedynie informację o dojeździe do centrum miejscowości Pertek; nie ma informacji o możliwości przeprawy na wyspę. Ponieważ oficjalne źródła nie podają informacji o tym, czy zamek jest otwarty dla zwiedzających oraz jak można dotrzeć na wyspę, należy skontaktować się z Ministerstwem Kultury i Turystyki w Tunceli W związku z tym, warto zaplanować wizytę w okresie wiosennym, aby podziwiać położenie twierdzy nad jeziorem. Rzeka Hozat (Singeç), płynąca przez okolicę, przepływa na południe, wpadając do zbiornika wodnego. W połowie jeziora można uprawiać wędkarstwo, a wśród połowionych ryb dominują karpie, karasie i okonie, które są sprzedawane w Tunceli i Elazığ. Jeśli chcą Państwo podziwiać twierdzę z brzegu, wybierzcie porę dnia, kiedy światło jest łagodne. Powierzchnia wody poszerza widok i pozwala dostrzec, jak wyraźnie twierdza wyróżnia się na tle otoczenia. Połączenie wizyty w twierdzy z odwiedzeniem innych zabytków w okolicy pozwoli Państwu zobaczyć ślady kultury Mengüçlü i osmańskiej w ciągu jednego dnia. Przed wyjazdem należy koniecznie sprawdzić warunki pogodowe i dostępność transportu.
2
Tunceli Müzesi

Muzeum w Tunceli.

~2 godz. tutaj
Moğultay Mahallesi, Av. Ali Demir Caddesi No:5/1, Merkez/Tunceli

Druga przystanek to Muzeum w Tunceli, znajdujące się w centrum miasta. Jest to najmniej zależny od warunków pogodowych punkt trasy. Muzeum znajduje się w dzielnicy Moğultay, przy ulicy Ali Demir. Zgodnie z oficjalnymi informacjami, jest otwarte dla zwiedzających od 24 grudnia 2020 roku. Przed wizytą sprawdź godziny otwarcia i ceny biletów na stronie muze.gov.tr oraz na stronie Muzeum w Tunceli. Zanim wejdziesz, przyjrzyj się budynkowi z zewnątrz. Jest to budynek o kwadratowym planie, w stylu niemieckim. Jego elewacja północna ma trzy piętra, a pozostałe elewacje – dwa. Budynek został wzniesiony w 1937 roku, a jego fundamenty zostały położone w 1935 roku. Jest to zabytkowy budynek z okresu wczesnej Republiki. Portal Kultury informuje, że budynek był pierwszą dużą konstrukcją wzniesioną w centrum miasta. Początkowo pełnił funkcję koszar wojskowych, następnie został przekształcony w budynki mieszkalne dla urzędników. W 2015 roku Ministerstwo przekazało go na potrzeby muzeum, po czym został odrestaurowany i przekształcony w muzeum. Pamiętając o tej historii, zwróć uwagę na układ pomieszczeń i dziedziniec, ponieważ muzeum powstało w miejscu dawnych koszar. Dziedziniec ma powierzchnię 1800 metrów kwadratowych i został zaprojektowany do organizacji koncertów, przedstawień teatralnych i innych wydarzeń. Sprawdź na stronie muzeum, czy w dniu Twojej wizyty odbywa się jakieś wydarzenie. Wewnątrz znajduje się sześć sal, w których prezentowane są informacje dotyczące historii regionu, począwszy od okresu prehistorycznego, wraz z tekstami, obrazami, dioramas i rekonstrukcjami. Kolekcja składa się z następujących działów: archeologia i numizmatyka, etnografia, rolnictwo i flora-fauna, kultura religijna, przedmioty kamienne i przedmioty z okresu wczesnej Republiki. Zacznij od działu archeologii i numizmatyki, ponieważ rozpoczęcie od najstarszych okresów ułatwi śledzenie narracji. Ze względu na mały rozmiar monet, przesuń się powoli przed witrynami i przeczytaj opisy. W dziale etnografii zobacz przedmioty codziennego użytku charakterystyczne dla regionu, wraz z opisami ich zastosowania. Sala poświęcona rolnictwu i florze-faunie przygotowuje do kolejnego przystanku. Ze względu na to, że nazwa sali odnosi się również do świata roślin i zwierząt regionu, warto poszukać tu nazw gatunków, które zostaną wspomniane w kolejnym punkcie trasy. Sala poświęcona kulturze religijnej to dział o nazwie, która mówi sama za siebie; wystarczy przeczytać opisy znajdujące się w muzeum. W sali z przedmiotami kamiennymi zwróć uwagę na rozmiar, wykonanie i informacje o okresie, które znajdują się na etykietach. Dział poświęcony okresowi wczesnej Republiki przedstawia kontekst związany z historią budynku. Zapytaj o zasady fotografowania w muzeum przy wejściu. Po zakończeniu zw

Muzeum w Tunceli znajduje się w centrum miasta, w dzielnicy Moğultay, przy ulicy Av. Ali Demir, w budynku dawnego koszar. Obecnie będący muzeum budynek to obiekt z okresu wczesnej Republiki, pochodzący z czasów zakładania miasta. Zgodnie z dokumentami, fundamenty budynku zostały wkopane w 1935 roku, a budowa została ukończona w 1937 roku. Portal Kultury informuje, że budynek był jednym z pierwszych dużych obiektów w mieście w czasie jego powstania. Źródła nie podają jednoznacznie informacji o architekcie, dlatego wiadomo jedynie, że budynek został wzniesiony w stylu niemieckim. Plan budynku jest kwadratowy; elewacja północna ma trzy piętra, natomiast elewacje wschodnia, zachodnia i południowa mają po dwa piętra. Ministerstwo Kultury i Turystyki podaje, że budynek zajmuje powierzchnię około 5500 metrów kwadratowych. Portal Kultury natomiast mówi o powierzchni zamkniętej wynoszącej 5800 metrów kwadratowych; obie wartości należy traktować jako przybliżone. Dziedziniec znajdujący się w środku budynku ma powierzchnię 1800 metrów kwadratowych. Został zaprojektowany tak, aby nadawał się do organizacji koncertów, przedstawień teatralnych i wystąpień. Budynek był wykorzystywany jako koszary wojskowe do 1949 roku. W tym roku został przekazany z Ministerstwa Obrony Narodowej do Ministerstwa Finansów, a po niewielkim remoncie został przekształcony w budynek mieszkalny dla urzędników. Budynek mieszkalny był wykorzystywany do lat 90. Do lutego 2015 roku, kiedy rozpoczęto prace nad przekształceniem go w muzeum, w budynku mieszkało około 65 rodzin. Regionalna Komisja ds. Ochrony Zabytków Kultury i Przyrody w Erzurum zarejestrowała budynek jako zabytek w 2005 roku. W 2015 roku budynek został przekazany Dyrekcji Generalnej ds. Zabytków i Muzeów, aby mógł być wykorzystywany jako muzeum. W latach 2015-2020 przeprowadzono prace restauracyjne, w wyniku których koszary zostały przekształcone w muzeum. Dyrekcja Muzeum w Tunceli została utworzona w 2019 roku, a prace nad aranżacją wystaw zostały ukończone w latach 2019 i 2020. Muzeum zostało otwarte dla zwiedzających 24 grudnia 2020 roku. Wystawa składa się z sześciu sal, które opowiadają o historii ludzkości od czasów prehistorycznych do współczesności. Prezentowane są informacje tekstowe, obrazy, dioramy i rekonstrukcje. Pierwsza sekcja kolekcji jest poświęcona archeologii i numizmatyce. Druga sekcja to etnografia; w tej sekcji znajdują się przedmioty związane z codziennym życiem w przeszłości. Trzecia sala poświęcona jest rolnictwu, florze i faunie. Czwarta sala nosi nazwę "Sala Kultury Religijnej". Piąta sala jest poświęcona rzeźbom. Szósta sekcja gromadzi ekspon Po wyjściu na dziedziniec, można dostrzec różnice między układem prostokątnym i poszczególnymi kondygnacjami. Poświęć wystarczająco dużo czasu na zwiedzanie sal po kolei; tylko w ten sposób można spokojnie obejrzeć wszystkie sześć sekcji. Sala poświęcona florze i faunie to doskonałe miejsce, aby przygotować się do wycieczki po przyrodzie w okolicach Munzur. Muzeum znajduje się 8 kilometrów od centrum miasta, co ułatwia zaplanowanie wizyty przed wycieczką. Muzeum jest łatwo dostępne komunikacją miejską lub pieszo, ponieważ znajduje się w centrum miasta. W nawigacji wpisz adres: Aleja Ali Demir. Aby sfotografować elewację, przyjdź w ciągu dnia i upewnij się, że cała fasada mieści się w kadrze.
3
Munzur Vadisi Milli Parkı

Park Narodowy Doliny Munzur.

~3 godz. tutaj

Trzecim przystankiem jest Narodowy Park Doliny Munzur. Według lokalnego urzędu, park rozpoczyna się 8 kilometrów od centrum miasta Tunceli i rozciąga się wzdłuż doliny aż do gór Munzur. Obszar ten został uznany za park narodowy w 1971 roku, obejmując 42 000 hektarów. Podczas zwiedzania skupcie się na przebiegu doliny, a nie na konkretnym punkcie. Lokalny urząd informuje, że najlepszy czas na odwiedzenie parku to od czerwca do września, ponieważ w regionie panuje surowy klimat kontynentalny. Poza tymi miesiącami, należy wcześniej sprawdzić stan dróg i warunki pogodowe. W celu uzyskania informacji na temat warunków wejścia, zasad i aktywności wymagających zezwolenia, należy skontaktować się z odpowiednimi urzędami. Dolina rozciąga się na terenie podzielonym przez doliny Mercan i Munzur Suyu. Podczas spaceru wzdłuż wody, zwróćcie uwagę na kontrast między nagimi zboczami a zielonym pasem na dnie doliny. Według dostępnych informacji, strome zbocza gór są całkowicie pozbawione roślinności. Na wzgórzach i zboczach, w miejscach pozbawionych skał, znajdują się lasy dębowe. Na dnie doliny i wzdłuż wody rosną w mieszanym składzie gatunki takie jak: klon, jesion, dąb, grab, wierzba, orzech, topola i osika. Rzadki gatunek drzew, jesion, tworzy skupiska po obu stronach rzeki Munzur Suyu, około 1,5 kilometra poniżej źródeł w Ovacık. W florze parku zarejestrowano 1518 gatunków roślin, z czego 43 jest endemiczne dla gór Munzur, a 227 jest endemiczne dla Turcji. Wśród przykładów podanych przez lokalny urząd znajdują się: Campanula (dzwonki), Prunus eriocarpa (śliwka z Erzincan), Veronica anagallis-aquatica (rozchodnik wodny) i Tulipa kaufmanniana (tulipan Kaufmanna). Prosimy, abyście nie zrywali roślin i nie schodzili z wyznaczonych szlaków. Wśród dzikiej fauny występują dwa gatunki kozic górskich: bucar i bezoar, a także tetraz (urok). Obserwacja tych zwierząt jest rzadkością; najlepiej jest obserwować je z daleka, używając lornetki. Warto również spojrzeć w niebo, ponieważ w parku można zaobserwować orły, orły przednie, sokoły, jastrzębie i rzadkiego orła skalnego. W parku żyją również ssaki, takie jak wilki, lisy, niedźwiedzie, rysie i bobry. Prosimy, abyście nie zbliżali się do zwierząt i nie zostawiali im jedzenia. W rzekach Munzur Suyu i Mercan Deresi żyją rzadkie gatunki pstrągów, charakterystyczne dla tego regionu. Lokalny urząd informuje, że zasięg występowania pstrągów obejmuje obszar 80 kilometrów wzdłuż rzek, począwszy od źródeł. W celu uzyskania informacji na temat zezwoleń i zakazów

Park Narodowy Doliny Munzur znajduje się w dolinie Munzur, pomiędzy miastami Tunceli i Ovacık. Obszar o powierzchni 42 000 hektarów został uznany za park narodowy w 1971 roku. Dyrekcja Kultury i Turystyki w Tunceli promuje park jako jeden z największych parków narodowych w Turcji. Park rozpoczyna się w ośmiu kilometrach od centrum miasta Tunceli i rozciąga się wzdłuż doliny aż do gór Munzur. Góry Munzur wznoszą się na północy do 3300 metrów. Te góry są podzielone przez doliny rzek Mercan i Munzur. Bogactwo zasobów naturalnych, w tym źródła wody i źródła, miało duży wpływ na decyzję o uznaniu tego obszaru za park narodowy. Endemiczne gatunki roślin i zwierzęta charakterystyczne dla tego regionu również były podstawą tej decyzji. Według informacji na stronie internetowej dyrekcji, w florze parku zarejestrowano 1518 gatunków roślin. Z nich 43 gatunki jest endemiczne dla gór Munzur, a 227 gatunków jest endemiczne dla całej Turcji. Do roślin, które nie występują nigdzie indziej niż w górach Munzur, należą: dzwonki, wiśnie z Erzincan, rumianek, munzurskie kwiaty ślubne i górskie herbatniki. Dominującym gatunkiem drzew w parku jest dąb. Na zboczach i wzgórzach, w miejscach pozbawionych skał, znajdują się lasy dębowe. Na dnie doliny i wzdłuż brzegów rzeki występuje mieszany pokrow roślinny, w skład którego wchodzą gatunki takie jak: klony, wierzby, leszczyny, orzechy włoskie, orzechy laskowe, topole i osiki. Około półtora kilometra poniżej źródeł Munzur, po obu stronach rzeki Munzur, znajduje się las leszczyn, który jest charakterystyczny dla tego regionu. Leszczyna jest rzadkim gatunkiem drzew w Turcji i tutaj, w pobliżu wody, tworzy piękne korony. Z kolei strome zbocza gór są całkowicie pozbawione roślinności. Życie zwierząt również definiuje charakter parku. Dwa gatunki kozic, znane jako kozica z zakrzywionymi rogami i bezoar, a także urki, są wśród endemicznych gatunków zwierząt. W rzekach Munzur i Mercan występują rzadkie gatunki pstrągów, które są charakterystyczne dla tego regionu i występują w dużych ilościach. W parku występują wilki, lisy, borsuki, niedźwiedzie, rysie, wydry, kuny, wiewiórki, króliki, dziki i kozice. Niedźwiedzie brunatne żyją w jaskiniach i szczelinach skalnych i są jednym z ważniejszych dużych ssaków w regionie. Wśród ptaków można zaobserwować orły, orzy, sokoły, jastrzębie, krogulce i orzysy; występuje również rzadki orzeł skalny. Wśród ptaków nocnych występują sowy i nietoperze. W parku żyją również: przepiórki, głuszce, ż Pstrąg, rozprzestrzeniony na obszarze 80 kilometrów, obejmującym źródła rzeki, jest, według władz, ważnym zasobem naturalnym zarówno dla gospodarki prowincji Tunceli, jak i dla całego kraju. Ze względu na surowy klimat kontynentalny panujący w regionie, najlepszy czas na korzystanie z parku przypada na okres od czerwca do września. Władze podkreślają, że naturalne warunki sprzyjają aktywnościom takim jak biwakowanie, pikniki, wędkarstwo i wędrówki. Park oferuje również potencjał dla sportów wodnych i górskich. Jeśli planujecie biwak, wędkowanie lub uprawianie sportów wodnych, zapoznajcie się z obowiązującymi przepisami i wymaganiami w lokalnym urzędzie kultury i turystyki. Podążając od centrum miasta w kierunku Ovacık, dolina towarzyszy wam przez cały czas. Do źródła rzeki Munzur można dojechać asfaltową drogą z centrum Ovacık, kierując się znakami drogowymi. Jeśli chcecie obserwować dziką przyrodę, wybierzcie wczesne godziny poranne i zabierzcie ze sobą lornetkę. Dolina, dzięki światłu i kolorom wody, jest również atrakcyjnym miejscem dla fotografów. Jeśli planujecie wędrówki górskie, sprawdźcie prognozę pogody, ponieważ klimat w wyższych partiach gór jest bardziej surowy.
4
Munzur Dağları

Góry Munzur.

~2 godz. tutaj

Ostatni przystanek: Góry Munzur. Pasmo górskie Sıradağ rozciąga się między Tunceli a Erzincan; ten opis dotyczy jedynie obszaru Tunceli. Ten przystanek to nie wspinaczka, a raczej punkt widokowy, z którego można podziwiać widoki na góry i lepiej je poznać. Urząd ds. Kultury i Turystyki województwa informuje, że Góry Munzur, będące przedłużeniem Gór Taurus, obejmują północno-zachodnią, północną i północno-wschodnią część województwa. 70% powierzchni województwa to tereny górskie, 25% to wyżyny, a 5% to niziny i równiny. Najwyższym punktem województwa jest Akbaba Tepesi, wznoszący się na wysokość 3463 metry, położony na wschodzie Gór Munzur. Wyższe partie gór stanowią naturalną granicę na północy i północnym zachodzie województwa. Podróżując trasą, zauważą Państwo, że wysokość stopniowo wzrasta od południa na północ, a widok z brzegu jeziora w Pertek jest zupełnie inny niż tutaj. Należy pamiętać, że góry pełnią funkcję zbiornika wodnego. Rzeki Karasu i Murat zbierają wody dla tego regionu. Rzeka Munzur, płynąca w granicach województwa, oraz strumienie Pülümür Çayı i Tahar Çayı uchodzą na południu do Jeziora Keban. W ten sposób pierwszy przystanek trasy, czyli jezioro, oraz ten ostatni przystanek, stanowią dwa końce tej samej historii wodnej. Skierujcie wzrok w górę, w stronę wyższych partii gór i spróbujcie odczytać surowy, skalisty charakter zboczy. Według urzędu ds. kultury i turystyki, region charakteryzuje się kontynentalnym klimatem, dlatego najlepszy czas na wizytę to od czerwca do września. Ze względu na zmienne warunki pogodowe w górach, przed wyjazdem należy sprawdzić aktualną prognozę. W górach znajdują się jeziora. W opisie jezior podano, że w Górach Munzur oraz w sąsiadujących z nimi pasmach górskich Mercan, Avcı i Karasakal znajdują się małe jeziora lodowcowe i kraterowe, powstałe w wyniku wypełnienia się lodowcowymi dolinami i obszarami osuwisk. Najważniejsze z punktu widzenia turystyki to: Karagöl, Koçgölü, Şer Gölü, Dilincik Gölü, Çimli Gölü, Mercan Gölleri i Katır Gölleri. W opisie parku zaznaczono, że jeziora kraterowe znajdują się na wysokościach od 2000 do 3000 metrów. Informacje dotyczące dojazdu do tych jezior, czasu wędrówki i stopnia trudności nie są dostępne; na tej trasie nie opisano wspinaczki. Jeśli planują Państwo odwiedzić te jeziora, skonsultujcie się z urzędem ds. kultury i turystyki oraz z lokalnymi władzami. Dla zrobienia zdjęć, skierujcie wzrok od dna doliny w stronę linii gór i wybierzcie godziny, w których światło pada pod kątem. W aplikacji mapowej punkt oznaczony dla gór

Góry Munzur stanowią łańcuch górski, będący przedłużeniem wschodnich Torosów, rozciągający się od zachodu na wschód. Łańcuch ten przebiega między miastami Tunceli i Erzincan; niniejszy tekst dotyczy jedynie obszaru Tunceli. Według informacji z urzędu miasta Tunceli, góry rozciągają się na długości 130 kilometrów, tworząc trudne do pokonania pasma na północny zachód, północ i północny wschód miasta. Podstawa, na której leżą góry, ma bardzo szeroką podstawę, o szerokości od 25 do 30 kilometrów. Na szczytach wysokość zazwyczaj przekracza 3000 metrów. Według strony internetowej urzędu kultury i turystyki miasta Tunceli, najwyższym punktem regionu jest szczyt Akbaba, położony na wschodzie gór Munzur, o wysokości 3463 metry. 70% powierzchni miasta pokrywają góry, a góry Munzur stanowią północną granicę tego obszaru górskiego. Wyższe partie gór tworzą naturalną barierę na północy i północnym zachodzie miasta. Według urzędu miasta, ze względu na trudności w przechodzeniu przez te pasma, Tunceli nie jest połączone z żyznymi obszarami położonymi między dolinami Iğdır i Erzincan. Łańcuch górski opada stromo w kierunku doliny Ovacık, a ten obszar jest znany jako góry Mercan. Wysokość doliny Ovacık wynosi 1400 metrów; powyżej zaczynają się bardzo strome zbocza, sięgające wysokości od 2800 do 3000 metrów. Od tych zboczy rozchodzą się doliny, do których prowadzą strome ścieżki. Wyższe grzbiety oddzielające te doliny stanowią w okresie letnim pastwiska dla lokalnej ludności. Poza sporadycznymi skupiskami dębów i jałowców na południowych zboczach, góry są w zasadzie całkowicie pozbawione roślinności. Obszary położone powyżej 2700 metrów są pokryte śniegiem przez cały rok. W okresie zimowym, wyższe i bardziej strome przełęcze są niedostępne. Najważniejsze z nich to przełęcze Mercan i Kemah, których wysokość sięga prawie 3000 metrów. Urząd miasta informuje, że w regionie panuje kontynentalny klimat, a najlepszy okres na korzystanie z parku narodowego to od czerwca do września. Dlatego wszystkie planowane działania w górach powinny być dostosowane do pory roku. W górach Munzur i Bağırpaşa, w obszarach szczytowych, znajdują się płaskie obszary otoczone wysokimi grzbietami, tworzące plateau. Najbardziej znane z tych plateau to Merk Yaylası, położone na górach Mercan, oraz Kepir Yaylası, znajdujące się w centralnej części gór Munzur. Te plateau, charakteryzujące się bardzo niskimi temperaturami zimą, są wykorzystywane jako pastwiska w okresie letnim. Urząd miasta wymienia wśród popularnych miejsc do wypoczynku na plateau w powiecie Ovacık takie miejsca jak Według władz prowincji, doliny w tej okolicy są bardzo wąskie i strome, a na ich dnach nie powstały równiny. Doliny stanowią naturalne drogi komunikacyjne, łączące obszary położone wysoko w górach z pozostałymi częściami prowincji oraz z sąsiednimi prowincjami. Do najważniejszych dolin w prowincji należą doliny rzek Munzur, Mercan, Pülümür, Peri i Tahar. Rzeki Munzur, Pülümür i Tahar uchodzą na południu do zbiornika zaporowego Keban. Park Narodowy Doliny Munzur to obszar chroniony w tych górach; według informacji z urzędu prowincji, w 1971 roku obszar o powierzchni 42 000 hektarów został uznany za park narodowy. Według tego samego źródła, 43 gatunki roślin występujących w florze parku są endemiczne dla gór Munzur. Mimo że strome zbocza gór są często pozbawione roślinności, dno dolin i zbocza pokryte lasami dębowymi prezentują zupełnie inny krajobraz. Według urzędu prowincji, w tym regionie występują dwa gatunki kozic górskich – kozica z długimi rogami i kozica bezroga – oraz przepiórka uralska, które są to ciekawe i rzadkie gatunki charakterystyczne dla tego obszaru. Z płaskowyżu Ovacık można dostrzec, jak strome są zbocza. Na tej stronie nie podano informacji o trasach wspinaczkowych, wysokości szczytów ani czasu potrzebnego na pokonanie trasy; jeśli planujesz wędrówkę, skontaktuj się z urzędem kultury i turystyki prowincji oraz z odpowiednimi jednostkami, aby uzyskać informacje. Stan dróg prowadzących do wyżyn zmienia się w zależności od pory roku, dlatego przed wyjazdem należy uzyskać informacje o stanie dróg od lokalnych władz.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoPertek, Tunceli
TypRouty
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę