
Dzień nad rzeką Kızılırmak, w drodze do Keskin.
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Kırıkkale, dla wielu osób kojarzy się przede wszystkim jako miasto przemysłowe. Jednak te tereny, położone w szerokim zakręcie rzeki Kızılırmak, od najdawniejszych czasów stanowiły ważny szlak komunikacyjny i węzeł dróg. Według informacji z urzędu wojewódzkiego, podczas badań powierzchniowych przeprowadzonych przez japońską delegację w latach 1990-1991, w okolicy miasta zidentyfikowano łącznie 21 wzgórz i osad. Te same źródła informują, że historia regionu sięga czasów Imperium Hetyckiego, a miasto leży na trasie Jedwabnego Szlaku. Ta trasa, łącząc najstarsze elementy historii z nowoczesnością, prowadzi od południowo-zachodu do północy, wzdłuż rzeki Kızılırmak, aż do centrum miasta. Rozpoczyna się w Büklükale, położonym na granicy z Karakeçili. Nie jest to zorganizowany obiekt turystyczny, a jedynie miejsce prowadzone wykopaliskami archeologicznymi, dlatego przed wizytą należy skontaktować się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Kırıkkale, aby uzyskać informacje o warunkach zwiedzania. Zamek i osada położone na wzgórzu świadczą o istnieniu ważnego ośrodka regionalnego w czasach Imperium Hetyckiego. Następnie, kilka minut drogi dzieli nas od mostu Çeşnigir, na którym nie znajdują się żadne inskrypcje. Dopiero po zwiedzeniu zamku, można w pełni zrozumieć, jak ważne było przez wieki przekraczanie rzeki w tym miejscu. Te dwa punkty zostały umieszczone obok siebie, aby pokazać miasto kontrolujące szlak oraz sam szlak. Po południu trasa prowadzi do Keskin. Około 1 kilometr na północny zachód od centrum miasta znajduje się jaskinia Sulu Mağara, będąca przykładem formacji naturalnych i sztucznych. Ze względu na to, że w starożytności wykorzystywano ją jako kopalnię, można w jednym miejscu zobaczyć zarówno elementy naturalne, jak i stworzone przez człowieka. Tylko około 115-metrowy odcinek, obejmujący obszar z jeziorkiem, jest dostępny dla turystów; całkowita długość jaskini wynosi 285 metrów. Przed wyjazdem należy sprawdzić godziny otwarcia na oficjalnych stronach internetowych. Trasa kończy się w meczecie Nur Camii, znajdującym się na rynku w Kırıkkale. Budynek, zaprojektowany przez architekta Necipa Dinça, został rozpoczęty w 2008 roku i ukończony w 2015 roku. Kompleks, zbudowany w stylu seldżuckim i osmańskim, jest najnowszym obiektem na trasie i stanowi połączenie historii, sięgającej czasów Hetytów, z nowoczesnością, symbolizowaną przez oświetloną kopułą. Ponieważ meczet jest czynny, należy pamiętać o odpowiednim ubiorze, zdejmowaniu butów oraz wyciszeniu telefonu. Kolejność odwiedzanych miejsc została celowo ustalona w ten sposób: najpierw najstarsze warstwy historyczne nad rzeką, następnie natura i geologia w Keskin, a na koniec nowoczesna architektura miasta. Przejazdy Źródła:
- Portal Kultury, Büklükale, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/kirikkale/kulturenvanteri/buklukale
- Japoński Instytut Archeologii w Anatolii, Büklükale, https://old.jiaa-kaman.org/en/excavation_buklukale.html
- Portal Kultury, Most Çeşnigir, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/kirikkale/kulturenvanteri/cesnigir-koprusu
- Ministerstwo Edukacji Narodowej, Most i Kanion Çeşnigir, https://okuldisiogrenme.eba.gov.tr/mekan-detay/cesnigir-casnigir-koprusu-ve-kanyonu-202
- Portal Kultury, Jaskinia Sulu, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/kirikkale/kulturenvanteri/sulu-magara694295
- Ministerstwo Edukacji Narodowej, Jaskinia Sulu, https://okuldisiogrenme.eba.gov.tr/mekan-detay/sulu-magara-1797
- Urząd Wojewódzki w Kırıkkale, Miasto podziemne i historia regionu, https://www.kirikkale.gov.tr/yer-alti-sehri-tabiat-parki
- Ministerstwo Edukacji Narodowej, Meczet Nur, https://okuldisiogrenme.eba.gov.tr/mekan-detay/nur-camisi-1739
- Portal Turystyczny i Promocyjny Kırıkkale, Meczet Nur, https://www.kirikkale.com.tr/mekan/nur-camisi
Przystanki trasy

Büklükale.
Pierwszym przystankiem trasy jest stanowisko archeologiczne, z którego można obserwować miejsce, gdzie rzeka Kızılırmak przepływa przez wąwóz. Büklükale znajduje się po lewej stronie drogi z Ankary do Kaman, tuż przed miejscem, gdzie droga przecina rzekę. Portal kulturowy wskazuje lokalizację około 100 kilometrów na południowy wschód od Ankary. To nie jest muzeum ani zagospodarowane stanowisko archeologiczne; jest to aktywne stanowisko wykopaliskowe, a zasady zwiedzania nie są oficjalnie określone. Przed wyjazdem skontaktuj się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Kırıkkale, aby uzyskać informacje o aktualnych pracach wykopaliskowych i zasadach dostępu. Po przybyciu na miejsce, najpierw obserwuj je z daleka i spróbuj zorientować się w położeniu osady względem rzeki. Strona internetowa Japońskiego Instytutu Archeologii w Anatolii informuje, że na skalnym urwisku, wychodzącym nad rzekę, znajdują się pozostałości dużej budowli, a pod urwiskiem znajdują się pozostałości osady, otaczające tę budowlę. Dlatego podziel uwagę na dwie warstwy: góra – skalny grzbiet, a dół – rozciągająca się tam osada. Portal kulturowy określa szczyt jako "fortecę" i informuje, że prace wykopaliskowe odbywają się właśnie tam. Na zboczu widoczne są duże, ułożone w rzędy kamienie, które stanowią jedno z pierwszych pytań badaczy. Z informacji wynika, że wysokość kamiennego muru otaczającego wzgórze wynosi około 7 metrów. Autorzy sugerują, że mur mógł służyć do obrony. Siedem metrów to wysokość budynku dwukondygnacyjnego; wyobraź sobie tę wysokość, stając przed rzędami kamieni. W warstwach archeologicznych zidentyfikowano warstwę z okresu późnej epoki brązu, pod nią warstwę z okresu żelaza, a na samym dole pozostałości z okresu Imperium Hetyckiego. W najniższej warstwie znaleziono pozostałości architektoniczne, które przetrwały pożar, ale ich funkcja nie została jeszcze ustalona. Nie należy traktować tej niejasności jako niedociągnięcia, ale jako znak, że prace wykopaliskowe są w toku. Hipoteza, że osada była miastem Hetyckim, została potwierdzona w badaniach z 2009 roku. Na podstawie znalezisk powierzchniowych, japońska ekspedycja szacuje, że miasto otaczające urwisko miało średnicę około 500 metrów. Ekspedycja odnotowała również dużą, zbudowaną z kamieni, konstrukcję, która wychodziła nad rzekę i miała nachylenie większe niż 2 metry. Büklükale została wybrana jako miejsce, które może uzupełnić tę lukę w wiedzy, ponieważ warstwa z okresu Imperium Hetyckiego w Kaman-Kalehöyük jest cienka i zniszczona przez późniejsze budowle. Zrób zdjęcia urwiska i jego otoczenia z różnych odległości; zdjęcia z daleka pokażą relację osady z

Most Çeşnigir.
Drugi przystanek to most położony nad rzeką Kızılırmak, w pobliżu fortu Büklükale. Katalog Kultury wskazuje, że most znajduje się na 100. kilometrze drogi Ankara-Kırşehir, nad rzeką Kızılırmak. Nie posiada inskrypcji, dlatego do określenia daty budowy należy analizować charakterystykę konstrukcji i przypisać ją do odpowiedniego okresu. Strona Ministerstwa Edukacji Narodowej informuje, że most pochodzi z okresu Seldżuków. Najpierw przyjrzyjcie się mostowi z daleka i oceńcie jego ogólną sylwetkę. Katalog opisuje konstrukcję o nachylonych bokach, co oznacza, że powierzchnia jezdni jest najwyżej w środku, a opada w kierunku brzegów. To nachylenie jest najbardziej widoczną cechą, gdy patrzy się na most z boku. W centrum znajduje się wysoki, łukowy przęsło, którego wysokość, według danych, wynosi 13,65 metra. Po wschodniej stronie łuku znajduje się jedno otwór, a po zachodniej pięć. Zwróćcie uwagę na liczbę otworów; ta asymetria jest charakterystyczną cechą mostu. Katalog wspomina również o lekkich wnękach po obu stronach głównego łuku, które pozostawiono otwarte. Te wnęki nadają konstrukcji bardziej lekki i otwarty wygląd w porównaniu z mostami o pełnych ścianach. Otwory te są zatem zarówno rozwiązaniem inżynieryjnym, jak i ważnym elementem wizualnym. Aby zobaczyć otwory z dołu, może być konieczne zbliżenie się do brzegu; pamiętajcie, że teren może być śliski. Do fotografowania najlepiej wybrać wczesny ranek lub późne popołudnie, aby uzyskać boczne światło, które podkreśli fakturę kamienia i cienie otworów. Strona JIAA informuje, że trasa z Ankary do Kaman przecina rzekę Kızılırmak w tym miejscu, co od dawnych czasów stanowiło ważny węzeł komunikacyjny. Ta sama strona wskazuje również, że fort Büklükale kontroluje ten przełęcz. W ten sposób, skała, którą widzieliście na pierwszym przystanku, oraz most na tym przystanku można interpretować jako dwie różne odpowiedzi na ten sam problem geograficzny: kontrola i przełęcz. Zapis w katalogu informuje, że prace renowacyjne są w toku; w celu uzyskania aktualnych informacji na temat dostępności i zasad bezpieczeństwa, należy skontaktować się z lokalnym departamentem kultury i turystyki. Wzdłuż drogi może występować ruch pojazdów; zachowajcie ostrożność podczas zatrzymywania się i oglądania. Otaczający teren pomoże wam zrozumieć, jak rzeka Kızılırmak stanowi przeszkodę w tym miejscu. Kontynuujcie trasę w kierunku Keskin; kolejny przystanek to jaskinia położona w pobliżu miasta.
Źródło: Katalog Kultury i Ministerstwo Edukacji Narodowej.

Jaskinia Wodna.
Trzecim przystankiem jest jaskinia Sulu, położona około 1 kilometra na północny wschód od centrum miasta Keskin. Według informacji z urzędu wojewódzkiego i portalu kulturalnego, jaskinia znajduje się około 500 metrów na wschód od drogi Kırıkkale-Kayseri. Znajduje się ona na południowo-zachodnim zboczu wzgórza Karpuzbayırı, na wysokości około 1180 metrów nad poziomem morza. Aby uzyskać aktualne informacje dotyczące godzin otwarcia, prosimy odwiedzić oficjalne strony internetowe; zaleca się również skontaktowanie się z lokalnym urzędem kultury i turystyki przed wizytą. Całkowita długość jaskini wynosi 285 metrów, ale tylko około 115 metrów jest udostępnionych dla zwiedzających. Ten odcinek obejmuje obszar z basenami utworzonymi przez wodę spływającą ze skał. Oznacza to, że zwiedzicie tylko wybraną część jaskini, a nie całą; nie wychodźcie poza wyznaczoną trasę turystyczną. Według badania przeprowadzonego przez Główny Zarząd ds. Eksploracji i Wydobycia Minerałów w 1996 roku, jaskinia jest zdefiniowana jako pozioma, częściowo naturalna, a częściowo sztuczna, jaskinia typu "chodnik". Wejście i sala z basenami są naturalne, natomiast galeria kostkowa i dolna kopalnia zostały wykute przez człowieka. Podczas zwiedzania, starajcie się odróżnić, które fragmenty są naturalne, a które zostały stworzone przez człowieka. Jaskinia składa się z trzech poziomów i trzech galerii. W różnych jej częściach można zobaczyć skały takie jak marmur, piaskowiec i iłów. Sala z basenami jest datowana na okres pliocenu. W źródłach podaje się, że w starożytności jaskinia była wykorzystywana jako kopalnia. Grubość warstwy skalnej pokrywającej jaskinię waha się od 10 do 18 metrów. Uważa się, że w okresie wczesnego chrześcijaństwa była wykorzystywana jako tymczasowe schronienie i miejsce zamieszkania. Ze względu na śliskie podłoże, należy założyć antypoślizgowe, zamknięte buty. Należy uważać na schodach, w wąskich przejściach i w miejscach o niskim suficie; w razie potrzeby, użyjcie nakrycia głowy. Nie dotykajcie formacji skalnych i nie wchodźcie do wody. Zachowujcie ciszę i szanujcie życie w jaskini. Ze względu na chłodne i wilgotne powietrze, ubierzcie dodatkową warstwę ubrań. Podczas fotografowania, nie spieszcie się i nie utrudniajcie przechodzenia innym zwiedzającym. Po wyjściu, spójrzcie na zbocze, z którego wychodzicie, w kierunku osady Keskin i pamiętajcie, że miasto znajduje się na południowy wschód. Ten przystanek to przerwa na kontakt z naturą i geologią; następnie trasa prowadzi na północ, w kierunku centrum miasta Kırıkkale.
Źródło: Portal Kultury

Meczet Nur w Kırıkkale.
Ostatnim przystankiem jest meczet Nur, położony na placu miejskim w Kırıkkale. Adres Ministerstwa Edukacji Narodowej wskazuje go na ulicy Bosna. Zwróć uwagę na architekturę tego miejsca; meczet nadal jest czynnym miejscem kultu. Przestrzegaj zasad wizyty, które znajdują się na oficjalnej stronie internetowej: ubierz się odpowiednio do miejsca kultu, nie wchodź w butach, nie spożywaj jedzenia ani napojów wewnątrz, wycisz telefon. Sprawdź godziny otwarcia na oficjalnej stronie internetowej Muftiego Okręgu Kırıkkale. Zgodnie z informacjami, w przypadku wizyt grupowych, po wcześniejszym umówieniu się z Muftim Okręgu, można skorzystać z usług przewodnika. Budynek został zaprojektowany przez architekta Necipa Dinça. Budowa rozpoczęła się w 2008 roku i zakończyła w 2015 roku. Meczet został zbudowany w stylu sefiowskim i osmańskim. Według źródeł, wzorowano się na stylu meczetu Selimiye w Edirne, który jest arcydziełem okresu Mimar Sinana. Z zewnątrz, najpierw przyjrzyj się głównej bryle budynku; wysokość głównej kopuły wynosi, według źródeł, 32 metry. Do głównej bryły przylegają cztery minarety, po trzy balkony na każdy. Analizując rozmieszczenie minaretów, można dostrzec symetrię budynku. Powierzchnia zabudowy, według źródeł, wynosi około 25 tysięcy metrów kwadratowych. Źródła podają, że pojemność wynosi łącznie 10 tysięcy osób, z czego 4 tysiące wewnątrz, a 6 tysięcy na zewnątrz. Należy pamiętać, że te liczby są przybliżone i należy je traktować z ostrożnością. W kompleksie znajdują się m.in. sala konferencyjna, sala seminaryjna, biblioteka i czytelnia, centrum edukacji rękodzielniczej, sale lekcyjne oraz biuro poradnictwa rodzinnego. Te elementy wskazują, że budynek został zaprojektowany jako wielofunkcyjny kompleks na placu miejskim. System oświetlenia otrzymał nagrodę za zasługi od Międzynarodowej Organizacji Projektantów Oświetlenia. Źródła zalecają zwiedzanie budynku, szczególnie o zmierzchu; wystarczy spojrzeć na niego z zewnątrz w blasku zachodzącego słońca. Porównaj, jak powierzchnie wyglądają w świetle dziennym i wieczornym. Z odpowiedniego miejsca na placu, obejrzyj cały kompleks w szerokim ujęciu. Podczas fotografowania, staraj się nie umieszczać w kadrze osób modlących się. Dzień, który rozpoczął się w ruinach cywilizacji Hetyckiej, kończy się tutaj porównaniem z epokami minionymi.
Źródło: Ministerstwo Edukacji Narodowej i Portal Turystyczny Kırıkkale.
Komentarze
Wczytywanie...
