Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Dzień w Kütahyi, z Çinici do Aizanoi.
Kulturalny4 Przystanek

Dzień w Kütahyi, z Çinici do Aizanoi.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Ta trasa pozwala na poznanie trzech różnych aspektów miasta Kütahya w ciągu jednego dnia: drewnianej architektury, dziedzictwa okresu Germiyan w postaci kamiennych i ceramicznych zabytków oraz rozległego starożytnego miasta z czasów rzymskich. Rozpoczynamy od Muzeum Domu Kossutha, znajdującego się w centrum miasta. Ten drewniany dom z XVIII wieku prezentuje wnętrza typowego domu w Kütahyi, z pomieszczeniami, szafami i ławami. Nazwa domu nawiązuje do gościnności, a w muzeum można zobaczyć listy i stroje z okresu 1850-1851, które ilustrują tę epokę. Następnie udajemy się do pobliskiego Muzeum Ceramiki. Imaret, czyli część zaopatrzeniowa kompleksu, który został zbudowany w 1411 roku przez ostatniego beya Germiyan, Yakupa II, jest obecnie muzeum prezentującym ceramikę z Kütahyi i İzniku od XIV wieku do współczesności. Kamienna tablica fundacyjna i kopia dokumentu z 1766 roku, zwanego "Umową Fincancilar", pokazują, że ceramika to nie tylko ozdoba, ale również zorganizowane rzemiosło. Trzecim punktem jest Zamek Kütahya, znany również jako Hisar. Ten kompleks, składający się z górnej, środkowej i dolnej części, został założony w okresie bizantyjskim i zachował elementy z okresów seldżuckiego, Germiyan i osmańskiego. Zapisy Evliyia Çelebiego o 72 wieżach oraz budowla z 1377-1378 roku, należąca do Germiyanoğlu Süleymana Şaha, pomagają zrozumieć historię miasta z perspektywy góry. Wspólnym elementem trasy jest fakt, że kompleks, w którego skład wchodzi Muzeum Ceramiki, oraz budowla Kale-i Bala na zamku, są pozostałościami z tego samego okresu Germiyan. Po południu udajemy się do starożytnego miasta Aizanoi, znajdującego się w Çavdarhisar. Podróż odbywa się samochodem; sprawdź aktualną mapę lub informacje od urzędu wojewódzkiego, aby poznać czas trwania podróży i odległość. W Aizanoi, na wysokim plateau, znajduje się Świątynia Zeusa, przylegający teatr i stadion, kolumnowa ulica, budynek macellum nad rzeką oraz mosty nad rzeką Penkalas. Zwiedzanie tych miejsc zajmie co najmniej dwie godziny. Obszar ten został w 2012 roku wpisany na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO, a dzień kończy się poznawaniem najbogatszego dziedzictwa miasta. Kolejność zwiedzania jest logiczna: pobliskie punkty w centrum miasta zwiedzamy pieszo, zwiedzanie zamku odbywa się przed południem, a najbardziej czasochłonne miejsce, czyli starożytne miasto, zostawiamy na koniec dnia. Muzeum Domu Kossutha i Muzeum Ceramiki są zamknięte w poniedziałek, więc zaplanuj wycieczkę na inny dzień tygodnia. Sprawdź godziny otwarcia i warunki wstępu na stronie muze.gov.tr przed wyjazdem. Ze Ministerstwo Kultury i Turystyki, Starożytne Miasto Aizanoi, https://muze.gov.tr/muze-detay?SectionId=AIZ01&DistId=MRK

Kütahya Merkez, Kütahya
Kulturalny
4 Przystanek
~5 godz. 45 min w miejscach
Trasa ~40,1 km · 1 godz. 18 min
Łącznie ~7 godz. 3 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Kossuth Evi Müzesi (Macar Evi)

Muzeum Kossuth (Węgierski Dom).

~45 min tutaj
Börekçiler Mahallesi, Macar Sokak, Kütahya

Rozpoczynamy zwiedzanie od punktu, który prezentuje wnętrze tradycyjnej architektury cywilnej Kütahyi. Budynek, znany wśród mieszkańców jako "Węgierski Dom", to dom pochodzący z XVIII wieku. Ministerstwo Kultury i Turystyki przeprowadziło jego renowację, a muzeum zostało otwarte dla zwiedzających 19 września 1982 roku. Najpierw poświęćcie kilka minut, aby przyjrzeć się fasadzie od strony ogrodu i zwróćcie uwagę na proporcje drewnianej konstrukcji. Dom jest dwukondygnacyjny i składa się z siedmiu pokoi. Parter został zaaranżowany jako salon. Na tym piętrze znajdują się kuchnia, jadalnia, salon rodzinny, pokój wspomnień, gabinet oraz duży salon. Podczas zwiedzania poszczególnych pokoi, spróbujcie zrozumieć ich funkcję na podstawie ich nazwy. Wewnątrz pokoi znajdują się wbudowane szafy, kredensy, kominek, rzeźbiony dzbanik na wodę, półki i ławeczki. Obserwacja, jak meble są rozmieszczone w pomieszczeniach, jest najprostszym sposobem na zrozumienie wewnętrznej logiki tradycyjnego domu w Kütahyi. Elementy takie jak rzeźbiony dzbanik na wodę i kominek, stanowią piękne detale, które warto uwiecznić na zdjęciach; zapytajcie personel muzeum o możliwość fotografowania. Nazwa domu pochodzi od Lajosza Kossutha, który wraz z rodziną był gościem w tym domu w latach 1850-1851. Kossuth i jego towarzysze zostali wysłani do Kütahyi 16 lutego 1850 roku; mówi się o grupie około 150 uchodźców. W gabinecie można zobaczyć przykłady listów pisanych przez Kossutha po turecku, podczas jego pobytu w Kütahyi, oraz jeden z jego wierszy. Zgodnie z oficjalnym opisem muzeum, w tym samym okresie opracowano również turecki podręcznik gramatyki. Oprócz osobistych przedmiotów, można zobaczyć stroje węgierskie z XIX wieku. Przedmioty etnograficzne prezentują codzienne przedmioty użytku w typowym domu w Kütahyi. Porównując te dwie grupy przedmiotów, można wyobrazić sobie wnętrze domu gościnnego. Jednym z aspektów tej wizyty jest również relacja między miastami: pobyt Kossutha jest uważany za początek relacji partnerskich między Kütahya a miastem Pécs w Węgrach. Muzeum jest zamknięte w poniedziałki; godziny otwarcia i zasady wstępu można znaleźć na stronie muze.gov.tr. Jeśli przyjdziecie wcześnie rano, będziecie mogli spokojnie i bez pośpiechu zwiedzić pokoje. Czterdzieści pięć minut wystarczy, aby obejść wszystkie pokoje i zatrzymać się w gabinecie. Po wyjściu z muzeum, zróbcie krótką przerwę w ogrodzie i przygotujcie się do kolejnego punktu. Muzeum Ceramiki znajduje się w centrum miasta, w odległości spaceru. Przejście od ciepłej faktury drewna do świata kamienia i ceramiki, nadaje rytm tej trasie

Muzeum Domu Kossutha, znajdujące się w centrum miasta Kütahya, w dzielnicy Börekçiler, przy ulicy Macar, to turecki dom pochodzący z XVIII wieku. Jest znane również jako Dom Macarski. Budynek został odrestaurowany przez Ministerstwo Kultury i Turystyki i udostępniony jako muzeum 19 września 1982 roku. Obecnie jest jedną z jednostek podległych Dyrekcji Muzeów w Kütahya. Muzeum zostało utworzone ku pamięci pobytu Lajosza Kossutha (1802-1894), węgierskiego polityka i prawnika, który wraz z rodziną gościł w tym domu w latach 1850-1851. Zgodnie z oficjalnymi materiałami muzeum, Kossuth sporządził projekt konstytucji dla Węgier, przebywając w tym domu w Kütahya. Kossuth i jego grupa licząca około 150 osób opuścili Węgry w sierpniu 849 roku, początkowo udając się do Vidin, a następnie do Szumenu. Rząd osmański zdecydował, że bezpieczniej będzie przesłać tę grupę do Kütahya. Grupa została wysłana do Kütahya 16 lutego 1850 roku i przebywała w mieście przez około półtora roku. Gubernator Süleyman Bey powitał gości, a rodzina Kossutha została zakwaterowana w tym domu, pochodzącym z XVIII wieku. Podczas pobytu w Kütahya, Kossuth opracował również książkę gramatyki języka tureckiego, którą rozpoczął w Szumeniu. W materiałach muzeum wspomniano również, że Kossuth wysyłał listy do przedstawicieli różnych krajów z Kütahya. Dzięki temu pobytowi nawiązano i rozwijano relacje partnerskie między Kütahya a miastem Pécs na Węgrzech. Budynek jest przykładem architektury cywilnej Kütahya. Jest to dwukondygnacyjny drewniany dom z siedmioma pokojami, wychodzącymi na ogród. Parter to część reprezentacyjna domu. Znajdują się tam kuchnia, jadalnia, salon rodzinny, pokój pamiątkowy, gabinet i salon główny. W pokojach znajdują się wbudowane szafy, kredensy, kominek, rzeźbiony dzbanik na wodę, półki i ławeczki. Wyposażenie to pokazuje, jak umeblowanie tradycyjnego domu w Kütahya tworzyło przestrzeń życiową. W muzeum można zobaczyć osobiste przedmioty Kossutha, listy, które napisał podczas pobytu w Kütahya, oraz stroje węgierskie z XIX wieku. Ponadto prezentowane są etnograficzne artefakty związane z tradycyjnym domem w Kütahya. W gabinecie można zobaczyć przykłady listów i wierszy napisanych własnoręcznie przez Kossutha w języku tureckim. Analizując te dwie kolekcje razem, można zrozumieć codzienne życie gościa z zagranicy w miejskim środowisku Anatolii, w skali domowej. Dobrym początkiem wizyty jest obejrzenie domu od zewnątrz, z ogrodu. Następnie, wchodząc do środka, warto przejść po pokoj Aktualne informacje można sprawdzić na stronie internetowej muzeum: muze.gov.tr. Na tej stronie widnieje informacja, że muzeum jest zamknięte w poniedziałki. Ponieważ muzeum znajduje się w centrum miasta Kütahya, można je włączyć do zwiedzania miasta. Na oficjalnej stronie wymienione są również inne muzea w okolicy, takie jak Muzeum Ceramiki w Kütahyi i stanowisko archeologiczne Aizanoi. Odwiedzając Muzeum Ceramiki, można w ciągu pół dnia zobaczyć zarówno architekturę cywilną miasta, jak i tradycję ceramiki.
2
Kütahya Çini Müzesi

Muzeum Sztuki Ceramicznej w Kütahya.

~1 godz. tutaj
Paşamsultan Mah. Gediz Caddesi No:4 43050 Kütahya

Muzeum Izani znajduje się w części imaretu kompleksu Germiyan, przylegającego do Wielkiej Meczetu. Kompleks został zbudowany w 1411 roku przez drugiego władcę Germiyan, Yakupa Çelebiego. Składał się z imaretu, szkoły, meczetu, biblioteki i łaźni. Obecnie muzeum zajmuje część, która była niegdyś imaretem i mauzoleum. Ministerstwo przeprowadziło renowację budynku, a muzeum zostało otwarte dla zwiedzających w 1999 roku. Na początku należy zwrócić uwagę na kamienną tablicę fundacyjną znajdującą się przy wejściu. Tablica składa się z 39 wierszy i jest napisana po turecku pismem arabskim. Opisuje miejsca, którym zostały przekazane dary, dochody fundacji, wynagrodzenia dla pracowników oraz zasady postępowania z gośćmi szkoły. Ponieważ szkoła została zniszczona w latach 60. XX wieku, tablica jest podstawowym dokumentem, który pozwala poznać historię kompleksu. Po wejściu przechodzimy do centralnej części z kopułą i umywalnią. Do centralnej części prowadzą trzy arkady z kopułami oraz dwa pomieszczenia. Jednolity marmurowy basen, znany jako "Niebiańska Umywalka", znajduje się w centrum tego miejsca. Stojąc pod kopułą, można podziwiać symetrię tego miejsca oraz układ arkad. W witrynach znajdują się eksponaty uszeregowane chronologicznie, obejmujące przykłady wyprodukowane w Kütahyi i İzniku od XIV wieku do czasów współczesnych. Można zobaczyć elementy architektoniczne wykonane z izani, tablice inskrypcji, wazony, talerze, panele oraz przedmioty codziennego użytku wykonane z izani. Poruszając się zgodnie z kolejnością, łatwiej jest zauważyć, jak zmieniały się wzory i kolory na przestrzeni czasu. W części mauzoleum znajduje się zdobiona izani trumna Yakupa II. Należy postrzegać ją przede wszystkim jako element architektoniczny i przyjrzeć się wykonanemu z kamienia oraz zdobionemu izani. Oficjalny opis muzeum uznaje tę trumnę za najwcześniejszy przykład wykorzystania izani w architekturze. W muzeum można zobaczyć kopię dokumentu z 1766 roku, znanego jako "Umowa Fincancılar". Oryginał znajduje się w Narodowej Bibliotece w Ankarze. Dokument ten zawiera zapis umowy zawartej w tym roku między władzą a mistrzami i pracownikami 24 warsztatów produkujących izani i filiżanki w Kütahyi. Szczegółowe informacje o wynagrodzeniach i liczbie warsztatów stanowią cenne źródło wiedzy na temat organizacji rzemiosła w tamtym okresie. Na szklanych witrynach mogą występować odbicia, dlatego warto zmienić kąt, aby zrobić lepsze zdjęcia. Muzeum jest zamknięte w poniedziałki. Godziny otwarcia i zasady wstępu można znaleźć na stronie muze.gov.tr. Sześćdziesiąt minut wystarczy, aby spokojnie obejrzeć tablicę, centralną część, trumnę i witryny. Po wyjściu warto jeszcze raz przyjrzeć się zewnętrznej fasad

Muzeum Izaniarstwa w Kütahya znajduje się w centrum miasta, w dzielnicy Paşamsultan, obok Wielkiej Meczetu. Budynek muzeum jest pozostałością po kompleksie Germiyan. II Yakup Çelebi, władca Germiyan, panował w latach 1387-1429 i nakazał budowę kompleksu w 1411 roku. Kompleks składał się z kuchni, szkoły, meczetu, biblioteki i łaźni. Obecnie jako muzeum wykorzystywana jest część kompleksu, która stanowiła kuchnię i mauzoleum. Ministerstwo Kultury i Turystyki odrestaurowało budynek i otworzyło go dla zwiedzających jako muzeum izaniarstwa w 1999 roku. Dyrekcja Generalna Dziedzictwa Kulturowego i Muzeów podaje datę otwarcia jako 5 marca 1999 roku. Zwiedzanie najlepiej rozpocząć od zapoznania się z architekturą budynku. Centralna przestrzeń, z kopułą i umywalką, otwiera się na trzy arkady z kopułami oraz na dwa pomieszczenia. Ze względu na monolityczną marmurową umywalkę, budynek jest znany również jako "Gök Şadırvan" (Niebieska Umywalka). Po lewej stronie wejścia do muzeum znajduje się inskrypcja fundacyjna kompleksu. Inskrypcja należy do szkoły, która została później zburzona; według źródeł, szkoła została zniszczona w latach 60. XX wieku. Kamienna inskrypcja składa się z 39 wierszy i jest napisana alfabetem arabskim w języku tureckim. Zawiera informacje o miejscach, którym dany był darowizna, o dochodach fundacji, o wynagrodzeniach pracowników oraz o tym, jak należy traktować gości szkoły. Dlatego też inskrypcja jest dokumentem, który pozwala poznać system fundacji w okresie Germiyan. Przyjrzyjcie się wielkości kamienia i układowi wierszy z bliska i z daleka. Mauzoleum zostało wykonane z kamienia. Znajduje się tam zdobiona izaniami trumna II Yakupa Beya; trumna jest przykładem wykorzystania izaniarstwa jako elementu architektonicznego. W witrynach muzeum chronologicznie prezentowane są elementy architektoniczne, inskrypcje, wazony, talerze, panele i przedmioty codziennego użytku wykonane z izaniarstwa, produkowane w Kütahya i İznik od XIV wieku do czasów współczesnych. Dzięki chronologicznej organizacji można śledzić zmiany kolorów, wzorów i kształtów na przestrzeni wieków. Przy oglądaniu elementów architektonicznych, zastanówcie się, jak izaniarstwo było wykorzystywane jako okładzina ścian budynków. Przy oglądaniu talerzy, wazonów i paneli, zwróćcie uwagę na kompozycję wzorów i przejścia kolorów. Sekcja przedmiotów codziennego użytku pokazuje, że izaniarstwo to nie tylko dekoracja, ale także element codziennego życia. Dyrekcja ds. kultury i turystyki w prowincji informuje, że w muzeum można zobaczyć treść umowy podpisanej 13 lipca 1766 roku między mistrzami i podskarbami. Prosimy o zapoznanie się z zasadami dotyczącymi fotografowania i eksponatów u pracowników obsługi przy wejściu. Muzeum jest zamknięte w poniedziałki; informacja ta jest również dostępna na stronie muze.gov.tr. Przed wizytą prosimy o sprawdzenie godzin otwarcia i warunków wejścia na stronie muze.gov.tr, ponieważ mogą się one zmieniać. Muzeum znajduje się w centrum miasta i jest łatwo dostępne, ponieważ znajduje się obok meczetu Ulu Cami. Strona muze.gov.tr zawiera również informacje o innych muzeach w okolicy, w tym o Muzeum Kossuth Evi. Muzeum doskonale wpisuje się w plan jednodniowej wycieczki po okolicznych zabytkach.
3
Kütahya Kalesi (Hisar)

Zamek w Kütahyi (Hisar).

~1 godz. 30 min tutaj

Cytadela w Kütahyi, znana lokalnie jako Hisar, wznosi się na zboczu i góruje nad miastem. Mury otaczające cytadelę zostały wzniesione w okresie bizantyjskim; źródła historyczne wskazują na różne epoki, dlatego najbezpieczniej jest przyjąć, że pochodzą z tego okresu. W kolejnych wiekach Selcydzi, Germiyanoğulları i Osmanowie dokonywali napraw i rozbudowy. Cytadela składa się z trzech części: górnej, wewnętrznej i dolnej. Ze względu na teren, zaleca się wygodne obuwie. Pierwsze, na co należy zwrócić uwagę, to baszty. Są one rozmieszczone w regularnych odstępach, a w murach można zauważyć warstwy kamieni, bloków i cegieł. Evliya Çelebi opisuje cytadelę jako posiadającą 72 baszty; ta liczba pochodzi z jego relacji, więc nie ma potrzeby jej weryfikować na miejscu. Według opisu Evliyi, górna część cytadeli miała trzy bramy. Brama zwrócona na wschód składała się z trzech warstw żelaznych krat i była ozdobiona figurami białych marmurowych lwów po obu stronach. Sprawdź na miejscu, ile z tego opisu jest nadal widoczne. Wewnętrzna część cytadeli jest opisana jako wewnętrzne podwórze, przylegające do zachodniego rogu górnej części. Pod basztami od strony zachodniej znajdują się przepaście; należy zachować ostrożność podczas zbliżania się do krawędzi. W górnej części cytadeli znajduje się meczet Kale-i Bala, znany również jako Orta Hisar Mescidi. Z inskrypcji na kamiennej bramie wynika, że budowla została wzniesiona w latach 1377-1378 przez Germiyanoğlu Süleymana Şaha. Architektonicznie można zauważyć mury z kamieni, a w narożnikach – kamienne bloki oraz dwie rzędy drewnianych belek wbudowanych w podstawę minaretu. Meczet Dolnego Hisaru, znajdujący się w dolnej części cytadeli, to niewielka budowla o sześciokątnym planie, w całości wykonana z cegły. Pod nią znajduje się system zaopatrzenia w wodę, prawdopodobnie zbudowany, aby zapewnić dostęp do wody podczas oblężenia. Według Evliyi, dolna część cytadeli została zbudowana w celu zapewnienia zaopatrzenia w wodę i pochodzi z czasów sułtana Mehmeda II. W cytadeli znajdują się dwa źródła i dwa meczety. W okresie Republiki Turcji wewnątrz cytadeli powstała również przestrzeń rekreacyjna z punktem widokowym, która może być wykorzystywana do odpoczynku i podziwiania widoków na miasto. Z cytadeli roztacza się widok na Kütahyi; władze lokalne opisują ten widok jako zielony w ciągu dnia i oświetlony wieczorem. Najlepsze warunki do fotografowania są w godzinach przed zachodem słońca, a zimą śnieg nadaje cytadeli zupełnie inny wygląd. Cytadela jest własnością Ministerstwa Kultury i Turystyki; ze względu na prowadzone prace renowacyjne i zagospodarowanie

Twierdza w Kütahyi, znana wśród mieszkańców jako Hisar, to historyczny kompleks murów wznoszący się na wzgórzu górującym nad miastem. Znajduje się na terenie centrum Kütahyi i jest jednym z najważniejszych zabytków w historii miasta. Tekst opublikowany na portalu kulturalnym, autorstwa lokalnego urzędu turystyki, informuje, że teren ten był zamieszkany od starożytności. Mury zostały wzniesione w okresie bizantyjskim; ze względu na rozbieżności w źródłach dotyczących daty budowy, najtrafniejsze jest określenie ich jako zabytku bizantyjskiego. Po okresie bizantyjskim, twierdzą władzili kolejno: Selcydzi, Germiyanoğlu i Osmanowie, którzy dokonywali dodatkowych prac i napraw, dzięki czemu budowla przybrała swój obecny wygląd. Twierdza składa się z trzech części: górnej twierdzy, wewnętrznego dziedzińca i dolnej twierdzy. Baszty są rozmieszczone w bardzo krótkich odstępach, a w murach, wykonanych z kamieni i gruzu, wkomponowane są rzędy cegieł. W swoim "Dzienniku podróży", Evliya Çelebi wspomina o twierdzy w Kütahyi, a źródła podają, że posiadała ona 72 baszty, zgodnie z jego zapisami. Zgodnie z opisem Evliyę Çelebi, górna twierdza miała trzy bramy. Brama zwrócona na wschód, prowadząca do rynku, składała się z trzech żelaznych bram, a po bokach znajdowały się rzeźby lwów wykonane z białego marmuru. Drugą bramą można było zejść do dolnej twierdzy. Wewnętrzny dziedziniec znajduje się w zachodnim rogu górnej twierdzy, a jego brama, według tego samego opisu, również była zwrócona na wschód. Zgodnie z tym opisem, wewnątrz wewnętrznego dziedzińca znajdował się meczet, pomieszczenia dla dyżurnego i urzędników, dwa spichlerze na zboże oraz około ośmiu domów. W tym samym opisie wspomniano również, że baszty od strony zachodu są dobrze zachowane, ale ich podstawy znajdują się nad przepaścią. Tekst z urzędu gubernatorskiego informuje, że dolna twierdza została zbudowana za panowania Fatiha Sultana Mehmeda. Zgodnie z zapisami Evliyę Çelebi, dolna, nowa twierdza została zbudowana w celu zaspokojenia potrzeb wodnych. Źródła wspominają o imponującej górnej twierdzy, pozostałości z okresu bizantyjskiego, co sugeruje, że została ona wzmocniona w czasach panowania Germiyanoğlu. W górnej twierdzy znajduje się meczet Orta Hisar, znany również jako Kale-i Bala. Z inskrypcji na kamiennej bramie wynika, że meczet został zbudowany przez Germiyanoğlu Süleymana Şaha w latach 1377-1378. Budowla jest wykonana z kamieni, a narożniki z kamieni ciętych, a dach jest kryty dachówką. W podstawie minaretu, pomiędzy rzędami kamieni ciętych, ułożone są dwa rzędy drewnianych belek; jest to szczegół Spójrzcie na zewnętrzną powierzchnię murów i zobaczcie, jak zmieniają się kolejki kamieni i cegieł; ślady różnych okresów renowacji są tu widoczne. Ze względu na nierówny teren i miejscami występowanie kamieni, warto założyć wygodne buty. Tekst urzędu wojewódzkiego opisuje, że twierdza prezentuje się inaczej w zależności od pory roku i dnia: latem otoczona zielenią, zimą w białej scenerii, a wieczorem oferuje widok na światła miasta. Najlepszy czas na fotografowanie to późne popołudnie i zachód słońca. Do twierdzy można dojechać drogą. Informacje dotyczące komunikacji miejskiej w mieście można uzyskać w urzędzie miasta. Przed wizytą sprawdźcie godziny otwarcia i ewentualne ograniczenia w Kütahya İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü (Departament Kultury i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego w Kütahya) lub na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego. Odwiedzenie w tym samym dniu Muzeum Çini i Muzeum Kossuth Evi pozwala zobaczyć różne epoki miasta w ciągu jednego dnia.
4
Aizanoi Antik Kenti (Örenyeri)

Starożytne miasto Aizanoi (obszar archeologiczny).

~2 godz. 30 min tutaj
Aizanoi Örenyeri, Çavdarhisar, Kütahya

Aizanoi to stanowisko archeologiczne położone w centrum okręgu Çavdarhisar, będące najdłuższym punktem na trasie. Miasto zostało założone na Wyżynie Śródanatolijskiej, na wysokości około 1085 metrów nad poziomem morza. Historia miasta sięga, według badań archeologicznych, aż do roku 3000 p.n.e. W 133 r. p.n.e. znalazło się pod panowaniem Rzymu, a swój największy rozkwit przeżyło w okresie od około 50 do 250 roku n.e.

Najpierw udajcie się do świątyni Zeusa, położonej na wyższym plateau. Świątynia charakteryzuje się rzadkim układem, składającym się z dwóch części i połączonymi kolumnowymi galerią. Oryginalna konstrukcja miała wysokość 9,30 metra i była podtrzymywana przez masywne kolumny. Na fasadzie znajduje się relief przedstawiający Zeusa, a na tylnej ścianie – Kybelę; należy je traktować jako elementy dekoracyjne. W średniowieczu teren świątyni został przekształcony w fortecę, a w XIII wieku Tatarzy z Çavdar wykorzystywali to miejsce jako bazę, stąd nazwa Çavdarhisar. Zarejestrowano obecność przedstawień jeździeckich, łucznictwa i gry na instrumentach muzycznych na elementach architektonicznych.

Po wyjściu ze świątyni przejdźcie do przylegającego teatru i stadionu. Urząd wojewódzki podaje, że teatr mógł pomieścić 15 000 osób, a stadion 13 500. Dwa łaźnie znajdujące się w kompleksie, znane z mozaik, stanowią cenne źródło informacji o codziennym życiu miasta. Przechodząc wzdłuż kolumnowej ulicy, obserwując dwa agora, gimnazjum i bramy, można odczytać plan miasta. Należy zauważyć, że nawet w okresie największego rozkwitu miasto nie posiadało systemu murów obronnych, co stanowi interesujący szczegół pozwalający lepiej zrozumieć strukturę osady.

Macellum, okrągła budowla położona nad rzeką, pochodzi z drugiej połowy II wieku. Zapisy wskazują, że w tym miejscu sprzedawano mięso, drób, pieczywo, zboże, oliwę z oliwek, rzadkie warzywa i owoce, a także świeżego i przetworzonego karpia, szczególnie w sosie garum. Z pięciu mostów, które niegdyś znajdowały się nad rzeką Penkalas (obecnie Kocaçay), dwa przetrwały do dziś; jeśli to możliwe, warto się do jednego zbliżyć. Starożytne tamy i kanały wodne świadczą o systemie nawadniania i ochrony przed powodziami.

Aizanoi to miasto, które uzyskało status Neokoros, co wiązało się z przywilejami, takimi jak priorytet w inwestycjach i zwolnienia podatkowe. W okresie wczesnobizantyjskim było centrum biskupstwa, a po VII wieku straciło na znaczeniu. Miasto zostało ponownie odkryte w 1824 roku przez europejskich podróżników. Pierwsze wykopaliska przeprowadz

Aizanoi, starożytne miasto położone w dzielnicy Çavdarhisar w prowincji Kütahya, znajduje się po obu stronach rzeki Penkalas (obecnie Kocaçay). Leży na Wyżynie Wewnętrznej, na wysokości 1085 metrów nad poziomem morza. Jest to miejsce historyczne podległe dyrekcji muzeum w Kütahya, znajdujące się w centrum dzielnicy. Obszar ten został wpisany na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2012 roku. Historia miasta sięga co najmniej 3000 lat p.n.e., co wynika z wykopalisk przeprowadzonych w okolicy świątyni Zeusa. W okresie hellenistycznym region ten był czasami podległy Pergamonowi, a czasami Bitynii, a w 133 r. p.n.e. znalazł się pod panowaniem Rzymu. Miasto, bogate dzięki uprawie zbóż, produkcji wina i wełny, osiągnęło swój szczyt w II wieku n.e., kiedy to zostało bogato wyposażone w liczne budowle. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez dyrekcję muzeum, nawet w swoim najbardziej okazałym okresie miasto nie posiadało systemu murów obronnych. W okresie wczesnobizantyjskim było centrum biskupstwa, ale od VII wieku zaczęło tracić na znaczeniu. Teren świątyni w średniowieczu przekształcono w fortecę, a w XIII wieku Tatarzy z Çavdar wykorzystywali ją jako bazę, co dało dzielnicy nazwę Çavdarhisar. Starożytne ruiny zostały ponownie odkryte przez europejskich podróżników w 1824 roku i badane w latach 30. i 1840. Niemiecki Instytut Archeologiczny przeprowadził pierwsze wykopaliska w połowie lat 20. XX wieku, a od 1970 roku wykopaliska prowadzone są corocznie w sposób systematyczny. Oficjalne źródła uznają Aizanoi za miasto współczesne Efesowi, Pergamonowi i Side. Świątynia Zeusa, znajdująca się w centrum terenu, wznosi się na podwyższeniu, w centrum prostokątnej przestrzeni o wymiarach 130,5 na 112 metrów, otoczonej kolumnowymi galerią. W konstrukcji użyto kolumn w stylu jońskim i korynckim. Pod świątynią znajduje się podziemna przestrzeń, do której prowadzą schody sięgające dachu. Dekoracje akroterów są szczególnie interesujące; na zachodnim fryzie znajduje się posąg Kybele otoczony liśćmi akantu, a na wschodnim – posąg Zeusa. Insrypcje na ścianach przedniej galerii chwalą cesarza Hadriana i Apulejusza, który odegrał ważną rolę dla miasta; z tego powodu budowla jest kojarzona z okresem Hadriana. Chociaż data budowy jest różnie podawana w źródłach, należy pamiętać o okresie II wieku n.e. Na północny wschód od świątyni znajdują się przylegające do siebie teatr i stadion. Teatr, dwukondygnacyjny, pomieścił około 15 000 osób, a stadion – Na ścianach znajdują się listy cen towarów sprzedawanych na cesarskich rynkach, a te inskrypcje są związane z reformą cen i opłat wprowadzoną przez cesarza Dioklecjana w roku 301. Oficjalne źródła opisują również budowlę jako giełdę. Na północny wschód od macellum znajduje się kolumnista deptak, otoczony sklepami i galeriami, który łączy się mostem z świątynią Zeusa. Podczas budowy tego deptaku wykorzystano elementy architektoniczne pochodzące z zburzonej świątyni. Nad rzeką Penkalas znajdowały się pięć mostów, które łączyły oba brzegi w starożytności; jeden z nich był drewniany i przeznaczony dla pieszych, a cztery pozostałe to kamienne mosty łukowe. Do naszych czasów przetrwały tylko dwa z nich. Po wschodniej stronie rzeki znajduje się okrągła budowla z 16 kolumnami, mauzoleum przeznaczone dla władz miasta oraz obszar nekropolii. Do pozostałych ruin należą również dwa agora, gimnazjon, bramy, starożytna tama oraz kanały wodne. Sensowną kolejnością zwiedzania jest rozpoczęcie od terenu świątyni, a następnie przejście do teatru i stadionu, łaźni, macellum i kolumnistego deptaku, kończąc zwiedzanie na mostach. Obszar jest rozległy i otwarty; latem warto zabrać ze sobą kapelusz i wodę, a w chłodniejszych porach roku warto założyć dodatkową warstwę ubrań, aby ochronić się przed wiatrem. Wczesnym rankiem i późnym popołudniem światło lepiej uwidacznia detale rzeźb na budowlach. Ze względu na trwające wykopaliska, niektóre obszary mogą być niedostępne ze względu na prace i ochronę. Aktualne informacje na temat godzin otwarcia i opłat za wstęp można znaleźć na stronie muze.gov.tr. Przed wyjazdem warto sprawdzić dostępne opcje transportu z centrum miasta Kütahya do Çavdarhisar.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoKütahya Merkez, Kütahya
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę