
Gümüşhane: Zamek, jaskinia i starożytne miasto.
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Miasto Gümüşhane, choć nazwane od kopalni srebra, w tej trasie skupia się na historii wąwozów, wysokich szczytów i dawnych szlaków. Trasa obejmuje cztery punkty, rozproszone w trzech okręgach: zamek i punkt widokowy ze szklaną platformą w Torul, jaskinia Karaca w tym samym okręgu, starożytne miasto Satala w Kelkit oraz park przyrody Tomara w Şiran. Wszystkie te miejsca znajdują się wzdłuż ważnych przejść, w dolinach lub na szlakach. Trasa łączy linię prowadzącą w kierunku Zigana, dolinę Kelkit i zbocza Şiran w ciągu dwóch dni. Kolejność odwiedzanych miejsc jest logiczna, w miarę możliwości. Pierwszy dzień rozpoczyna się w Torul. Portal kulturalny informuje, że punkt widokowy ze szklaną platformą znajduje się w idealnej lokalizacji, pomiędzy nowym tunelem Zigana a jaskinią Karaca. Dlatego najpierw wędruje się na punkt widokowy, a następnie odwiedza się jaskinię. Dzień rozpoczyna się więc panoramą doliny z góry, a kończy się zwiedzaniem podziemnych sal jaskini. Urząd Kultury i Turystyki prowincji Gümüşhane informuje, że jaskinia Karaca znajduje się 17 kilometrów od centrum miasta, co ułatwia powrót na nocleg. Drugi dzień wymaga dłuższego przejazdu. Ten sam urząd informuje, że Satala znajduje się 85 kilometrów od centrum Gümüşhane, a Wydział Turystyki Uniwersytetu w Gümüşhane podaje liczbę 88 kilometrów. Wodospad Tomara jest zarejestrowany w inwentarzu kultury regionu wschodniego wybrzeża jako znajdujący się 114 kilometrów od prowincji Gümüşhane i 23 kilometry od okręgu Şiran. Podane odległości są podane w formie, w jakiej występują w źródłach; mogą się różnić w zależności od konkretnej trasy, dlatego przed wyjazdem warto sprawdzić mapę. Rozpoczęcie dnia w Satala, a zakończenie w Tomara, pozwala lepiej wykorzystać czas i światło. Charakter poszczególnych punktów jest bardzo różny, co pozwala na odpowiednie przygotowanie. Zamek i jaskinia to miejsca przygotowane do odwiedzin. Satala natomiast nie jest zorganizowanym miejscem archeologicznym. Zgodnie z informacjami na stronie uniwersytetu, na terenie nie prowadzono systematycznych wykopalisk, a obszar jest objęty ochroną. To, co można zobaczyć, to przede wszystkim położenie, układ dróg i ślady dawnego fortu. Tomara to natomiast naturalny obszar chroniony, z doliną i wodospadem o wysokości 25 metrów, idealny na spacer i odpoczynek. Praktyczne wskazówki są krótkie. Godziny otwarcia, warunki wstępu i ceny mogą się zmieniać, dlatego aktualne informacje należy sprawdzić na oficjalnych stronach poszczególnych miejsc. W jaskini podłoże może być mokre, na platformie może wiać silny wiatr, w Satala nie ma cienia, a droga do wodospadu jest stroma. Wygodne buty, woda i warstwowa odzież Źródła:
- Portal Kultury, Szklana platforma widokowa zamku Torul, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/gumushane/gezilecekyer/torul-kalesi-cam-seyir-terasi
- Wydział Kultury i Turystyki w Gümüşhane, Jaskinia Karaca, https://gumushane.ktb.gov.tr/TR-57888/karaca-magarasi.html
- Inwentarz Kulturowy Wschodniego regionu Czarnomorskiem, Jaskinia Karaca, https://karadeniz.gov.tr/karaca-magarasi/
- Wydział Kultury i Turystyki w Gümüşhane, Starożytne miasto Satala, https://gumushane.ktb.gov.tr/TR-291885/satala-antik-kentin-tarihcesi-ve-kazi-calismalari.html
- Wydział Turystyki Uniwersytetu w Gümüşhane, Starożytne miasto Satala, https://turizm.gumushane.edu.tr/sayfa/gumushane-de-turizm/satala-antik-kenti
- Wydział Kultury i Turystyki w Gümüşhane, Park Przyrodniczy Wodospadu Tomara, https://gumushane.ktb.gov.tr/TR-396972/tomara-selalesi-tabiat-parki-siran.html
- Inwentarz Kulturowy Wschodniego regionu Czarnomorskiem, Wodospad Tomara, https://karadeniz.gov.tr/tomara-selalesi/
Przystanki trasy

Zamek w Torul i platforma widokowa ze szklanym podestem.
Pierwszym punktem trasy jest zamek i przeszklona platforma widokowa, znajdujące się na szczycie wzgórza, z którego rozciąga się widok na okolicę. Rozpoczęcie tu wycieczki samochodem pozwala na podziwianie krajobrazu regionu z góry. Według portalu kulturowego, zamek został zbudowany w średniowieczu jako punkt obronny i obserwacyjny. Źródło to informuje również, że zamek został włączony do terytorium Imperium Osmańskiego za panowania Mehmeda II. Oznacza to, że to wzgórze było od wieków strategicznym punktem do obserwacji doliny. Obecnie, platforma widokowa, która gości turystów, jest znacznie nowsza i jest inwestycją samorządową. Platforma została zbudowana na szczycie wzgórza, na którym znajduje się zamek. Portal kulturowy podaje, że platforma znajduje się na wysokości 240 metrów nad poziomem morza. Strona ta dodaje, że jest to jedna z najwyższych platform tego typu w Turcji. Ze względu na odległość około 2 kilometrów od drogi, platforma jest jedną z najłatwiej dostępnych tego typu atrakcji. Platforma zajmuje powierzchnię około 90 metrów kwadratowych i składa się z wzmocnionej szklanej platformy. Jej lokalizacja znajduje się pośrodku trasy prowadzącej do nowego tunelu Zigana i jaskini Karaca, czyli trasa już tam prowadzi. Po zaparkowaniu samochodu i udaniu się w stronę platformy, najpierw spróbujcie ogarnąć panoramę. Skierowanie wzroku najpierw na dno doliny, a następnie na zbocza i wreszcie na odległe góry, pozwoli lepiej poczuć głębię. Przed wejściem na szklaną platformę, oczyśćcie buty z piasku i błota, aby chronić szkło i zapewnić sobie bezpieczniejsze kroki. Dla osób, które boją się wysokości, wystarczy podejść do barierek, nie ma konieczności patrzenia w dół. Aby uzyskać najlepsze zdjęcia, wybierzcie wczesny poranek lub późne popołudnie, kiedy światło jest bardziej miękkie i podkreśla kontury doliny. W pochmurne lub mgliste dni widok może być ograniczony, dlatego sprawdźcie prognozę pogody przed wyjazdem. W wietrzne dni czapka i lekka kurtka będą bardziej przydatne niż się spodziewacie. Godziny otwarcia, warunki wejścia i ceny mogą się różnić, dlatego sprawdźcie aktualne informacje na oficjalnej stronie internetowej placówki. Podczas spaceru wokół zamku, zachowajcie ostrożność na nierównych powierzchniach i trzymajcie się wyznaczonych ścieżek. Spędzenie godziny na platformie jest wystarczające dla większości odwiedzających; podzielcie ten czas na podziwianie widoków, robienie zdjęć i krótką przerwę. Znajdźcie ciche miejsce, aby jeszcze raz podziwiać panoramę doliny i wyobraźcie sobie trasy, które będziecie pokonywać w ciągu dnia. Następnie wróćcie na drogę w kierunku Zigana, ponieważ kolejnym punktem trasy jest jaskinia Karaca, znajdująca się na tej

Jaskinia Karaca.
Druga przystanek to jaskinia Karaca, położona na terenie wioski Cebeli, w pobliżu miasta Torul. Urząd Kultury i Turystyki prowincji Gümüşhane informuje, że jaskinia znajduje się 17 kilometrów od centrum miasta. Dojście do jaskini jest możliwe drogą o długości około 4 kilometry, odchodzącą od drogi łączącej Gümüşhane i Trabzon. Nazwa jaskini pochodzi od dzielnicy Karaca w wiosce, w której się znajduje. Jaskinia, położona na wysokości ponad 1500 metrów nad poziomem morza, jest formacją krasową, znajdującą się w wapieniu dolomitycznym. Urząd określa ją jako suchą jaskinię i szacuje jej wiek na około 15 milionów lat. Jaskinia, znana dzięki badaniom geologa Şükrü Eroza w latach 1983-1990, została udostępniona turystom w 1996 roku. Przy wejściu znajduje się otwór o wysokości zbliżonej do wzrostu człowieka. Wchodząc do środka, jaskinia stopniowo się poszerza, przyjmując kształt lejkownika. Inwentaryzacja DOKAP podaje, że wysokość wejścia wynosi 1,7 metra, a szerokość 3 metry. Urząd informuje, że średnia wysokość sufitu wynosi 18 metrów. Jaskinia składa się z pięciu połączonych ze sobą sal, a ściany oddzielające sale tworzą kolumny stalaktytów i stalagmitów, a nie skały. Podczas zwiedzania, najpierw skierujcie wzrok ku sufitowi, potem na ściany, a na końcu na baseny na podłodze. Stalaktyty, stalagmity, kolumny, zasłony stalaktytów, formy przypominające uszy słoni i stopnie trawertynowe to formacje, które warto poszukać. Trawertyny występują w różnych kolorach, od białego do błękitnego; urząd przypisuje tę różnorodność zawartości minerałów, takich jak żelazo i magnez, w wodzie. Szczególnie w dalszych częściach jaskini, głębokość niewielkich jezior może sięgać metra. Urząd informuje, że stalaktyt lub stalagmit o grubości jednego centymetra powstaje w ciągu około 12 lat, dlatego należy unikać dotykania jakichkolwiek formacji. W jaskini znajduje się oświetlenie i ścieżka, dlatego należy trzymać się wyznaczonej trasy. Inwentaryzacja DOKAP wskazuje, że początkowe oświetlenie negatywnie wpłynęło na formacje, dlatego konieczne jest zwiększenie kontroli. Dlatego podczas fotografowania należy wyłączyć lampę błyskową, a w grupie należy poruszać się spokojnie. Według urzędu, średnia temperatura w jaskini wynosi 12-17 stopni Celsjusza, a wilgotność wynosi około 70%. Latem jest chłodniej, a zimą stosunkowo cieplej. Mimo to, ze względu na możliwość wilgotnego podłoża, zaleca się założenie antypoślizgowych butów i zabranie kurtki. Urząd informuje, że w pobliżu jaskini znajdują

Starożytne miasto Satala.
Trzecim przystankiem trasy jest starożytne miasto Satala, położone w wiosce Sadak, należącej do okręgu Kelkit. Nie jest to muzeum ani uporządkowane stanowisko archeologiczne, ale obszar historyczny, który można zwiedzać na własną rękę; należy dostosować swoje oczekiwania. Uniwersytet w Gümüşhane, Wydział Turystyki, informuje, że do tej pory nie przeprowadzono na terenie Satala i jego okolic systematycznych i rozległych wykopalisk archeologicznych. Zgodnie z tymi samymi informacjami, obszar ten został przez Ministerstwo Kultury i Turystyki sklasyfikowany jako obszar o stopniu ochrony 3. Zarząd okręgu Gümüşhane podaje, że Satala znajduje się 85 kilometrów od centrum miasta, a uniwersytet około 88 kilometrów. Do tego miejsca można dojechać drogą asfaltową. Trasa prowadzi z Gümüşhane do Kelkit drogą Gümüşhane-Kelkit, a następnie w kierunku Erzincan, do skrzyżowania wiodącego do wioski Sadak; od tego skrzyżowania do uniwersytetu jest jeszcze około 7 kilometrów. Satala została założona na plateau, na wysokości około 1670 metrów nad poziomem morza. Zarząd informuje, że na wschód od tego obszaru, w odległości około 1 kilometra, przepływa rzeka Sadak, będąca jednym z dopływów rzeki Lykos, czyli Kelkit. W I i II wieku naszej ery, wschodnią granicą Imperium Rzymskiego był rzeka Tygris, a wzdłuż tej linii stacjonowały liczne legiony; Satala była jednym z nich. W przeciwieństwie do innych fortów legionowych, Satala znajduje się w górzystym i trudno dostępnym terenie. Według zarządu, miejsce to zostało wybrane ze względu na to, że znajdowało się na skrzyżowaniu dróg północno-południowych i wschodo-zachodnich. Według Suetoniusza, pierwszym legionem wysłanym do Satala był XVI Flavia Firma, a został on założony przez Wespazjana około roku 70 naszej ery. Cassius Dio podaje, że Trajan przygotowywał się do wyprawy przeciwko Partom w Satala w 114 roku naszej ery. Później w twierdzy stacjonował XV Apollinaris Legion. Zarząd informuje, że w latach 252-256, podczas ataków Sasydów, ten legion poniósł jedną z najcięższych porażek w swojej historii w Satala. Pierwszym krokiem podczas zwiedzania jest poszukiwanie pozostałości murów i wież po stronie północnej i wschodniej. Według zarządu, plan twierdzy legionowej jest w zasadzie widoczny, ale architektura murów ma bardziej średniowieczny charakter niż rzymski. Na zachodzie miasta, w rejonie Gölbaşı, znajduje się starożytne źródło wody i otaczające je budynki, a na okolicznych wzgórzach można zobaczyć pozostałości budowli obserwacyjnych. Widoczne ruiny są skąpe, dlatego warto od razu się z tym pogodzić, aby zwiedzanie było bardziej przyjemne. Na stronie uniwersyteckiej wspomina się o śladach osadnictwa sięg

Park Narodowy Tomara Şelalesi.
Ostatni przystanek trasy to Park Przyrodniczy Tomara Şelalesi, położony w wiosce Seydibaba, należącej do okręgu Şiran. Inwentaryzacja Kultury Wschodniego regionu Czarnomorska podaje, że wodospad znajduje się 114 kilometrów od miasta Gümüşhane i 23 kilometry od okręgu Şiran. Dokument ten również informuje, że obszar został zarejestrowany 11 lipca 2011 roku. Z kolei Wydział Kultury i Turystyki w Gümüşhane określa to miejsce jako obszar o znaczeniu przyrodniczym. Zgodnie z inwentaryzacją, wysokość tego miejsca wynosi 1380 metrów, orientacja jest północna, a nachylenie wynosi 58%. Ze względu na strome, północne zbocze, należy spodziewać się cienia i chłodu. Wydział informuje, że woda wypływa z wielu miejsc w górach. Wodospad spada z wysokości około 25 metrów, tworząc biały, pienisty strumień. Zakręty rzeki w dolinie i panująca atmosfera są, według inwentaryzacji, najbardziej charakterystycznymi cechami tego miejsca. Bogata roślinność otaczająca to miejsce również stanowi ważny element krajobrazu. Po dotarciu na miejsce, najpierw posłuchajcie szumu wodospadu, aby znaleźć najlepsze miejsce do obserwacji. Cofnijcie się nieco, aby zobaczyć wodospad w całej okazałości, a następnie zbliżcie się do wody, aby przyjrzeć się jej strukturze. Kamienie w pobliżu powierzchni wody mogą być mokre i śliskie, dlatego warto założyć buty z antypoślizgową podeszwą. Ze względu na strome zbocza, poruszajcie się powoli, szczególnie jeśli podróżujecie z dziećmi lub osobami starszymi. Rozpryski wody mogą zamoczyć aparat, dlatego warto mieć przy sobie ściereczkę do czyszczenia obiektywu. Użycie długiego czasu naświetlania w fotografii pozwala uchwycić biały, jedwabisty przepływ wody; mały statyw może się przydać. Ilość wody może się różnić w zależności od pory roku i opadów, dlatego warto sprawdzić aktualne warunki przed wyjazdem. Po wędrówce, znajdźcie płaską powierzchnię, usiądźcie i zróbcie sobie przerwę, wsłuchując się w dźwięki doliny. Nie niszczcie roślinności, zabierajcie ze sobą swoje śmieci i przestrzegajcie zasad obowiązujących na obszarze o znaczeniu przyrodniczym. Informacje dotyczące godzin otwarcia i stanu infrastruktury mogą się zmieniać, dlatego warto sprawdzić aktualne dane na oficjalnych stronach. Powrót jest długi, dlatego wyruszcie w drogę, zanim zapadnie noc. Podsumujcie dzień, myśląc o trasie, którą przebywaliście: zamek, jaskinia, starożytne miasto i wodospad – wszystko to pokazuje cztery różne oblicza regionu Gümüşhane.
Źródło: Inwentaryzacja Kultury Wschodniego regionu Czarnomorska, Wodospad Tomara; Wydział Kultury i Turystyki w Gümüşhane.
Komentarze
Wczytywanie...
