
Od Muzeum Miejskiego w Mardin do Medresy.
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Oto sposób zwiedzania Mardin, który pozwala najpierw zrozumieć miasto, a następnie je zobaczyć, jest bardzo przemyślany. Trasa rozpoczyna się w muzeum na wschodnim krańcu starego miasta, prowadzi na wzgórze do medresy, następnie prowadzi przez targowe uliczki wzdłuż 1. Caddesi i kończy się w drugim muzeum, które gromadzi znaleziska archeologiczne z miasta. Wszystkie cztery punkty znajdują się w obrębie starego miasta i nie wymagają użycia pojazdu; jednakże, ze względu na liczne schody i wzniesienia, wygodne buty są niezbędne.
Pierwszym punktem jest Muzeum Miasta Mardin im. Sakipa Sabanciego. Ten budynek, który w czasach sułtana Abdülhamida II służył jako koszary kawalerii, gromadzi w jednym miejscu rzemiosła, codzienne życie i historię miasta. Umieszczenie muzeum na pierwszym miejscu jest oczywiste; po zapoznaniu się z rzemiosłami, takimi jak złotnictwo, miedzianictwo i rzeźbienie w kamieniu, można znacznie lepiej docenić detale architektoniczne, takie jak zdobienia okien i drzwi na ulicach. Galeria sztuki na parterze stanowi idealne miejsce na krótką przerwę.
Drugim punktem jest medresa Zinciriye, znana również jako Medresa Sułtana Isy, zbudowana w 1385 roku. Ten budynek, wzniesiony przez ostatniego sułtana Artukidów, Melika Necmeddina Isy, wyróżnia się segmentowymi kopułami i imponującą fasadą. Celem wizyty nie jest zwiedzanie miejsca kultu, ale raczej podziwianie sklepienia, kopuły z maswerkami, dwóch dziedzińców i szeregu małych pomieszczeń na piętrze, aby zrozumieć, jak wyglądała architektura Artukidów.
Trzecim punktem jest Stare Miasto Mardin. Miasto zostało uznane za zabytek w 1979 roku i w 2000 roku wpisano je na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. W tym miejscu można spacerować po uliczkach targu wzdłuż 1. Caddesi, podziwiać minarety, fasady i tarasy, z których rozpościera się widok na okolicę. Ta część trasy jest najbardziej swobodna; warto poświęcić jej więcej czasu i spokojnie się przespacerować.
Czwartym punktem jest Muzeum Mardin. Budynek, wzniesiony w 1895 roku jako siedziba patriarszatu, obecnie przypomina dom w Mardin z tarasami i trzema piętrami, z którego roztacza się widok na okolicę. W muzeum znajdują się eksponaty z wykopalisk w regionie, mozaiki z okresu rzymskiego i Ak Koyunlu, a także skarbiec. Rozpoczęcie trasy od rzemiosła i zakończenie ją archeologią pozwala w pół dnia poznać zarówno codzienne, jak i głębokie korzenie Mardin.
Godziny otwarcia i ceny biletów do muzeów mogą się różnić; aktualne informacje można znaleźć na stronie muze.gov.tr lub na stronie Urzędu Źródła:
- Portal Kultury, Medresa Zinciriye (Isa Bey), https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/mardin/gezilecekyer/zinciriye-sa-bey-medresesi
- Portal Kultury, Muzeum Miejski Sabancı w Mardin, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/mardin/gezilecekyer/sabanci-mardin-kent-muzesi
- Dyrekcja Kultury i Turystyki w prowincji Mardin, Muzeum Sakipa Sabancı, https://mardin.ktb.gov.tr/TR-312380/sakip-sabanci-muzesi.html
- Dyrekcja Kultury i Turystyki w prowincji Mardin, Muzeum w Mardin, https://mardin.ktb.gov.tr/TR-311805/mardin-muzesi.html
- Dyrekcja Kultury i Turystyki w prowincji Mardin, Mecety, medresy i kompleksy, https://mardin.ktb.gov.tr/TR-56509/camii---medrese-ve-kulliyeler.html
- DergiPark, Proces wpisywania Mardin na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/1892438
Przystanki trasy

Muzeum Miejskie Sakıpa Sabancı w Mardin.
Zaczynamy naszą trasę od tego muzeum, położonego na wschodnim krańcu starego miasta, ponieważ poznanie rzemiosła Mardinu przed zobaczeniem jego kamienic i ulic, nadaje sens temu spacerowi. Do muzeum można dotrzeć ulicą 1. Według opisu na portalu Kultury, budynek znajduje się 200 metrów na wschód od szkoły religijnej Şehidiye, obok starego budynku rządowego. Przed wejściem zatrzymajcie się na chwilę, aby obejrzeć fasadę. Budynek został wzniesiony pod koniec XIX wieku, w czasach panowania Abdülhamida II, jako koszary dla wojska konnego. W źródłach podawane są różne nazwiska architekta; urząd prowincjonalny wymienia Sarkisa Elyasa Lole, a portal Kultury wspomina Lole lub Cebraila Hekimyana. Dokładna data budowy jest nieznana, ponieważ inskrypcja nie przetrwała do naszych czasów. Dlatego bezpieczniej jest interpretować budynek w kontekście jego historii użytkowania. Po wykorzystaniu jako koszary, budynek przez długi czas pełnił funkcję oddziału wojskowego i urzędu podatkowego, a to wykorzystanie trwało do 2003 roku. Fundacja Sabancı rozpoczęła renowację w 2007 roku, a muzeum zostało otwarte dla zwiedzających pod koniec lat 2000. Najbardziej przyciąga uwagę fasady wejście, znajdujące się na środku północnej elewacji. To jedyny element dekoracyjny w budynku, wyróżniający się na tle prostych ścian dzięki łukowatej konstrukcji i płytkiej, prostokątnej niszy. Gruba opaska otaczająca drzwi oraz reliefy znajdujące się nad nimi, zawierają detale, które warto obejrzeć z boku. Wewnątrz, parter był częścią stajni koszar, a na piętrze znajdowały się pomieszczenia administracyjne i sypialnie. Obecnie na parterze znajduje się galeria sztuki Dilek Sabancı, a na piętrze – ekspozycja muzealna. Zacznijcie od piętra i ekspozycji poświęconych rzemiosłu. Tutaj można zobaczyć produkty związane z jubilerstwem, obróbką miedzi, tkactwem, produkcją mydła i rzeźbieniem w kamieniu. Ekspozycja jest wzbogacona materiałami wizualnymi i dźwiękowymi; warto poświęcić czas na obejrzenie ekranów i rekonstrukcji. Na tym piętrze znajdują się również nagrobki różnych społeczności, które zamieszkiwały miasto, oraz stroje regionalne. W tym samym miejscu znajdują się również przykłady książek o Mardynie, które zostały wydane do tej pory, co stanowi dobrą listę lektur dla zainteresowanych. Dobrym podziałem czasu jest: około 35 minut na piętro, 10 minut na galerię na parterze, a resztę na obejrzenie fasady i drzwi. W galerii znajdują się wystawy fotografii, obrazów, malarstwa na jedwabiu i sztuki współczesnej, które zmieniają się w czasie; aktualny program można znaleźć na stronie muze.gov.tr lub na stronie urzędu kultury i turystyki prowincji. Muzeum jest zamknięte w poniedziałki; godziny otwar

Madrasa Zinciriye (sultan İsa).
To jest najwyższy punkt trasy. Zgodnie z opisem na portalu kulturowym, madrasa znajduje się na schodach prowadzących w górę, przed dotarciem do bazaru jubilerskiego przy 1. ulicy. Schody są strome i gęste, więc wchodź powoli i rób przerwy, aby złapać oddech na zakrętach. Madrasa, zgodnie z rejestrem prowincji, znajduje się na północ od dzielnicy Madrasa. Budynek został wzniesiony w 1385 roku przez Melika Necmeddina Isę, ostatniego sułtana Artukidów rządzącego w Mardin. W powszechnym mniemaniu znana jest jako Madrasa Zinciriye i Madrasa Sułtana Isy; nie mylić z budowlą o tej samej nazwie w Aksaray. Kopuły na wschodnich i zachodnich końcach, jak twierdzą źródła, przyciągają uwagę z dużej odległości. Zatrzymaj się przed monumentalnym portalem zwróconym na wschód i przyjrzyj się zdobieniom kamiennym przy wejściu. Aby sfotografować detale portalu, zrób zbliżenie, a aby uchwycić kopuły, cofnij się nieco. Po przejściu przez portal, trafisz do pomieszczenia z sklepieniem gwiaździstym. Na zachodzie tego pomieszczenia znajduje się korytarz prowadzący na dziedziniec. W centralnej części pomieszczenia, na południe od korytarza, znajduje się kopuła z dekoracyjnymi elementami. Otoczenie mihrabu jest zdobione inkrustacjami, a ambona jest wykonana z kamienia; należy postrzegać je jako elementy architektoniczne i dekoracyjne. Budynek ma kształt prostokąta, rozciąga się na dużej powierzchni, składa się z dwóch kondygnacji i posiada dwa dziedzińce. Pomieszczenia znajdujące się na zewnątrz dziedzińców są rozległe, dlatego, aby zrozumieć układ, stań na dziedzińcu i policz kondygnacje. Górna kondygnacja składa się głównie z małych pomieszczeń; były to dawne pokoje studentów. Przyjrzyj się rozmieszczeniu pokoi, aby wyobrazić sobie codzienne życie w madrasie. Zgodnie z rejestrem prowincji, madrasa została zbudowana w wysokim miejscu, ponieważ była również wykorzystywana jako obserwatorium astronomiczne; ta informacja pochodzi z jednego źródła, więc należy ją traktować jako przypuszczenie. Zgodnie z informacjami z portalu kulturowego i rejestru prowincji, Melik Isa, który walczył z Tamerlanem i jego armią, został przez pewien czas uwięziony w tej madrasie, ale inna strona rejestru prowincji podaje inną lokalizację, więc należy traktować tę informację jako legendę. W przeszłości budynek był również wykorzystywany jako muzeum, a znajdujące się w nim eksponaty zostały przeniesione w 2000 roku do Muzeum w Mardin, które jest ostatnim punktem trasy. Informacje o godzinach otwarcia i warunkach wejścia można znaleźć na stronie internetowej Mardin Provincial Directorate of Culture and Tourism. Po wyjściu, na jednym z zakrętów schodów,
Stare Miasto w Mardin.
~1 godz. 30 min tutajTen przystanek nie posiada konkretnego wejścia; sam Stary Rynek jest miejscem, gdzie spędzicie 90 minut, spacerując po 1. Ulicy i przyległych uliczek. Miasto zostało objęte ochroną w 1979 roku, kiedy to uznano je za obszar o znaczeniu urbanistycznym. W 2000 roku zostało również wpisane na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO pod nazwą "Obszar Kulturowy Mardin". Miasto położone jest na zboczu, z którego rozciąga się widok na Mezopotamską Nizinę, a to położenie jest odczuwalne na każdym etapie spaceru. Po wysiadnięciu na przystanku Zinciriye, skierujcie się na zachód wzdłuż 1. Ulicy. Zwróćcie uwagę na boczne uliczki po prawej i lewej stronie, które prowadzą w kierunku niziny; stąd można zobaczyć, jak domy stopniowo opadają w kierunku doliny. Około 200 metrów na zachód od Muzeum Miasta znajduje się Medresa Şehidiye. Według rejestru prowincji, budowla ta powstała w pierwszej połowie XIII wieku, a dzisiejsza minaret została dobudowana w 1916 roku. Przyjrzyjcie się budowli z uwagą: zwróćcie uwagę na łączenia kamieni, ostre łuki i ramy okien. Wewnątrz targu, pomiędzy Wielką Meczetą a Medresą Şehidiye, znajduje się Meczet Reyhaniye. Budowla ta jest wspomniana w dokumentach fundacyjnych z 1540 roku; jej minaret, o kwadratowej podstawie i ośmiobocznej górnej części, kończy się ostrym, cylindrycznym hełmem. Sylwetki minaretów są widoczne z różnych perspektyw, w zależności od ulicy, więc podnoście głowy na zakrętach. Minaret Wielkiej Meczety został zbudowany w 1176 roku za panowania władcy Artukidów, Kudbeddina İlgaziego; budowli dominuje kopuła, oparta na sześciu filarach. W odniesieniu do portalu budynku Latifiye, urząd prowincji pisze, że jest to najlepiej zachowany portal w Mardynie; z inskrypcji na portalu wynika, że pochodzi z 1371 roku. Podczas zwiedzania tych budynków, skupcie się na ich architekturze i przestrzegajcie zasad zwiedzania. Obserwacja rzeźbionych dekoracji na ramach drzwi i okien jest najłatwiejszym sposobem, aby przenieść wystawę rzeźb w kamieniu, którą widzieliście w Muzeum Miasta, na ulice. W wąskich uliczkach poranne światło pada na ściany pod kątem, co pozwala najlepiej dostrzec fakturę kamienia. Podczas robienia zdjęć w wąskich przejściach, upewnijcie się, że pozostawiacie wystarczająco dużo miejsca dla innych przechodniów. Na schodkowych i nachylonych uliczkach podłoże może być śliskie, więc załóżcie buty z antypoślizgową podeszwą. Jeśli w południe jest gorąco, przespacerujcie się po zacienionych ulic

Muzeum w Mardin.
Ostatnim przystankiem jest Muzeum w Mardin, które łączy w sobie archeologię miasta i architekturę tradycyjnych domów w Mardin. Muzeum, zgodnie z rejestrem urzędu wojewódzkiego, mieści się w budynku, który w 1895 roku został wzniesiony przez Ignatiosa Behnama Banni, patriarchę Antiochii, jako siedziba syryjskiego katolickiego patriarchatu. Ministerstwo Kultury zakupiło budynek od fundacji syryjskich katolików i przekształciło go w muzeum, przenosząc eksponaty z madrasy Zinciriye w 2000 roku. Zwróć uwagę na architekturę budynku jako całość: ze względu na nachylenie terenu i głębokość działki, budynek ma trzy kondygnacje rozmieszczone w formie tarasowej. Jego kształt litery "U", skierowany na południe, w stronę doliny, odzwierciedla charakterystyczne cechy tradycyjnych domów w Mardin. Wejdź do budynku lub wyjdź na dziedziniec i przyjrzyj się temu ukierunkowaniu. Na parterze znajduje się sala edukacyjna Arkeopark, gdzie zwiedzający mogą wziąć udział w warsztatach, takich jak mennictwo, druk roślinny, sztuka ebru i ceramika. Program warsztatów może się zmieniać, więc sprawdź aktualne informacje na stronie muzeum lub urzędu kultury i turystyki województwa. Na dziedzińcu, położonym na południe od budynku, znajduje się amfiteatr na 500 osób, należący do Arkeopark, gdzie organizowane są zajęcia edukacyjne dla dzieci oraz wydarzenia dla publiczności. Wejdź na pierwsze piętro, gdzie znajduje się sala z eksponatami pochodzącymi z wykopalisk w regionie. W tej sali można obejrzeć mozaiki i rzeźby z okresów rzymskiego i Akkoyunlu. Przyjrzyj się bliżej kolorom i motywom na mozaikach, ponieważ detale mogą być trudne do zauważenia z daleka. Na drugim piętrze znajdują się cztery zamknięte sale, poświęcone różnym tematom, takim jak: żywność, handel, produkcja, monety, władza, wojna i życie społeczne. W sali poświęconej handlowi, jednym z najbardziej interesujących eksponatów jest skarb Sürekli. Skarb ten został odnaleziony podczas wykopalisk ratowniczych w wiosce Sürekli, w pobliżu Kızıltepe. Zawiera on przedmioty ze złota i srebra, datowane na okres od IX do XIV wieku. Przedmioty te należą do wielu cywilizacji, takich jak: Abbasydzi, Ilchanidzi, Ajjubidzi, Bizantyńczycy, Zengidzi i Artukidzi. Analizując monety, można zastanowić się, jak szlaki handlowe przebiegały przez Mardin. Budynek administracyjny, znajdujący się na północny zachód od muzeum, jest zabytkowym budynkiem, który zachował cechy domów w Mardin z XIX wieku i został odrestaurowany w 2012 roku. Budynek jest dwukondygnacyjny, posiada dziedziniec i kształt litery "L", a do budynku muzeum jest połączony wiszącym mostem. Część administracyjna
Komentarze
Wczytywanie...
