Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Dzień nad rzeką Kızılırmak, w drodze do Keskin.
Kulturalny4 Przystanek

Dzień nad rzeką Kızılırmak, w drodze do Keskin.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Kırıkkale, dla wielu osób kojarzy się przede wszystkim jako miasto przemysłowe. Jednak te tereny, położone w szerokim zakręcie rzeki Kızılırmak, od najdawniejszych czasów stanowiły ważny szlak komunikacyjny i węzeł dróg. Według informacji z urzędu wojewódzkiego, podczas badań powierzchniowych przeprowadzonych przez japońską delegację w latach 1990-1991, w okolicy miasta zidentyfikowano łącznie 21 wzgórz i osad. Te same źródła informują, że historia regionu sięga czasów Imperium Hetyckiego, a miasto leży na trasie Jedwabnego Szlaku. Ta trasa, łącząc najstarsze elementy historii z nowoczesnością, prowadzi od południowo-zachodu do północy, wzdłuż rzeki Kızılırmak, aż do centrum miasta. Rozpoczyna się w Büklükale, położonym na granicy z Karakeçili. Nie jest to zorganizowany obiekt turystyczny, a jedynie miejsce prowadzone wykopaliskami archeologicznymi, dlatego przed wizytą należy skontaktować się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Kırıkkale, aby uzyskać informacje o warunkach zwiedzania. Zamek i osada położone na wzgórzu świadczą o istnieniu ważnego ośrodka regionalnego w czasach Imperium Hetyckiego. Następnie, kilka minut drogi dzieli nas od mostu Çeşnigir, na którym nie znajdują się żadne inskrypcje. Dopiero po zwiedzeniu zamku, można w pełni zrozumieć, jak ważne było przez wieki przekraczanie rzeki w tym miejscu. Te dwa punkty zostały umieszczone obok siebie, aby pokazać miasto kontrolujące szlak oraz sam szlak. Po południu trasa prowadzi do Keskin. Około 1 kilometr na północny zachód od centrum miasta znajduje się jaskinia Sulu Mağara, będąca przykładem formacji naturalnych i sztucznych. Ze względu na to, że w starożytności wykorzystywano ją jako kopalnię, można w jednym miejscu zobaczyć zarówno elementy naturalne, jak i stworzone przez człowieka. Tylko około 115-metrowy odcinek, obejmujący obszar z jeziorkiem, jest dostępny dla turystów; całkowita długość jaskini wynosi 285 metrów. Przed wyjazdem należy sprawdzić godziny otwarcia na oficjalnych stronach internetowych. Trasa kończy się w meczecie Nur Camii, znajdującym się na rynku w Kırıkkale. Budynek, zaprojektowany przez architekta Necipa Dinça, został rozpoczęty w 2008 roku i ukończony w 2015 roku. Kompleks, zbudowany w stylu seldżuckim i osmańskim, jest najnowszym obiektem na trasie i stanowi połączenie historii, sięgającej czasów Hetytów, z nowoczesnością, symbolizowaną przez oświetloną kopułą. Ponieważ meczet jest czynny, należy pamiętać o odpowiednim ubiorze, zdejmowaniu butów oraz wyciszeniu telefonu. Kolejność odwiedzanych miejsc została celowo ustalona w ten sposób: najpierw najstarsze warstwy historyczne nad rzeką, następnie natura i geologia w Keskin, a na koniec nowoczesna architektura miasta. Przejazdy Źródła:

Karakeçili, Kırıkkale
Kulturalny
4 Przystanek
~2 godz. 55 min w miejscach
Trasa ~38,9 km · 1 godz. 9 min
Łącznie ~4 godz. 4 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Büklükale

Büklükale.

~40 min tutaj
Karakeçili İlçesi, Köprüköy

Pierwszym przystankiem trasy jest stanowisko archeologiczne, z którego można obserwować miejsce, gdzie rzeka Kızılırmak przepływa przez wąwóz. Büklükale znajduje się po lewej stronie drogi z Ankary do Kaman, tuż przed miejscem, gdzie droga przecina rzekę. Portal kulturowy wskazuje lokalizację około 100 kilometrów na południowy wschód od Ankary. To nie jest muzeum ani zagospodarowane stanowisko archeologiczne; jest to aktywne stanowisko wykopaliskowe, a zasady zwiedzania nie są oficjalnie określone. Przed wyjazdem skontaktuj się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Kırıkkale, aby uzyskać informacje o aktualnych pracach wykopaliskowych i zasadach dostępu. Po przybyciu na miejsce, najpierw obserwuj je z daleka i spróbuj zorientować się w położeniu osady względem rzeki. Strona internetowa Japońskiego Instytutu Archeologii w Anatolii informuje, że na skalnym urwisku, wychodzącym nad rzekę, znajdują się pozostałości dużej budowli, a pod urwiskiem znajdują się pozostałości osady, otaczające tę budowlę. Dlatego podziel uwagę na dwie warstwy: góra – skalny grzbiet, a dół – rozciągająca się tam osada. Portal kulturowy określa szczyt jako "fortecę" i informuje, że prace wykopaliskowe odbywają się właśnie tam. Na zboczu widoczne są duże, ułożone w rzędy kamienie, które stanowią jedno z pierwszych pytań badaczy. Z informacji wynika, że wysokość kamiennego muru otaczającego wzgórze wynosi około 7 metrów. Autorzy sugerują, że mur mógł służyć do obrony. Siedem metrów to wysokość budynku dwukondygnacyjnego; wyobraź sobie tę wysokość, stając przed rzędami kamieni. W warstwach archeologicznych zidentyfikowano warstwę z okresu późnej epoki brązu, pod nią warstwę z okresu żelaza, a na samym dole pozostałości z okresu Imperium Hetyckiego. W najniższej warstwie znaleziono pozostałości architektoniczne, które przetrwały pożar, ale ich funkcja nie została jeszcze ustalona. Nie należy traktować tej niejasności jako niedociągnięcia, ale jako znak, że prace wykopaliskowe są w toku. Hipoteza, że osada była miastem Hetyckim, została potwierdzona w badaniach z 2009 roku. Na podstawie znalezisk powierzchniowych, japońska ekspedycja szacuje, że miasto otaczające urwisko miało średnicę około 500 metrów. Ekspedycja odnotowała również dużą, zbudowaną z kamieni, konstrukcję, która wychodziła nad rzekę i miała nachylenie większe niż 2 metry. Büklükale została wybrana jako miejsce, które może uzupełnić tę lukę w wiedzy, ponieważ warstwa z okresu Imperium Hetyckiego w Kaman-Kalehöyük jest cienka i zniszczona przez późniejsze budowle. Zrób zdjęcia urwiska i jego otoczenia z różnych odległości; zdjęcia z daleka pokażą relację osady z

Büklükale to stanowisko archeologiczne położone na terenie gminy Karakeçili w prowincji Kırıkkale, na skalnym wzniesieniu nad brzegiem rzeki Kızılırmak. Według informacji z portalu Kultury, teren ten znajduje się po lewej stronie drogi z Ankary do Kamanu, tuż przed miejscem, gdzie droga przecina rzekę. Na stronie zespołu archeologicznego podano, że odległość od Ankary wynosi około 100 kilometrów. Strona ta podkreśla również, że to miejsce od najdawniejszych czasów było ważnym węzłem komunikacyjnym, a Büklükale kontrolowało ten przełęcz. Dlatego należy interpretować to miejsce nie jako zwykły wzgórze, ale jako miasto-przejście. Najbardziej charakterystyczną cechą tego osiedla są pozostałości dużych konstrukcji kamiennych na skalistym wzgórzu, z którego roztacza się widok na rzekę. U podnóża skały znajdują się pozostałości osady, zwanej "miastem dolnym", które otaczają tę konstrukcję. Japoński Instytut Archeologii w Anatolii przeprowadził badania powierzchniowe w latach 1991, 2006 i 2008. Na podstawie fragmentów ceramiki znalezionych podczas badań powierzchniowych, uważa się, że miasto pochodzi z drugiej połowy II tysiąclecia p.n.e., czyli z okresu Imperium Hetyckiego. W 2008 roku przeprowadzono badania topograficzne, pomiary magnetyczne i badania powierzchniowe, a teren został również sfotografowany z powietrza. Pomiary magnetyczne wykazały, że wierzch wzgórza jest pokryty konstrukcją o dużych fundamentach. Na zboczu, w kierunku rzeki, zidentyfikowano również rząd dużych kamieni o wysokości przekraczającej 2 metry. Wśród fragmentów znalezionych na wzgórzu znajdują się również naczynia z szarej gliny, charakterystyczne dla późnego okresu epoki żelaza. Fragment ceramiki z motywami ptaków, typowy dla Sardes, potwierdza datowanie tej warstwy z epoki żelaza. Według znalezisk powierzchniowych, miasto otaczające skałę jest jednowarstwowe i ma średnicę około 500 metrów. Wykopaliska rozpoczęto w 2009 roku, a według portalu Kultury, na wierzchołku skały otwarto dwa nowe wykopaliska w celu zrozumienia stratygrafii. W tym roku zidentyfikowano trzy warstwy kulturowe: osmańską, z epoki żelaza i z okresu Imperium Hetyckiego. W najniższej warstwie odkryto pozostałości architektoniczne, które uległy pożarowi, ale funkcja tych budowli nie została jeszcze zidentyfikowana. Uważa się, że kamienna ściana otaczająca wzgórze, o wysokości około 7 metrów, mogła być zbudowana w celach obronnych. Głównym celem wykopalisk jest wypełnienie luki w chronologii wewnętrznej Anatolii, zidentyfikowanej w Kaman-Kalehöyük. Warstwa z okresu Imperium Hetyckiego w Kaman-Kalehöyük jest cienka i została zniszczona Büklükale to obszar wykopalisk, a informacje dotyczące warunków zwiedzania nie są szczegółowo dostępne w oficjalnych źródłach. W celu uzyskania informacji na temat okresu wykopalisk i możliwości dostępu, należy skontaktować się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Kırıkkale. Przed wizytą należy upewnić się, czy prace wykopaliskowe są w toku i czy dostęp do terenu jest możliwy. W 2009 roku jednym z celów prac było zadaszenie terenu wykopalisk, dlatego zamiast podchodzić do wejść, należy kierować się wskazówkami pracowników. Widok osady od zachodu jest jednym z najlepszych miejsc, aby zobaczyć wysokość formacji skalnej i jej związek z rzeką. Aby uzyskać najlepsze zdjęcia, najlepiej odwiedzić to miejsce o wschodzie lub zachodzie słońca, kiedy światło jest bardziej miękkie. Ze względu na to, że teren jest otwarty, warto zabrać wygodne buty, kapelusz i wodę. Nie należy przesuwać kamieni ani zbierać fragmentów ceramiki znajdujących się na powierzchni. Most Çeşnigir to osobny punkt, który można zwiedzić w tej okolicy. Dojazd jest możliwy samochodem; aktualne informacje dotyczące dróg i dostępu można uzyskać w wydziale.
2
Çeşnigir Köprüsü

Most Çeşnigir.

~30 min tutaj
Zafer Mahallesi, Kapulukaya Barajı, Karakeçili, Kırıkkale

Drugi przystanek to most położony nad rzeką Kızılırmak, w pobliżu fortu Büklükale. Katalog Kultury wskazuje, że most znajduje się na 100. kilometrze drogi Ankara-Kırşehir, nad rzeką Kızılırmak. Nie posiada inskrypcji, dlatego do określenia daty budowy należy analizować charakterystykę konstrukcji i przypisać ją do odpowiedniego okresu. Strona Ministerstwa Edukacji Narodowej informuje, że most pochodzi z okresu Seldżuków. Najpierw przyjrzyjcie się mostowi z daleka i oceńcie jego ogólną sylwetkę. Katalog opisuje konstrukcję o nachylonych bokach, co oznacza, że powierzchnia jezdni jest najwyżej w środku, a opada w kierunku brzegów. To nachylenie jest najbardziej widoczną cechą, gdy patrzy się na most z boku. W centrum znajduje się wysoki, łukowy przęsło, którego wysokość, według danych, wynosi 13,65 metra. Po wschodniej stronie łuku znajduje się jedno otwór, a po zachodniej pięć. Zwróćcie uwagę na liczbę otworów; ta asymetria jest charakterystyczną cechą mostu. Katalog wspomina również o lekkich wnękach po obu stronach głównego łuku, które pozostawiono otwarte. Te wnęki nadają konstrukcji bardziej lekki i otwarty wygląd w porównaniu z mostami o pełnych ścianach. Otwory te są zatem zarówno rozwiązaniem inżynieryjnym, jak i ważnym elementem wizualnym. Aby zobaczyć otwory z dołu, może być konieczne zbliżenie się do brzegu; pamiętajcie, że teren może być śliski. Do fotografowania najlepiej wybrać wczesny ranek lub późne popołudnie, aby uzyskać boczne światło, które podkreśli fakturę kamienia i cienie otworów. Strona JIAA informuje, że trasa z Ankary do Kaman przecina rzekę Kızılırmak w tym miejscu, co od dawnych czasów stanowiło ważny węzeł komunikacyjny. Ta sama strona wskazuje również, że fort Büklükale kontroluje ten przełęcz. W ten sposób, skała, którą widzieliście na pierwszym przystanku, oraz most na tym przystanku można interpretować jako dwie różne odpowiedzi na ten sam problem geograficzny: kontrola i przełęcz. Zapis w katalogu informuje, że prace renowacyjne są w toku; w celu uzyskania aktualnych informacji na temat dostępności i zasad bezpieczeństwa, należy skontaktować się z lokalnym departamentem kultury i turystyki. Wzdłuż drogi może występować ruch pojazdów; zachowajcie ostrożność podczas zatrzymywania się i oglądania. Otaczający teren pomoże wam zrozumieć, jak rzeka Kızılırmak stanowi przeszkodę w tym miejscu. Kontynuujcie trasę w kierunku Keskin; kolejny przystanek to jaskinia położona w pobliżu miasta.

Źródło: Katalog Kultury i Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Most Cesnigir to kamienny most z okresu Anatolijskiego Sultanatu Seldżuków, zbudowany w XIII wieku, który przecina rzekę Kızılırmak. Znajduje się w pobliżu miejscowości Karakeçili, pomiędzy Karakeçili a Köprüköy, i jest popularnym miejscem jednodniowych wycieczek, do którego można dojechać drogą z Ankary w kierunku Baly. Oficjalne źródła podają, że most znajduje się na terenie zarówno okręgu Karakeçili, jak i Keskin; adres podany na portalu kulturowym wskazuje na Karakeçili. Wojewódzki Urząd Kultury i Turystyki w Kırıkkale promuje most jako jeden z najważniejszych zabytków okresu Seldżuków w regionie. Historia: Dokładna data budowy mostu nie jest znana. Na podstawie jego architektury i dostępnych źródeł, szacuje się, że został zbudowany w XIII wieku; na portalu kulturowym jest on wymieniony jako obiekt z okresu Seldżuków. Według podań, w 1402 roku armia Timura przechodziła przez ten most w drodze do bitwy pod Ankarą. Biorąc pod uwagę tę informację oraz informacje o egipskiej kampanii, można przypuszczać, że most był przez wieki jednym z głównych punktów komunikacyjnych pomiędzy Ankarą a obszarem na wschód od rzeki Kızılırmak. Zgodnie z dostępnymi źródłami, w czasie egipskiej kampanii Sułtana Yavuza Selima, most został naprawiony i odbudowany przez Mimar Sinana; informacja ta znajduje się w tekstach na portalu kulturowym, w materiałach Wojewódzkiego Urzędu w Kırıkkale oraz w agencji Anadolu. Do 1989 roku most był otwarty dla ruchu samochodowego. Po uruchomieniu tamy Kapulukaya w tym roku, poziom wody w rzece wzrósł, a filary mostu znalazły się pod wodą. Ruch samochodowy został przeniesiony na nowo wybudowany most. Budowla ta była wielokrotnie naprawiana w okresie Republiki; według agencji Anadolu, w 1980 roku została wpisana do rejestru zabytków; ostatnia renowacja miała miejsce w 2010 roku, przeprowadzoną przez Dyrekcję Generalną Dróg 4. Regionu. Obecnie most jest zamknięty dla ruchu samochodowego i jest otwarty tylko dla zwiedzających. Architektura: Most jest zbudowany z kamienia, ma 110 metrów długości i 6 metrów szerokości. Jego centralny łuk ma 18,60 metra rozpiętości. Ze względu na skalisty teren, most ma wyraźne nachylenie w środku; czyli wznosi się lekko od obu końców w kierunku środka. Aby zapewnić przepływ wody i zmniejszyć obciążenie konstrukcji, otwarto dwanaście łuków: trzy górne i dziewięć dolnych. Łuki są spiczaste; odbicia łuków w spokojnej wodzie to najczęściej fotografowany widok mostu. Budowla ta jest ważna, ponieważ pozwala na bliskie zapoznanie się z architekturą mostów z okresu Seldżuków. W pobliżu mostu znajdują się pozostałości karawanseraju z Portal kulturowy informuje, że do mostu można dojechać środkami transportu publicznego; prosimy o sprawdzenie aktualnych informacji dotyczących transportu publicznego w urzędzie gminy Karakeçili. W tym samym dniu można również połączyć wizytę z jeziorem Kesikköprü, położonym nad rzeką Kızılırmak, w miejscowości Bala. Portal kulturowy prezentuje to jezioro jako obszar turystyki przyrodniczej, oddalony o około 70 kilometrów od Ankary, z obiektami gminy położonymi nad brzegiem. Dodatkowo, portal informuje, że jezioro ma głębokość około 30 metrów, a w jego wodach można pływać, uprawiać surfing i nurkować. Na brzegu znajdują się obiekty gminy oraz punkt gastronomiczny. Centrum miejscowości Bala znajduje się 70 kilometrów od Ankary; tama Kesikköprü oraz elektrownia wodna znajdują się na terenie tej miejscowości. Położone 35 kilometrów od Baly lasy Beynam również znajdują się na tej trasie i są ważnym miejscem rekreacji zarówno dla mieszkańców miejscowości, jak i dla mieszkańców Ankary. Oficjalne dokumenty nie zawierają informacji na temat pochodzenia słowa "çeşnigir", od którego most wziął swoją nazwę; nie możemy jednoznacznie określić pochodzenia tej nazwy.
3
Sulu Mağara

Jaskinia Wodna.

~1 godz. tutaj
Keskin İlçesi, Arzu Bayırı Mevkii

Trzecim przystankiem jest jaskinia Sulu, położona około 1 kilometra na północny wschód od centrum miasta Keskin. Według informacji z urzędu wojewódzkiego i portalu kulturalnego, jaskinia znajduje się około 500 metrów na wschód od drogi Kırıkkale-Kayseri. Znajduje się ona na południowo-zachodnim zboczu wzgórza Karpuzbayırı, na wysokości około 1180 metrów nad poziomem morza. Aby uzyskać aktualne informacje dotyczące godzin otwarcia, prosimy odwiedzić oficjalne strony internetowe; zaleca się również skontaktowanie się z lokalnym urzędem kultury i turystyki przed wizytą. Całkowita długość jaskini wynosi 285 metrów, ale tylko około 115 metrów jest udostępnionych dla zwiedzających. Ten odcinek obejmuje obszar z basenami utworzonymi przez wodę spływającą ze skał. Oznacza to, że zwiedzicie tylko wybraną część jaskini, a nie całą; nie wychodźcie poza wyznaczoną trasę turystyczną. Według badania przeprowadzonego przez Główny Zarząd ds. Eksploracji i Wydobycia Minerałów w 1996 roku, jaskinia jest zdefiniowana jako pozioma, częściowo naturalna, a częściowo sztuczna, jaskinia typu "chodnik". Wejście i sala z basenami są naturalne, natomiast galeria kostkowa i dolna kopalnia zostały wykute przez człowieka. Podczas zwiedzania, starajcie się odróżnić, które fragmenty są naturalne, a które zostały stworzone przez człowieka. Jaskinia składa się z trzech poziomów i trzech galerii. W różnych jej częściach można zobaczyć skały takie jak marmur, piaskowiec i iłów. Sala z basenami jest datowana na okres pliocenu. W źródłach podaje się, że w starożytności jaskinia była wykorzystywana jako kopalnia. Grubość warstwy skalnej pokrywającej jaskinię waha się od 10 do 18 metrów. Uważa się, że w okresie wczesnego chrześcijaństwa była wykorzystywana jako tymczasowe schronienie i miejsce zamieszkania. Ze względu na śliskie podłoże, należy założyć antypoślizgowe, zamknięte buty. Należy uważać na schodach, w wąskich przejściach i w miejscach o niskim suficie; w razie potrzeby, użyjcie nakrycia głowy. Nie dotykajcie formacji skalnych i nie wchodźcie do wody. Zachowujcie ciszę i szanujcie życie w jaskini. Ze względu na chłodne i wilgotne powietrze, ubierzcie dodatkową warstwę ubrań. Podczas fotografowania, nie spieszcie się i nie utrudniajcie przechodzenia innym zwiedzającym. Po wyjściu, spójrzcie na zbocze, z którego wychodzicie, w kierunku osady Keskin i pamiętajcie, że miasto znajduje się na południowy wschód. Ten przystanek to przerwa na kontakt z naturą i geologią; następnie trasa prowadzi na północ, w kierunku centrum miasta Kırıkkale.

Źródło: Portal Kultury

Jaskinia Sulu, położona w powiecie Keskin, około 1 kilometra na północny wschód od centrum miasta, jest jaskinią o charakterze częściowo naturalnym, a częściowo sztucznym. Według informacji z urzędu wojewódzkiego i portalu kulturalnego, jaskinia znajduje się w rejonie Arzu Bayırı. Znajduje się na południowo-zachodnim zboczu wzgórza Karpuzbayırı, na wysokości około 1180 metrów nad poziomem morza. Leży około 500 metrów na wschód od drogi Kırıkkale-Kayseri. W niektórych źródłach jest znana jako "Podziemne Miasto". Badania przeprowadzone przez Główny Zarząd Badań i Eksploracji Górniczej w czerwcu 1996 roku wykazały, że jest to jaskinia krasowa, która rozwinęła się w poziomie i posiada otwór prowadzący do studni. Według tych samych badań, wejście i sala z basenem są naturalne, natomiast korytarze i dolne galerie górnicze zostały wykute sztucznie. Wejście i sala z basenem, znajdujące się w marmurze, pochodzą z okresu pliocenu. W innych częściach jaskini, oprócz marmuru, występują również iły i piaskowce. Jaskinia składa się z trzech połączonych ze sobą kondygnacji. Na poszczególnych kondygnacjach znajdują się: sala z basenem, korytarze i dolna galeria górnicza. Całkowita długość jaskini wynosi 285 metrów. Jednak tylko około 115 metrów jest udostępnionych do zwiedzania i obejmuje obszar z basenem, w którym gromadzi się woda spływająca ze skał. Oznacza to, że zwiedzane jest tylko część jaskini, a nie cała. Notatki Ministerstwa Edukacji Narodowej wyraźnie podkreślają, że nie należy wychodzić poza udostępnioną do zwiedzania część. W starożytności jaskinia była wykorzystywana jako galeria górnicza. Według portalu turystycznego, do niedawna wydobycie rud odbywało się w naturalnych korytarzach na wschodzie oraz w dolnej galerii na południowym wschodzie. Trójkondygnacyjne galerie zostały utworzone w wyniku tych prac wydobywczych. Wysokość sufitu waha się od 1 do 4 metrów, a najgłębszy punkt to 25 metrów. Zgodnie z raportem Głównego Zarządu Badań i Eksploracji Górniczej, grubość warstwy skalnej pokrywającej sufit waha się od 10 do 18 metrów. Uważa się, że w starożytności zbudowano baseny o głębokości do 2 metrów, aby gromadzić wodę podczas okresów deszczowych. Uważa się, że w okresie wczesnego chrześcijaństwa sala z basenem była wykorzystywana jako tymczasowe schronienie i miejsce zamieszkania. Średnia wilgotność wynosi około 85%, a temperatura to 18 stopni Celsjusza. Dlatego warto przygotować się na chłodne i wilgotne warunki, zabierając ze sobą lekką kurtkę. Podłoże może być ślisk Godziny i dni odwiedzin mogą ulegać zmianom, dlatego prosimy o sprawdzenie aktualnych informacji na oficjalnych stronach internetowych oraz w Wydziale Kultury i Turystyki w Kırıkkale. Dzięki bliskości centrum miasta, zwiedzanie jaskini jest łatwe podczas spaceru po Keskin. W sali z basenem powierzchnia wody odbija światło, dlatego warto ustabilizować aparat i zachować ciszę, aby uzyskać dobre zdjęcia. Jaskinia jest interesującym miejscem dla osób, które chcą zobaczyć geologię i ślady górnictwa w jednym miejscu. Można ją odwiedzić tego samego dnia, co most Çeşnigir, znajdując się na tej samej trasie.
4
Kırıkkale Nur Camii

Meczet Nur w Kırıkkale.

~45 min tutaj
Bosna Caddesi, Fabrikalar Mahallesi, Kırıkkale Merkez

Ostatnim przystankiem jest meczet Nur, położony na placu miejskim w Kırıkkale. Adres Ministerstwa Edukacji Narodowej wskazuje go na ulicy Bosna. Zwróć uwagę na architekturę tego miejsca; meczet nadal jest czynnym miejscem kultu. Przestrzegaj zasad wizyty, które znajdują się na oficjalnej stronie internetowej: ubierz się odpowiednio do miejsca kultu, nie wchodź w butach, nie spożywaj jedzenia ani napojów wewnątrz, wycisz telefon. Sprawdź godziny otwarcia na oficjalnej stronie internetowej Muftiego Okręgu Kırıkkale. Zgodnie z informacjami, w przypadku wizyt grupowych, po wcześniejszym umówieniu się z Muftim Okręgu, można skorzystać z usług przewodnika. Budynek został zaprojektowany przez architekta Necipa Dinça. Budowa rozpoczęła się w 2008 roku i zakończyła w 2015 roku. Meczet został zbudowany w stylu sefiowskim i osmańskim. Według źródeł, wzorowano się na stylu meczetu Selimiye w Edirne, który jest arcydziełem okresu Mimar Sinana. Z zewnątrz, najpierw przyjrzyj się głównej bryle budynku; wysokość głównej kopuły wynosi, według źródeł, 32 metry. Do głównej bryły przylegają cztery minarety, po trzy balkony na każdy. Analizując rozmieszczenie minaretów, można dostrzec symetrię budynku. Powierzchnia zabudowy, według źródeł, wynosi około 25 tysięcy metrów kwadratowych. Źródła podają, że pojemność wynosi łącznie 10 tysięcy osób, z czego 4 tysiące wewnątrz, a 6 tysięcy na zewnątrz. Należy pamiętać, że te liczby są przybliżone i należy je traktować z ostrożnością. W kompleksie znajdują się m.in. sala konferencyjna, sala seminaryjna, biblioteka i czytelnia, centrum edukacji rękodzielniczej, sale lekcyjne oraz biuro poradnictwa rodzinnego. Te elementy wskazują, że budynek został zaprojektowany jako wielofunkcyjny kompleks na placu miejskim. System oświetlenia otrzymał nagrodę za zasługi od Międzynarodowej Organizacji Projektantów Oświetlenia. Źródła zalecają zwiedzanie budynku, szczególnie o zmierzchu; wystarczy spojrzeć na niego z zewnątrz w blasku zachodzącego słońca. Porównaj, jak powierzchnie wyglądają w świetle dziennym i wieczornym. Z odpowiedniego miejsca na placu, obejrzyj cały kompleks w szerokim ujęciu. Podczas fotografowania, staraj się nie umieszczać w kadrze osób modlących się. Dzień, który rozpoczął się w ruinach cywilizacji Hetyckiej, kończy się tutaj porównaniem z epokami minionymi.

Źródło: Ministerstwo Edukacji Narodowej i Portal Turystyczny Kırıkkale.

Mezquita Nur de Kırıkkale es un gran complejo de mezquitas ubicado en la plaza de la ciudad, construido con la comprensión arquitectónica de los períodos seljúcida y otomano. Su arquitecto es Necip Dinç. La construcción comenzó en 2008 y se completó en 2015. Según el Ministerio de Educación y el portal turístico provincial, el diseño se basa en el estilo de la Mezquita Selimiye de Edirne, una obra maestra del período de Mimar Sinan. La mezquita se encuentra en la calle Bosna, en el barrio de Fabrikalar. La estructura, construida por la Dirección General de Asuntos Religiosos y la Fundación Turca de Asuntos Religiosos, se encuentra en la zona más céntrica de la ciudad. Según las fuentes, la cúpula principal tiene aproximadamente 32 metros de altura. Cuatro minaretes están adosados a la estructura principal en las esquinas. Cada minarete tiene tres balcones. El complejo tiene una superficie construida de aproximadamente 25.000 metros cuadrados. Según las fuentes, la capacidad total es de 10.000 personas, con aproximadamente 4.000 en espacios cerrados y 6.000 en espacios abiertos. Estas cifras son aproximadas y son consistentes entre las fuentes. El complejo incluye espacios sociales como un salón de conferencias, un salón de seminarios, una biblioteca y una sala de lectura, un centro de capacitación en artes y oficios turco-islámicos, aulas y una oficina de orientación familiar. Estos elementos convierten la estructura no solo en un lugar de culto, sino también en un complejo multifuncional en el centro de la ciudad. La mezquita recibió un premio de la Asociación Internacional de Diseñadores de Iluminación debido a su diseño de iluminación. Las fuentes recomiendan visitarla, especialmente por la noche. Para apreciar la estructura desde un punto de vista arquitectónico, es recomendable comenzar observándola desde el exterior, desde la plaza. El perfil de la cúpula principal y los cuatro minaretes hacen que la estructura sea fácilmente reconocible desde la distancia. La ubicación de los minaretes en las esquinas le da al diseño una apariencia simétrica. Aquellos que deseen compararla con la Mezquita Selimiye de Edirne pueden prestar atención a la relación entre la cúpula y los minaretes. Según la página del Ministerio de Educación, las características arquitectónicas brindan información sobre la arquitectura turco-islámica. Para ver el diseño de iluminación, es necesario visitar la plaza después de que se enciendan las luces por la noche. El espacio abierto de la plaza ofrece una distancia adecuada para ver la estructura en su conjunto y tomar fotografías. Debido a que la mezquita está en uso activo, se espera que los visitantes vistan de manera apropiada. No se permite ingresar con zapatos. No se permite consumir alimentos ni bebidas dentro de la mezquita. Los teléfonos móviles deben estar en silencio. Evite tomar fotografías de las personas para no molestar a quienes están rezando. Según las notas del Ministerio de Educación, se puede solicitar un servicio de guía para visitas grupales informativas, previa cita con la oficina provincial de asuntos religiosos. Los horarios de visita pueden variar, por lo que se recomienda verificar la información actualizada en la página oficial. Consulte con la entidad correspondiente para saber si las áreas sociales del complejo están abiertas al público. Gracias a su ubicación en el centro de la ciudad, la mezquita es un lugar que se puede visitar al final del día o por la noche en Kırıkkale. Como una de las estructuras más recientes, le da una identidad arquitectónica distintiva a la

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoKarakeçili, Kırıkkale
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę