Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Wycieczka z Kale do Domuztepe i Kahramanmaraş.
Kulturalny4 Przystanek

Wycieczka z Kale do Domuztepe i Kahramanmaraş.

Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Ta trasa pozwala poznać Kahramanmaraş w trzech różnych okresach historycznych: na wzgórzu w centrum miasta znajduje się twierdza, która była naprawiana od czasów późnej cywilizacji Hetyckiej; na południe od twierdzy znajduje się meczet, który odzwierciedla architekturę okresu księstwa Dulkadiroğlu; na obrzeżach miasta znajduje się park przyrody, a na południe od równiny znajduje się wzgórze, którego historia sięga sześciu tysięcy lat. Trasa jest zorganizowana zgodnie z układem geograficznym. Rozpoczyna się ona w centrum miasta, a następnie, w miarę zbliżania się do południa, kieruje się w stronę przyrody, a dzień kończy się w pobliżu stanowiska archeologicznego w okolicy Pazarcık. Dwa pierwsze punkty są oddalone od siebie o niewielką odległość. Twierdza wznosi się w centrum miasta, na północ od meczetu Ulu Camii. Na stronie poświęconej gubernatoratu podano, że dokładna data budowy twierdzy nie jest znana, ale z inskrypcji wynika, że została wzniesiona za panowania późnohetyckiego króla III. Halpuruntaşa (810-783 p.n.e.). W kolejnych okresach twierdza była wielokrotnie naprawiana, aż do czasów republiki. Meczet Ulu Camii, zgodnie z dokumentami fundacyjnymi, został wzniesiony przez Sulejmana Beya w latach 1442-1454, a w 1501 roku został odnowiony przez Alaüddevle. Odwiedzenie tych dwóch obiektów jeden po drugim ułatwia zrozumienie, dlaczego miasto rozwinęło się wokół twierdzy i jak wyglądało w okresie księstw. Trzecim punktem trasy jest park przyrody Kapıçam. Park został ogłoszony parkiem przyrody 26 września 2008 roku i znajduje się na trasie do Gaziantep, na południowy wschód od centrum miasta. Botaniczny ogród o powierzchni 5 hektarów jest domem dla 425 gatunków roślin, a trzy sztuczne zbiorniki wodne stanowią siedlisko dla ptaków i owadów. Po zwiedzaniu kamiennych zabytków, ten punkt trasy to okazja do spaceru i odpoczynku. Ostatnim punktem jest wzgórze Domuztepe. Wzgórze znajduje się w pobliżu Emiroğlu, w pobliżu Pazarcık, na równinie Maraş, pomiędzy górami Toros i Amanos. Według źródeł, osada o powierzchni około 20 hektarów datuje się na okres między 6000 a 5500 p.n.e., czyli na okres kultury Halaf. Jest to stanowisko archeologiczne; informacje dotyczące wejścia i zasad zwiedzania nie są dostępne online, dlatego przed wyjazdem należy skontaktować się z lokalnym urzędem kultury i turystyki oraz z urzędem gminy Pazarcık. Do zwiedzenia całego szlaku konieczny jest transport. Ze względu na brak informacji dotyczących odległości i czasu przejazdu między punktami, zaleca się samodzielne obliczenie trasy za pomocą aplikacji mapowej. Godziny otwarcia i zasady zwiedzania poszczególnych obiektów mogą się różnić w zależności Źródła:

Dulkadiroğlu, Kahramanmaraş
Kulturalny
4 Przystanek
~4 godz. 15 min w miejscach
Trasa ~32,9 km · 58 min
Łącznie ~5 godz. 13 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Kahramanmaraş Kalesi

Zamek w Kahramanmaraş.

~1 godz. tutaj
Şehit Muallim Hayrullah Caddesi, Kahramanmaraş

Kale znajduje się w centrum miasta, na wzgórzu położonym na północ od Wielkiej Meczetu. Według portalu kulturowego, południowa strona wzgórza jest stroma i wysoka, natomiast północna strona ma delikatne nachylenie. Dlatego najlepiej podziwiać budowlę, wspinając się powoli od północy. Wygodne buty do chodzenia ułatwią wędrówkę po nierównym terenie. Po wejściu zatrzymaj się i przyjrzyj ogólnemu wyglądowi murów. Mury mają prostokątny plan i, według źródeł, średnio 1,70 metra grubości. Zewnętrzne ściany baszt mają kamienne bloki, a wewnętrzne ściany są zbudowane z gruzu. Porównanie tych dwóch materiałów jest łatwe – wystarczy przyjrzeć się murowi z bliska. Różnica między gładkimi spoinami kamiennych bloków a nieregularną strukturą gruzu jest widoczna już po kilku krokach. Dokładna data budowy twierdzy nie jest znana. Według informacji z urzędu wojewódzkiego, podczas wykopalisk w twierdzy i jej otoczeniu odnaleziono wiele artefaktów z okresu późnej fazy cywilizacji Hetyckiej. Z inskrypcji na rzeźbie znaną jako "Lew z Maraszu" wynika, że twierdza została zbudowana przez późnohetyckiego króla III Halpuruntasza (ok. 810-783 p.n.e.). Lew z Maraszu jest obecnie eksponatem muzealnym i nie należy go szukać wewnątrz twierdzy, lecz pamiętać o nim jako o śladzie dawnej historii miasta. W źródłach znajduje się informacja, że w XVII wieku, jak zapisał Evlia Celebi, lew znajdował się przy bramie twierdzy. W kolejnych wiekach twierdza była wielokrotnie naprawiana i rozbudowywana, przechodząc przez okresy panowania Asyryjczyków, Medów, Persów, Królestwa Kapadocji, Rzymian, Bizantyjczyków, Seldżuków z Anatolii, Osmanów i okres Republiki. Przyglądając się murom, pamiętaj o tej wielowarstwowej historii. Na szczycie wzgórza zwróć się w stronę doliny; według informacji z urzędu wojewódzkiego, ze względu na swoje położenie, twierdza oferuje wspaniały widok na dolinę i okolicę. Z tej wysokości można najlepiej zrozumieć układ miasta, co jest prawdziwym skarbem tej wizyty. Wybierz porę dnia, gdy światło jest łagodne, np. wczesny ranek lub późne popołudnie, aby zrobić zdjęcia. W 2017 roku rozpoczęto gruntowną renowację murów i terenu twierdzy, a prace nad zagospodarowaniem i odnowieniem wnętrza zostały ukończone w 2020 roku. Twierdza została otwarta dla zwiedzających 5 czerwca 2020 roku. Aktualne godziny otwarcia i zasady wejścia można sprawdzić na stronie internetowej lokalnego urzędu kultury i turystyki. Adres podany w źródłach to Şehit Muallim Hayrullah Caddesi. Dojazd z miasta jest łatwy autobusem, taksówką lub minibusami. Ponieważ jest to pierwszy

Twierdza w Kahramanmaraş wznosi się na wzgórzu w centrum miasta, dominując nad otoczeniem. Według informacji z portalu kulturowego, południowa strona wzgórza jest stroma i wysoka, natomiast północna strona ma delikatne nachylenie. To nachylenie wpływa na to, jak twierdza wygląda w zależności od tego, z której strony do niej podchodzimy. Strona internetowa urzędu wojewódzkiego podkreśla, że twierdza w pełni kontroluje okoliczną równinę i otoczenie. Dokładna data budowy twierdzy nie jest znana. Podczas prac archeologicznych przeprowadzonych w twierdzy i jej okolicy odkryto liczne zabytki z okresu późnej fazy cywilizacji Hetyckiej. Jednym z tych zabytków jest rzeźba lwa, znana jako "Lew z Marasha". Według informacji z urzędu wojewódzkiego, inskrypcje na rzeźbie wskazują, że twierdza została prawdopodobnie wzniesiona w czasach panowania króla III. Halpuruntasa (ok. 810-783 p.n.e.). Tekst publikowany przez dyrekcję kultury i turystyki województwa informuje również, że w XVII wieku, jak relacjonował Evliya Çelebi, lew znajdował się przy bramie twierdzy. Źródła wskazują, że twierdza została zbudowana w okresie późnej fazy cywilizacji Hetyckiej, dlatego bardziej sensowne jest odczytywanie jej historii w kategoriach epok, a nie konkretnych lat. Rzeźba lwa jest obecnie eksponatem muzealnym i jest wspomniana w tym tekście jedynie w celu zrozumienia historii twierdzy. Po okresie późnej fazy cywilizacji Hetyckiej, twierdza była wykorzystywana przez społeczności, które dominowały w regionie. Według portalu kulturowego, w kolejnych epokach, takich jak Asyryjska, Medyjska, Perska, Królestwo Kapadocji, Rzymska, Bizantyjska, Seldżuków z Anatolii, Osmańska i Republika Turcji, przeprowadzano liczne naprawy i przebudowy, dzięki czemu przetrwała do naszych czasów. Ta długa historia świadczy o tym, że budowla nie jest dziełem jednej epoki, ale stanowi warstwową, rozwijającą się z biegiem czasu twierdzę miejską. Strona internetowa urzędu wojewódzkiego informuje, że po przejęciu miasta przez Imperium Osmańskie, sułtan Sulejman Wspaniały (1520-1566) nakazał przeprowadzenie gruntownych prac renowacyjnych twierdzy. Według tego samego źródła, twierdza przybrała swój obecny kształt funkcjonalny w latach 1960-70. Z punktu widzenia architektury, portal kulturowy i dyrekcja województwa zwracają uwagę na dwa szczegóły. Zewnętrzne ściany baszty o planie kwadratowym są zbudowane z kamienia, natomiast wewnętrzne ściany są wykonane z gruzu. Twierdza ma plan prostokątny i jest otoczona murami o średniej grubości 1,70 metra. Przy dokładnym przyjrzeniu się powierzchni murów można zauważyć, jak regularnie ułożony kamień łączy się z nieregularnym gruzem, Najlepiej zapoznać się z układem terenu wewnątrz twierdzy, korzystając z oznaczeń wskazujących położenie poszczególnych części. Wzgórze, dzięki swojej pozycji dominującej nad okolicą, oferuje wspaniałe widoki, co czyni je atrakcyjnym miejscem dla fotografów. Poranne lub wieczorne światło, padające bokiem, doskonale uwypukla fakturę murów. W letnich miesiącach, w godzinach największego upału, znalezienie cienia na wzgórzu może być trudne, dlatego warto wybrać chłodniejsze pory dnia. Zgodnie z danymi z portalu kulturalnego, do twierdzy można łatwo dojechać z każdego miejsca w mieście autobusami miejskimi, taksówkami i minibusami. Na stronie urzędu wojewódzkiego, meczet Ulu Camii jest zlokalizowany po południowej stronie twierdzy, na placu miejskim. Dlatego planowanie zwiedzania twierdzy i meczetu Ulu Camii w ciągu jednego dnia jest łatwe. Na krótką wizytę wystarczy godzina, ale jeśli planujecie robić zdjęcia lub po prostu odpocząć, warto zarezerwować więcej czasu. Prosimy o ostrożność podczas chodzenia po odrestaurowanych powierzchniach kamiennych i o unikanie uszkodzeń murów.
2
Kahramanmaraş Ulu Camii

Wielka Meczet w Kahramanmaraş.

~45 min tutaj
Atatürk Bulvarı, Kurtuluş Mahallesi, Kahramanmaraş

Zejdź do centrum miasta, gdzie znajdziecie się przed Wielką Meczetą (Ulu Cami). Według informacji z urzędu wojewódzkiego, budowla znajduje się na południe od twierdzy, w centrum miasta. Adres urzędu wojewódzkiego to Atatürk Bulvarı, Kurtuluş Mahallesi. To miejsce to fascynujący przykład architektury i historii miasta. Najpierw zatrzymajcie się przed dziedzińcem lub przed budowlą, aby podziwiać jej całość. Zgodnie z informacjami z urzędu wojewódzkiego, na podstawie dokumentów fundacyjnych, meczet został zbudowany przez Süleymana Beya, władcę księstwa Dulkadiroğlu, w latach 1442-1454. Te same źródła informują, że syn Süleymana Beya, Alaüddevle, odnowił meczet w 1501 roku. Z kolei w komunikacie prasowym ministerstwa podano, że Alaüddevle Bozkurt Bey rozbudował budowlę w XVI wieku. Ze względu na te rozbieżności w źródłach, bardziej właściwe jest wspomnienie obu tych okresów, zamiast przypisywać budowlę do jednego konkretnego roku. Meczet należy do grupy meczetów z drewnianymi stropami. Zewnętrznie składa się z dziedzińca o wymiarach 22 x 40,90 metra, miejsca dla wiernych o wymiarach 5,30 x 40,90 metra oraz pojedynczej wieży minaretowej. Długość fasady, wynosząca 40,90 metra, nadaje budowli horyzontalny i płaski wygląd. W fasadach użyto drewna, kamienia o grubym obrobku oraz kamieni budowlanych. Podejdźcie do ściany i przyjrzyjcie się, jak drewniane elementy są umieszczone pomiędzy rzędami kamieni. Według informacji z urzędu wojewódzkiego, w budowli widoczne są wpływy architektury Mameluków i Seljuków. Z kolei urząd wojewódzki opisuje w meczecie cechy architektury okresu księstw oraz wczesnej architektury Seljuków w Anatolii. Wieża minaretowa, portal z dekoracyjnymi elementami oraz portal wejściowy są elementami, które nadają budowli wyjątkowy charakter. Mukarnas to nazwa stopniowanych, rzeźbionych elementów, które zdobią portal. Przyjrzyjcie się portalowi z przodu, a następnie podnieście głowę i przyjrzyjcie się dekoracyjnym elementom. Urząd wojewódzki zwraca uwagę na dekoracje na wieży minaretowej, portalu oraz na mihrabie i ambonie. Wielka Meczet (Ulu Cami) to budowla, która była świadkiem ważnych wydarzeń w historii miasta. Prace restauracyjne, przeprowadzone przez Główny Urząd ds. Fundacji, zostały zakończone, a meczet został ponownie otwarty dla wiernych w 2026 roku. Meczet jest miejscem kultu religijnego; przed wejściem należy zdjąć buty. Należy założyć skromny strój, zakrywający ramiona i kolana. Podczas modlitw należy zachować ciszę, nie przechodzić przed osobami modlącymi się i nie fotografować ich. Informacje dotyczące godzin otwarcia można uzyskać na miejscu. Nast

Wielka Meczet w Kahramanmaraş, położona w centrum miasta, w okolicach Alei Atatürka, w granicach dzielnicy Kurtuluş. Strona internetowa urzędu wojewódzkiego wymienia budowlę jako jeden z zabytków miasta i przedstawia ją jako unikalne dzieło państwa Dulkadiroğlu. Budynek znajduje się po południowej stronie twierdzy w Kahramanmaraş, na placu miejskim. To położenie ułatwia zwiedzanie meczetu razem z twierdzą podczas jednej wizyty. Oficjalne źródła podają różne daty budowy. Dyrekcja kultury i turystyki województwa informuje, że zgodnie z dokumentami fundacyjnymi, meczet został wzniesiony przez Sulejmana Beja, władcę państwa Dulkadiroğlu, w latach 1442-1454. Zgodnie z tymi samymi dokumentami, syn Sulejmana, Alaüddevle, przeprowadził gruntowny remont meczetu w 1501 roku. Strona internetowa urzędu wojewódzkiego uznaje rok 1501 jako datę budowy ze względu na ten remont. W komunikacie prasowym Ministerstwa Kultury i Turystyki zaznaczono również, że w latach 1500. budynek został rozbudowany przez Alaüddevle Bozkurt Beja. Dlatego też, zamiast przypisywać meczet jednej konkretnej dacie, bardziej właściwe jest postrzeganie go jako budowlę w dwóch etapach. Architektonicznie, meczet należy do grupy meczetów z drewnianymi stropami. Dyrekcja województwa informuje, że wymiary dziedzińca od zewnątrz wynoszą 22 x 40,90 metra. Miejsce dla modlących ma wymiary 5,30 x 40,90 metra, a budynek jest dopełniony pojedynczą minaretem. W ścianach zewnętrznych, pomiędzy drewnianymi elementami, użyto kamieni o szorstkiej fakturze i gruzu. Zgodnie z informacjami dyrekcji województwa, budynek charakteryzuje się cechami architektury okresu bejów i wczesnego okresu państwa Seldżuków w Anatolii. Szczególną uwagę przyciągają zdobienia i ornamenty na minarecie, w niszy modlitewnej (mihrabie) i na ambonie (minberze). Strona internetowa urzędu wojewódzkiego stwierdza, że w budynku widoczne są wpływy dynastii Mameluków i Seldżuków. Ta sama strona wymienia kopułę minaretu i portal z dekoracyjnymi elementami (mukarnas) jako elementy, które nadają budynkowi wyjątkowy charakter. Mukarnas to stopniowe, przypominające plaster miodu, zdobienie kamienne w łuku portalu. Urząd wojewódzki opisuje meczet jako budowlę, która jest świadkiem niemal 500-letniej historii miasta. Budynek jest również związany z ważnymi wydarzeniami z niedawnej historii Kahramanmaraş; szczegóły tego związku nie są tutaj podawane. Po około półtorarocznym remoncie, przeprowadzonym przez Główny Zarząd Fundacji, meczet został ponownie otwarty dla wiernych 16 marca 2026 roku; w komunikacie prasowym minister Jeśli uda się Państwu wejść do środka, podnieście głowy i obejrzyjcie drewniany sufit, a następnie dekoracje mihrabu i ambony. Według danych urzędu miejskiego, adres meczetu to Atatürk Bulvarı, Kurtuluş Mahallesi. Zgodnie z tymi samymi informacjami, można do niego łatwo dojechać z różnych części miasta autobusami miejskimi, minibusami i taksówkami. Ze względu na to, że godziny otwarcia i zasady wejścia mogą się zmieniać, prosimy o sprawdzenie aktualnych informacji na oficjalnych stronach internetowych Generalnej Dyrekcji Wakfów oraz lokalnego urzędu kultury i turystyki. W miesiącach letnich, poranne godziny są chłodne i spokojne. Jeśli połączą Państwo wizytę w meczecie z wizytą w zamku, najpierw odwiedźcie ten budynek na placu, a następnie udajcie się do zamku, co ułatwi spacer.
3
Kapıçam Tabiat Parkı

Park Narodowy Kapıçam.

~1 godz. 30 min tutaj
Kahramanmaraş-Gaziantep yolu, Güzelyurt, Dulkadiroğlu, Kahramanmaraş

Kapıçam to park przyrody, położony wzdłuż drogi łączącej Kahramanmaraş i Gaziantep, na południowym wschodzie centrum miasta. Obszar ten został oficjalnie uznany za park przyrody 26 września 2008 roku. Strona internetowa Ministerstwa Edukacji Narodowej informuje, że do parku można dotrzeć komunikacją publiczną, a konkretnie autobusem linii 40, który odjeżdża z centrum miasta. Należy sprawdzić aktualne rozkłady jazdy. Park jest również łatwo dostępny samochodem, ponieważ znajduje się wzdłuż głównej drogi. Najbardziej charakterystyczną częścią parku jest ogród botaniczny. Ogród zajmuje powierzchnię 5 hektarów i, zgodnie z informacjami z urzędu miasta i strony Ministerstwa Edukacji, mieści 425 rzadkich, endemicznych gatunków roślin, zarówno zielnych, jak i drzewiastych. "Endemiczny" oznacza, że gatunek występuje naturalnie tylko w określonym regionie. W ogrodzie znajdują się trzy sztuczne stawy. Strona Ministerstwa Edukacji informuje, że stawy te tworzą unikalne siedliska i przyciągają wiele gatunków owadów, a także niektóre gatunki ptaków. Najlepszym sposobem na obserwację dzikiej przyrody jest spokojne spacerowanie wzdłuż brzegu stawu. Strona ta opisuje ten obszar jako idealne miejsce do obserwacji i fotografowania dzikiej przyrody. Podczas spaceru można porównywać różne gatunki roślin, dzieląc je na zielne i drzewiaste. W materiałach informacyjnych park jest opisywany jako miejsce oferujące bogate możliwości fotografowania przyrody, ze względu na charakterystyczne aleje drzew i zmieniające się w zależności od pory roku kolory. Dlatego warto zaplanować wizytę w zależności od pory roku. Oprócz ogrodu botanicznego i sztucznych stawów, w parku znajduje się również miejsce do pikników oraz stacja hodowlana przepiórek. W parku znajduje się również osobna strefa rekreacyjna, gdzie głównym tematem są spacery po przyrodzie. Na terenach piknikowych znajdują się wyznaczone miejsca do grillowania i rozpalania ogniska. Poza tymi obszarami, nie należy rozpalać ognia i należy zachować ostrożność, aby zapobiec pożarom lasów. Park jest domem dla wielu zwierząt, dlatego nie należy ich karmić i nie należy zakłócać ich życia. Należy również zabierać ze sobą wszystkie śmieci. Na stronie internetowej podano, że nie ma oficjalnie określonych godzin otwarcia, a park jest zazwyczaj otwarty w ciągu dnia. Niektóre obiekty w parku mogą być okresowo zamknięte, dlatego przed wizytą warto skontaktować się z odpowiednimi służbami. Ten punkt na trasie stanowi przerwę na spacer i odpoczynek po intensywnym zwiedzaniu miasta, z jego kamienicami i zabytkami. Należy zabrać ze sobą wodę, kapelusz i wygodne buty. Po wyjściu z parku, trasa prowadzi na południe, w kierunku Pazarcık.

Źródło: MEB Okul Dışı Öğrenme, Kapıçam Tabiat Parkı.

Kapıçam Park Narodowy to obszar przyrodniczy zalesiony sosną, położony na południowy wschód od centrum miasta Kahramanmaraş, wzdłuż drogi do Gaziantep. Według źródeł Ministerstwa Kultury i Turystyki, park znajduje się na terenie dzielnicy Dulkadiroğlu i jest klasyfikowany jako obszar turystyki przyrodniczej. Zgodnie ze stroną internetową Ministerstwa Edukacji, obszar ten został uznany za park narodowy we wrześniu 2008 roku. W artykule naukowym, odwołującym się do decyzji Ministerstwa, obszar ten jest określany jako 30. park narodowy w kraju. Dominującym gatunkiem drzew w parku jest sosna, a według artykułu, na terenie parku znajdują się drzewa sosny w wieku od 90 do 120 lat. Dlatego też park stanowi spokojną opcję dla osób, które chcą spacerować w cieniu drzew, blisko miasta. Najbardziej znaną częścią parku jest ogród botaniczny. Zarówno strona internetowa lokalnego urzędu kultury i turystyki, jak i strona Ministerstwa Edukacji informują, że ogród zajmuje powierzchnię 5 hektarów i zawiera 425 rzadkich, endemicznych gatunków roślin zielnych i drzewiastych. Artykuł na portalu DergiPark podaje natomiast, że w ogrodzie znajduje się około 300 gatunków roślin, z których 199 zostało zidentyfikowanych. Dlatego też, zamiast podawać jedną konkretną liczbę, bardziej precyzyjne jest mówienie o kilkuset gatunkach roślin. Zgodnie z artykułem, część z tych roślin jest endemiczna, a w ogrodzie znajdują się również gatunki tropikalne, które nie występują naturalnie w Kahramanmaraş ani w Turcji. Układ ogrodu jest przyjazny dla zwiedzających. Artykuł wymienia następujące elementy ogrodu: punkt informacyjny, ogród roślin leczniczych i aromatycznych, rabaty roślin cebulowych, pawilony, pokój dla opiekunów dzieci i centrum edukacji przyrodniczej. W ogrodzie znajdują się trzy sztuczne stawy. Według artykułu, łączna powierzchnia tych stawów wynosi 4 dekarów i służą one nie tylko do zaspokajania potrzeb wodnych roślin, ale także wspierają lokalną faunę. Strona Ministerstwa Edukacji podkreśla, że stawy te tworzą unikalny ekosystem, przyciągając wiele gatunków owadów, a także niektóre gatunki ptaków. Spacer w pobliżu stawów, w ciszy, jest najlepszym sposobem na obserwację ptaków i owadów. Fauna parku również zasługuje na uwagę. Artykuł informuje, że na terenie parku żyją króliki, wiewiórki, gady, zięby i przepiórki. Na stronie Ministerstwa Edukacji wspomniano również o stacji hodowlanej przepiórek, działającej w ramach organizacji Ochrony Przyrody i Parków Narodowych. Ważne zasady, które należy przestrzegać, to: nie zakłócać spokoju zwierząt, nie karmić ich i dbać o czystość otoczenia. Dla osób, które chcą robić zdjęcia, park oferuje wiele atrakcji, takich jak aleje drzew i zmieniające się kolory pór roku. Strona Ten obszar jest oddzielnym obiektem, dlatego zamiast łączyć wizytę w parku z innymi atrakcjami, lepiej zaplanować je oddzielnie. Pod względem dojazdu, park jest łatwo dostępny samochodem. Artykuł informuje, że park znajduje się w miejscu, gdzie krzyżują się drogi prowadzące do Gaziantep, Adana, Kayseri i Malatya. Portal kulturalny podaje, że można do niego dojechać miejskimi autobusami. Strona Ministerstwa Edukacji wspomina również autobus linii 40, który odjeżdża z centrum miasta, ale ze względu na możliwość zmian w rozkładzie jazdy, przed wyjazdem warto sprawdzić aktualne informacje. Osoby podróżujące własnym samochodem dojeżdżają do parku, jadąc w kierunku Gaziantep. Ze względu na różnice w podawanych odległościach w różnych źródłach, informacja ta nie została uwzględniona w tekście. Przed wizytą warto zwrócić uwagę na kilka kwestii. Według strony Ministerstwa Edukacji, dla parku nie został ustalony konkretny czas otwarcia, a zazwyczaj jest otwarty w ciągu dnia. Ta sama strona informuje, że niektóre obiekty znajdujące się w parku mogą być okresowo zamknięte lub niedostępne. Dlatego osobom, które planują skorzystać z ogrodu botanicznego lub innych obiektów, zaleca się uzyskanie informacji od odpowiednich urzędów przed wyjazdem. Informacje dotyczące godzin otwarcia i dane kontaktowe można znaleźć na stronie internetowej wydziału edukacji: kahramanmaras.ktb.gov.tr. Przyjazd wcześnie rano jest dobrym rozwiązaniem zarówno dla obserwacji ptaków, jak i ze względu na oświetlenie. Kapıçam to idealne miejsce dla wszystkich, którzy chcą na chwilę uciec od zgiełku miasta w Kahramanmaraş. Ogród botaniczny przyciąga miłośników roślin, stawy są atrakcją dla osób zainteresowanych obserwacją ptaków i owadów, a tereny leśne oferują możliwość spacerów i fotografowania. Wystarczy zabrać ze sobą wodę i wygodne buty. Najproższa, ale najważniejsza zasada to zabranie ze sobą śmieci i unikanie uszkadzania roślin. Wraz z pobliskim wzgórzem Domuztepe, park stanowi doskonałą bazę wypadową do spędzenia dnia na łonie natury i poznawania historii, lub stanowi idealne miejsce na krótką przerwę.
4
Domuztepe Höyüğü

Wzgórze Domuztepe.

~1 godz. tutaj
Emiroğlu yakını, Pazarcık, Kahramanmaraş

Domuztepe to wzgórze położone w dolinie Maraş, w dzielnicy Pazarcık, w pobliżu miejscowości Emiroğlu. Urząd gminy Pazarcık wskazuje wzgórze na mapie pomiędzy wioskami Kelibişler i Emirler. To miejsce jest stanowiskiem archeologicznym; nie należy go traktować jak muzeum ani zorganizowaną trasą turystyczną. Ze względu na brak informacji na temat warunków wejścia i zwiedzania na oficjalnych stronach, przed wyjazdem warto skontaktować się z lokalnym urzędem kultury i turystyki oraz z urzędem gminy Pazarcık. Stanowisko archeologiczne jest obszarem chronionym; wstęp jest możliwy tylko za zgodą, a zbieranie znalezisk z powierzchni jest zabronione. Zgodnie z artykułem opublikowanym w "Internet Archaeology", wzgórze Domuztepe znajduje się w dolinie Maraş, pomiędzy miastami Gaziantep i Kahramanmaraş, u podnóża gór Taurus i Amanos. Artykuł podaje również, że powierzchnia osady wynosi około 20 hektarów. Wzgórze zostało odkryte w 1994 roku. W latach 1995-2006 prowadzono prace wykopaliskowe prowadzone przez zespół Uniwersytetu w Manchesterze i UCLA, pod kierownictwem Stuarta Campbella i Elizabeth Carter. Od 2008 roku prace kontynuuje Uniwersytet w Manchesterze we współpracy z British Museum. Osada datowana jest na okres około 6000-5500 p.n.e. Urząd gminy Pazarcık podaje ten sam zakres czasowy i wiąże to miejsce z późnym neolitem i mezolitem, czyli kulturą Halaf. Kultura Halaf to obszar wpływów kulturowych rozciągający się na północną część Żyznego Półksiężyca. Zgodnie z artykułem, w tym okresie zaobserwowano intensywną wymianę materiałów i idei pomiędzy osadami. Podczas wykopalisk odkryto złożone elementy architektoniczne i bogatą kulturę materialną. Znalezione przedmioty obejmują ceramikę z malowidłami, figurki zwierząt i ludzi, stempelowane pieczęcie oraz odciski pieczęci. Znaleziono również starannie wykonane naczynia kamienne, narzędzia do mielenia, narzędzia kościane oraz narzędzia kamienne wykonane z obsydianu. Obsydian to ciemne, naturalne szkło wulkaniczne. Na wzgórzu odnaleziono ponad 10 000 artefaktów z obsydianu, co stanowi około 18-20% wszystkich narzędzi kamiennych. Analiza chemiczna niewielkiej liczby fragmentów obsydianu wykazała, że pochodzą one z wielu różnych źródeł. Sugeruje to, że osada była częścią rozległej sieci kontaktów. Wzgórze to sztuczny wzniesienie, powstałe w wyniku długotrwałej działalności osadniczej. W dolinie można znaleźć podobne obszary. Aby chronić teren, należy oglądać go tylko z wyznaczonych miejsc i robić zdjęcia z daleka. Trasa kończy się tutaj, a droga powrotna prowadzi w kierunku Kahramanmaraş.

Źródło: Internet Archaeology, Domuztepe.

Wzgórze Domuztepe, starożytne osiedle położone na południe od centrum miasta Kahramanmaraş, w dzielnicy Pazarcık, w pobliżu miejscowości Emiroğlu. Urząd gminy Pazarcık wskazuje, że wzgórze znajduje się pomiędzy wioskami Kelibişler i Emirler. Nazwa w języku tureckim oznacza "wzgórze świń". Publikacja naukowa informuje, że osiedle położone jest w dolinie Maraş, pomiędzy miastami Gaziantep i Kahramanmaraş, u podnóża gór Taurus i Amanos. Według tej samej publikacji, wzgórze rozciąga się na powierzchni około 20 hektarów. Osiedle związane jest z kulturą Halaf. Urząd gminy Pazarcık określa ten okres jako późny neolit i chalcolit, a w trakcie wykopalisk odnaleziono znaleziska datowane na lata 6000-5500 p.n.e. Artykuł w "Internet Archaeology" również umieszcza osiedle w przedziale czasowym około 6000-5500 p.n.e. Z kolei podsumowanie projektu Open Context wskazuje, że osiedle należy do okresu Halaf, czyli do drugiej połowy VI tysiąclecia p.n.e. Zatem, zamiast podawać konkretną datę, najbezpieczniej jest mówić o drugiej połowie VI tysiąclecia p.n.e. Wzgórze zostało odkryte w 1994 roku, a w latach 1995-2006 prowadzone były wykopaliska przez zespół Uniwersytetu w Manchesterze i Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Na czele prac stali Stuart Campbell i Elizabeth Carter. Od 2008 roku prace kontynuowane są we współpracy Uniwersytetu w Manchesterze i British Museum. Tak bogata historia wykopalisk wyjaśnia, dlaczego osiedle jest tak często wspominane w publikacjach naukowych. Publikacje zespołów archeologicznych, które prowadziły wykopaliska, stanowią ważne źródło wiedzy na temat starożytnych społeczeństw. Podczas wykopalisk odkryto liczne pozostałości architektoniczne oraz bogaty materiał kulturowy. Artykuł w "Internet Archaeology" wymienia wśród znalezisk: ceramikę zdobioną, figurki zwierząt i ludzi, pieczęcie z wyrytymi wzorami, odciski pieczęci oraz misy kamienne o starannym wykończeniu. Na tej samej liście znajdują się również kamienie do mielenia, narzędzia kostne oraz liczne narzędzia krzemienne i obsydianowe. Urząd gminy Pazarcık również informuje o odnalezieniu pieczęci, naczyń ceramicznych i figurek. Częste występowanie pieczęci jest, według podsumowania Open Context, cechą charakterystyczną. Obsydian jest ważnym materiałem, który świadczy o kontaktach osiedla ze światem zewnętrznym. Według artykułu, odnaleziono ponad 10 000 artefaktów z obsydianu, co stanowi około 18-20% wszystkich narzędzi krzemiennych. Analiza chemiczna niewielkiej liczby artefaktów wykazała, że pochodzą one z różnych, często odległych od siebie, źródeł. Podsumowanie Open Context podkreśla również W ten sposób, wzgórze to nie tylko stanowisko osadnicze z okresu przedhistorycznego, ale również obszar wielowarstwowy, wykorzystywany przez różne społeczności przez długi czas. Przy planowaniu wizyty należy pamiętać, że warstwy archeologiczne są ułożone jedna na drugiej. Należy zachować ostrożność podczas zwiedzania. Domuztepe jest terenem wykopalisk, a godziny otwarcia, zasady wejścia oraz okres trwania wykopalisk nie są podane na oficjalnych stronach. Dlatego przed wizytą należy skontaktować się z Wydziałem Kultury i Turystyki w Kahramanmaraş oraz z Urzędem Gminy Pazarcık, aby uzyskać informacje o zasadach zwiedzania. Zabronione jest zbieranie znalezisk z powierzchni terenu oraz wchodzenie na obszar wykopalisk bez pozwolenia. Ponieważ teren znajduje się w obszarze uprawnym, należy unikać wchodzenia na pola uprawne, co jest podstawową zasadą szacunku. Czytanie publikacji zespołu wykopaliskowego to również dobry sposób na poznanie wzgórza, nawet bez osobistej wizyty. Część znalezisk jest przechowywana w Muzeum w Kahramanmaraş. Zgodnie z danymi z Open Context, przykłady z tej publikacji znajdują się w muzeum, a niewielka część w UCLA i na Uniwersytecie w Manchesterze. Te informacje wskazują, gdzie przechowywane są znaleziska, ale nie oznaczają, że muzeum jest otwarte dla zwiedzających. Należy sprawdzić oficjalną stronę muzeum, aby uzyskać aktualne informacje. Najlepiej dojechać do wzgórza w kierunku Pazarcık, w okolicach Emiroğlu, i wcześniej potwierdzić trasę w lokalnych instytucjach. Domuztepe jest cennym miejscem dla tych, którzy chcą poznać historię doliny Maraş. Wzgórze, wznoszące się pośród pól uprawnych, przywołuje na myśl malowane naczynia, pieczęcie i kontakty z odległymi krajami ludzi, którzy tu żyli w VI tysiącleciu p.n.e. Dlatego ważne jest, aby zaplanować wizytę po konsultacji z odpowiednimi instytucjami i okazywać szacunek terenowi wykopaliskom i otaczającej ziemi. Wraz z zabytkami znajdującymi się w centrum miasta, wzgórze to pozwala na jeszcze głębsze poznanie historii Kahramanmaraş.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoDulkadiroğlu, Kahramanmaraş
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę