Rejs promem z Konak do Karşıyaka, zachód słońca w Bostanlı.

Rozpocznij dzień na przystani promowej w Konak; pierwsza przystań została otwarta w 1884 roku, a przeprawa do Karşıyaka odbywa się od tego czasu między tymi samymi punktami. Wsiadając na prom, udaj się na pokład, a nie do wnętrza, ponieważ prawdziwe widowisko to sama podróż. Za wami Konak i promenada stopniowo się oddalają, a przed wami, powoli rosnący, brzeg Karşıyaka, opierający się u podnóża góry Yamanlar. Ta krótka przeprawa przez zatokę może być uznana za najstarszą linię komunikacji miejskiej w mieście. Promowanie tej linii rozpoczęła firma Hamidiye Vapur Şirketi, założona przez Yahyę Hayati Efendi, który w 1883 roku uzyskał trzydziestoletnią koncesję; według źródeł, kursy rozpoczęły się w lutym 1884 roku. Firma obsługiwała nie tylko połączenia do Karşıyaka, ale także do Urla, Foça i Çeşme Ilıcası; prom Müsavat mógł przewozić do 500 pasażerów.

Prom zawiezie was na przystań znajdującą się przy ulicy Cemal Gürsel, w miejscu, gdzie ulica Kemalpaşa sięga morza. Obecny terminal jest nowy, ale historia tego miejsca jest długa. Pierwsza przystań była drewniana i od 1906 roku była oświetlana gazem. 30 września 1908 roku prom o nazwie İstanbul zderzył się w zatoce z statkiem o nazwie Kassandra i zatonął; udało się uratować tylko 30 osób spośród 170 pasażerów, a oburzeni mieszkańcy Karşıyaka tej samej nocy podpalili przystanie. Następna przystań została odbudowana z drewna, osadzona na drewnianych palach. Tutaj, w marcu 1935 roku, została ukończona pierwsza w Izmirze przystań żelbetowa, która została rozbudowana w 1962 roku. Duży remont, rozpoczęty w połowie lat 80., według źródeł, zakończył się w latach 1990-1992; górna kondygnacja została otwarta jako księgarnia i kawiarnia, a działalność przejęła firma İZDENİZ.

Po zejściu z promu, spędźcie kilka minut wewnątrz budynku. Wejdźcie na górę i podziwiajcie widok na zatokę; stąd najlepiej obserwować cumowanie i odchodzenie promów do Konak. Z przystani kursują promy nie tylko do Konak, ale także do Pasaport, Alsancak, Göztepe i Üçkuyular, co oznacza, że z tego miejsca można dotrzeć do prawie każdego punktu południowej części miasta. Na zewnątrz, nadmorska droga biegnie w dwóch kierunkach; zróbcie kilka kroków na zachód i zobaczcie budynek przystani od strony morza. Rano światło wschodzi od wschodu i oświetla budynek od przodu; natomiast po południu lepiej widać okolicę Konak. Najlepszy moment na zrobienie zdjęcia to moment, gdy prom cumuje.

Na placu znajdują

Karşıyaka Çarşı, jak nazywane to miejsce, to w rzeczywistości jedna ulica: Kemalpaşa Caddesi, która rozpoczyna się przy nabrzeżu i biegnie prosto przez 450 metrów w kierunku stacji kolejowej. Podczas spaceru po tej ulicy, zamiast skupiać się na zakupach, warto przyjrzeć się jej charakterowi i historii tego miejsca. Kiedyś Karşıyakę łączyły dwie linie komunikacyjne: linia kolejowa, otwarta w 1865 roku, oraz linia promowa, uruchomiona w 1884 roku. Jedna z nich kończyła się na jednym końcu ulicy, a druga na drugim, a właśnie pomiędzy nimi rozwinął się ten "targ". W spisie ludności z 1891 roku w tej dzielnicy było 832 domów i 1080 stałych mieszkańców; to miejsce, które latem odwiedzali turyści, przekształciło się w stałe miasto. W tamtych czasach europejskie źródła nazywały tę dzielnicę Kordelio; powiązanie tej nazwy z "Lwim Sercem" Richardem z III krucjat jest jednak przedmiotem sporów. Komunikacja wewnątrz dzielnicy rozpoczęła się w 1906 roku dzięki tramwajom, które później zastąpiły autobusy i minibusy; natomiast obecna linia tramwajowa powróciła w 2017 roku, biegnąc wzdłuż wybrzeża. Wejdź na ulicę od strony nabrzeża i zwolnij. Zwróć uwagę na podłoże; szare i czarne kamienie, które widzisz pod stopami, to granit pochodzący z Kozak Yaylası, w pobliżu Bergamy. W 2008 roku, podczas modernizacji sieci gazowej i wodociągowej, zniszczone podłoże zostało odnowione, ułożono 800 ton naturalnego kamienia; prace te obejmowały obszar o powierzchni 6000 metrów kwadratowych. Podczas tych prac odnowiono również słupy elektryczne. Ulica jest dla pieszych, więc możesz przejść środkiem i oglądać otoczenie. Przyzwyczaj się do patrzenia w górę, nad poziomem szyldów; charakter tej ulicy ukryty jest nie w witrynach sklepów, ale w górnych piętrach budynków. Co około 100 metrów odchodzą boczne uliczki; te po prawej stronie prowadzą do wybrzeża, a te po lewej do wnętrza dzielnicy, a powrót jest łatwy. Ulica ma unikalną tradycję księgarń; spędzenie kilku minut w jednej z nich pozwoli zrozumieć, dlaczego mieszkańcy Karşıaki nie traktują tej ulicy tylko jako miejsce zakupów. Wcześnie rano ulica jest spokojna, a kamienne podłoże wydaje się puste; po południu, tłum z nabrzeża wypełnia ulicę. Jeśli wybierzesz poranek, zobaczysz, jak otwierają się drzwi i właściciele sklepów sprzątają przed nimi. W trakcie spaceru zatrzymaj się na chwilę na ławce lub przy krawężniku i obserwuj przechodniów. Nie szukaj tu willi w stylu levantyńskim, które pozostały z czasów letnich; znajdują się one w innych uliczkach dzielnicy, takich jak Çam Źródło: Gmina Miejska Izmir (informacja o placu w Karsiyaka); Visit Izmir (targowisko w Karsiyaka); Wikipedia (Karsiyaka); Wydział Kultury i Turystyki Województwa Izmir (Karsiyaka); Stowarzyszenie 1912 Karsiyaka.

Willę, położoną tuż obok stacji, można uznać za miejsce, w którym historia republiki Turcji splata się z życiem rodziny Uşakizade. Ten dom, będący letnią rezydencją rodziny Uşakizade, został zbudowany w latach 60. XIX wieku. Latife Hanım, córka Muammer Beya, wybitnego przedstawiciela jednej z najbardziej znanych rodzin Izmiru, urodziła się w Izmirze w 1898 roku. W 1922 roku, we wrześniu, poznała Atatürka w willi rodziny w dzielnicy Göztepe. Atatürk przebywał w tej willi przez dwadzieścia dni, a po tym spotkaniu korespondencja między nimi się utrzymywała. Willa w Göztepe, obecnie muzeum, została odrestaurowana w 2001 roku, a w 2003 roku otrzymała nagrodę za ochronę dziedzictwa. Kiedy Zübeyde Hanım, matka Atatürka, zachorowała tej jesieni, lekarze zalecili pobyt w Izmirze. Atatürk wysłał swojego adiutanta, Salih Bozoka, aby znalazł odpowiedni dom, z zastrzeżeniem, że nie może to być opuszczony dom grecki. Latife Hanım zaproponowała dom swojej rodziny w Karşiyaka. Dom był blisko stacji, co było ważne dla chorej kobiety. Zübeyde Hanım przyjechała pociągiem 18 grudnia 1922 roku. Aby umożliwić jej poruszanie się na wózku, usunięto progi drzwi. Przebywała tam przez 28 dni i zmarła 14 stycznia 1923 roku w wieku 66 lat. Po śmierci matki, Atatürk przybył do Izmiru i 29 stycznia 1923 roku ożenił się z Latife Hanım.

Druga część życia willi rozpoczęła się w 2005 roku, kiedy to gmina Karşiyaka dokupiła działkę o powierzchni 2958 metrów kwadratowych. Prace restauracyjne rozpoczęły się 11 października 2007 roku. Dom został otwarty dla publiczności jako dom pamięci 19 maja 2008 roku, a oficjalne otwarcie miało miejsce 9 lipca 2008 roku. W 2016 roku został wpisany do rejestru jako muzeum. Podczas renowacji zachowano oryginalną strukturę, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, od drewnianych elementów po marmury i drzewa w ogrodzie. Część wyposażenia została przekazana przez spadkobierców willi, a część zakupiono.

Zacznij zwiedzanie od ogrodu. Dwukondygnacyjny, prosty dom letni charakteryzuje się kremową fasadą i brązowymi okiennicami. W ogrodzie rosły sosny, palmy, znajdowała się fontanna i wiatrak. Wewnątrz, na parterze znajdują się trzy pokoje, a na górze trzy pokoje i łazienka. Pokoje są umeblowane w meble z epoki, a przedmioty takie jak gramofon i radio odzwierciedlają życie domowe lat 20. XX wieku. W pokojach znajdują się woskowe figury Atatürka,

Ulica Zübeyde Hanım prowadzi z dworca w kierunku Soğukkuyu; Soğukkuyu to nadmorska wioska, w której osiedlili się w XIX wieku koczownicy, a park z mauzoleum znajduje się przy tej ulicy. Zanim wejdziecie do parku, zapamiętajcie, skąd przyszliście. Zübeyde Hanım urodziła się w 1857 roku w Salonikach; była córką Feyzullaha Agy, członka rodziny Hacı Sofi, rodziny koczowników przeniesionej z centralnej Anatolii na zachód od Salonik. Poślubiła Ali Rizę Efendiego i miała z nim pięcioro dzieci, a w 1888 roku, kiedy Mustafa był jeszcze w szkole podstawowej, straciła męża. Po wojnie bałkańskiej przeniosła się z córką Makbule do Stambułu i zamieszkała w dzielnicy Akaretler. Zmarła 14 stycznia 1923 roku w Izmirze, gdzie przyjechała na leczenie, i została pochowana na dziedzińcu meczetu Ferik Osman Paşa; jej grób znajduje się obecnie w parku, który zajmuje to miejsce.

Forma pomnika była wynikiem dyskusji. W 1938 roku burmistrz Izmiru, Behçet Uz, przedstawił projekt ozdobnego pomnika; Atatürk odrzucił go, chcąc, aby nad grobem znajdował się jedynie duży kamień, a wokół niego znajdował się plac zabaw dla dzieci. Pomnik został w 1940 roku zbudowany przez władze miasta Izmir zgodnie z tą prośbą. Widzicie różowy granit, który został sprowadzony z góry Yamanlar; ma cztery metry wysokości i waży dziesięć ton. Na jego powierzchni znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca Zübeyde Hanım, a pod nią krótki napis informujący, że jest to miejsce pochówku matki Atatürka, która zmarła w 1923 roku. Oryginalny nagrobek, który został usunięty podczas budowy, jest przechowywany od 2005 roku w Muzeum Archeologicznym w Izmirze.

W parku najpierw zatrzymajcie się przed miejscem ceremonialnym, a następnie podejdźcie do pomnika. Płaskorzeźbę najlepiej oglądać w świetle padającym z boku; w południe słońce spłaszcza obraz, lepsze są godziny poranne i popołudniowe. Obejście wokół kamienia pozwoli Wam dostrzec jego strukturę; brak ozdób był świadomym wyborem. Plac zabaw dla dzieci, który znajdował się obok pomnika, nadal istnieje, zgodnie z życzeniem Atatürka. Park jest obszarem o szczególnym znaczeniu; roślinność, oświetlenie i miejsce ceremonialne zostały odnowione, nad basenem powstała herbaciarnia, a teren jest monitorowany przez całą dobę. Usiądźcie przez dziesięć minut na ławce i obserwujcie codzienne życie parku; to miejsce jest zarówno pomnikiem, jak i parkiem dla lokalnej społeczności.

Co roku 14 stycznia i w Dniu Matki odbywają się uroczystości; składane są wieńce, odbywa się minuta ciszy i odczytywany jest hymn pa

Aby dotrzeć do ostatniego punktu, wsiądźcie do tramwaju linii T1 na przystanku Karşıyaka İskele. Przejedźcie obok przystanków Nikah Sarayı i Yunuslar, a trzeci przystanek to Bostanlı İskele. Linia tramwajowa została otwarta 11 kwietnia 2017 roku i biegnie wzdłuż wybrzeża na długości 8,8 kilometra. Jeśli wolicie spacerować, podążajcie ścieżką wzdłuż wybrzeża w kierunku zachodnim. To prosta trasa, która nie przekracza dwóch kilometrów, a morze będzie zawsze po waszej lewej stronie. Nazwa Bostanlı ma swoją historię: w rejestrach z 1890 roku miejsce to nazywane było Menemen İskelesi, a w 1900 roku nosiło nazwę Papaskala, co w języku greckim oznacza "nabrzeże księdza". Wywożenie melona i arbuza z doliny Menemen przez to nabrzeże nadało tej okolicy jej obecną nazwę. Zatem to nabrzeże, oprócz przewozu pasażerów, od ponad wieku jest ważnym elementem tej części wybrzeża. Obecne nabrzeże w Bostanlı zostało zbudowane przez turecką firmę żeglugową między 1989 a 1993 rokiem. Zajmuje ono powierzchnię około 20 000 metrów kwadratowych i posiada budynek administracyjny o powierzchni 2500 metrów kwadratowych. Stąd odjeżdżają promy pasażerskie do Konak, Alsancak, Üçkuyular i Karşıyaka, a także promy samochodowe. Nabrzeże jest obecnie zarządzane przez firmę İZDENİZ, która należy do gminy metropolitalnej Izmir i została założona w 1992 roku. Przystanek tramwajowy Bostanlı İskele znajduje się tuż obok. Zapewniono dostęp dla osób niepełnosprawnych oraz wyznaczono ścieżkę rowerową. Przejdźcie przez nabrzeże i kontynuujcie spacer wzdłuż wybrzeża. Park Balıkçı Baba to jedno z miejsc, gdzie można odpocząć nad morzem, a w środy odbywa się tu targ. Waszym celem jest miejsce, gdzie rzeka Bostanlı wpada do zatoki. W 2016 roku w tym miejscu powstały dwie nowe budowle, które zmieniły charakter tego fragmentu wybrzeża: pieszy most Bostanlı i taras na zachód słońca. Projekt został opracowany przez architekta Evren Başbuğ i jego zespół dla gminy metropolitalnej Izmir. Projektowanie trwało od 2014 do 2015 roku, budowa rozpoczęła się w 2015 roku i zakończyła w 2016 roku, a obiekty zostały otwarte w sierpniu 2016 roku. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 8800 metrów kwadratowych. Obie budowle są pierwszymi realizacjami planu İzmirDeniz, który ma na celu odnowienie wybrzeża. Zespół projektowy określa obie budowle jako miejsca publiczne, które mają na nowo połączyć mieszkańców z wybrzeżem, co jest zgodne z wizją spokojnego życia w Izmirze. Most łączy oba brzegi rzeki as Wieczorem taras jest pełen ludzi, w dni powszednie jest spokojniej; jesienią wiatr wiejący od zachodu może być silny, więc warto ubrać się cieplej. Po zapadnięciu zmierzchu wróć do przystani Bostanlı; z niej kursują promy bezpośrednio do Konak. Aktualny rozkład jazdy można sprawdzić na stronie internetowej İZDENİZ, a dzień zakończ tak, jak się zaczął. Źródła: Wikipedia (Bostanlı, Karşıyaka; Przystań promowa Bostanlı); Wikipedia (Karşıyaka; Tramwaj İzmir); Arkiv i Arkitera (Most dla pieszych w Bostanlı i taras widokowy na zachód słońca); Gmina Miejska Izmir (linie İZDENİZ).