
Do jeziora Taşından w Bitlis.
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Bitlis to jedno z tych miast, o których można opowiadać, używając kamienia jako głównego elementu. Urząd Kultury i Turystyki województwa Bitlis informuje, że w meczetach w regionie używany jest charakterystyczny, czerwony kamień, a materiał budowlany medres wykorzystywany jest również z tego słynnego bitliskiego kamienia. Ta trasa prowadzi śladami tego kamienia, od centrum miasta aż do Ahlatu, położonego nad jeziorem Van, i pozwala również podziwiać wulkaniczne podłoże regionu. Pierwszym punktem jest zamek Bitlis, położony tuż nad rynkiem, na skalnym urwisku. Wnętrze zamku nie jest dostępne do zwiedzania; można go podziwiać z zewnątrz, obserwując skałę, otwory i panoramę. Według źródeł, zamek został założony przez Badlisa, jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego; ta historia jest przekazywana w niezmienionej formie. Drugim punktem jest meczet Bitlis Ulu, znajdujący się w centrum miasta. Budowla, charakteryzująca się prostokątnym planem, sklepieniami opartymi na ostrych łukach i minaretem przypominającym wieżę, doskonale ilustruje wykorzystanie kamienia w architekturze. Ze względu na rozbieżności w źródłach dotyczących daty budowy, w tekście użyto ostrożnego języka. Przypomina się również, jak należy zachować się podczas wizyty. Trzecim punktem jest jezioro Nemrut, położone na zachodzie jeziora Van, poza miastem. Nie jest to nowy budynek, ale szerokie okno, przez które można podziwiać kamień i wulkaniczne pochodzenie regionu. Strona internetowa urzędu miasta Tatvan informuje, że góra składa się z andezytu i bazaltu. Ta informacja łączy linię kamienia z geologicznym tłem; źródła nie łączą bezpośrednio czerwonego kamienia z tą górą, a trasa również nie stawia takiego twierdzenia. Ostatnim punktem jest meczet İskender Paşa w Ahlat. Budowla, znajdująca się wewnątrz twierdzy Sahil, zbudowanej w okresie osmańskim, stoi na zboczu i swoim prostym, brązowym andezytowym kamieniem, pojedynczą kopułą i kwadratowym planem, zamyka tę trasę. W ten sposób dzień kończy się porównaniem, od czerwonego kamienia po brązowy andezyt. Trasa jest odpowiednia geograficznie: najpierw zwiedza się dwa obiekty w centrum miasta pieszo, a następnie jedzie samochodem w kierunku jeziora i gór, a na końcu do brzegu jeziora Van. Ze względu na brak wiarygodnych danych w źródłach dotyczących odległości i czasu trwania poszczególnych etapów, nie zostały one podane. Przed wyjazdem należy sprawdzić warunki drogowe i pogodowe w odpowiednich urzędach. Czas spędzony w poszczególnych punktach jest rozsądny, a nie szacunkowy. W meczetach należy przestrzegać godzin modlitwy i wchodzić w cichych, odpowiednich strojach. Informacje dotyczące dostępu do jeziora Nemrut, warunków pogodowych i bezpieczeństwa należy uzyskać w odpowiednich urzędach miasta i województ Źródła:
- Portal Kultury, Zamek w Bitlis, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bitlis/gezilecekyer/bitlis-kalesi
- Wydział Kultury i Turystyki w Bitlis, Zamki, https://bitlis.ktb.gov.tr/TR-56225/kaleler.html
- Portal Kultury, Inwentaryzacja Wielkiej Meczetu, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bitlis/kulturenvanteri/ulu-cam246283
- Wydział Kultury i Turystyki w Bitlis, Mecety i mauzolea, https://bitlis.ktb.gov.tr/TR-56226/camii-ve-kumbetler.html
- Portal Kultury, Meczet Iskender Paşa, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/bitlis/gezilecekyer/skender-pasa-camii--ahlat
- Urząd Gminy Tatvan, Krater Nemrut, https://www.tatvan.gov.tr/nemrut-krateri
- Wydział Kultury i Turystyki w Bitlis, Medresy, https://bitlis.ktb.gov.tr/TR-56227/medreseler.html
Przystanki trasy

Zamek w Bitlis.
Rozpocznijcie od podziwiania skalistego wzgórza, górującego nad rynkiem. Twierdza znajduje się tuż przy stromym zboczu, w centrum miasta, i stąd najlepiej można zrozumieć, jak miasto zostało założone. Według informacji z Portalu Kulturowego, budowla znajduje się na skalnym bloku, w miejscu, gdzie łączą się dwa dopływy rzeki Bitlis. Najpierw cofnijcie się nieco, aby zobaczyć cały skalny masyw, ponieważ budowlę nie da się oddzielić od skały. Źródła podają, że twierdza została zbudowana w 312 roku p.n.e. przez Badlisa, jednego z dowódców Aleksandra Wielkiego. Uważa się również, że nazwa miasta pochodzi od tego imienia. Historia powstania twierdzy jest zgodna z relacjami zawartymi w źródłach, natomiast obecny wygląd budowli jest wynikiem późniejszych renowacji. Ważne: według informacji z lokalnego urzędu kultury i turystyki, zwiedzanie wnętrza twierdzy nie jest możliwe. Dlatego ten punkt to raczej punkt widokowy, z którego można podziwiać otoczenie i widok z góry. Na tej samej stronie zaznaczono również, że na wzgórzu znajduje się panoramiczny, niezwykle piękny widok. Podchodząc do wzgórza, należy przestrzegać lokalnych znaków i ostrzeżeń. Skała jest opisana jako umocnione stanowisko, rozciągające się z wschodu na zachód. Według danych z źródeł, obwód wynosi 2800 metrów, wysokość 56 metrów, a szerokość 7 metrów. To są wartości podane w źródłach, oceńcie je sami. Zwróćcie uwagę na otwory w murze, ponieważ twierdza była otoczona 670 otworami. Pod niektórymi otworami znajdują się również zamknięte otwory. Ze względu na strome zbocza, wokół twierdzy nie ma fosy. W źródłach wspomina się o wieżach obserwacyjnych oraz jaskiniach pełnych zapasów i amunicji, ale zamiast ich szukać, skupcie się na powierzchni skały i linii, w której mur łączy się ze skałą. Według źródeł, na terenie twierdzy znajdował się pałac, trzyście domów, karawanseraj, meczet z minaretem, a także bazar z trzema rzędami żelaznych bram oraz kryty bazar. Obecnie zachowała się tylko twierdza, która dzięki regularnym renowacjom zachowała swój wygląd. Na wzgórzu znajduje się również wieża, z której zachowały się jedynie ruiny. Uważa się, że służyła ona jako punkt obserwacyjny, wskazujący drogę do twierdzy. Aby zrobić dobre zdjęcia, poczekajcie na światło słoneczne o wschodzie i zachodzie słońca, ponieważ w tym czasie tekstura skały jest bardziej widoczna. Oficjalny adres twierdzy to ulica Nurullah Eren w dzielnicy Zeydan. Spacerując po okolicy rynku, róbcie krótkie przystanki, aby podziwiać skałę z różnych punktów. Następny przystanek, czyli meczet Ulu Cami, również znajduje się w centrum miasta; dotarcie do niego jest łatwe, wystarczy zapytać o drogę i kierować się znak

Wielka Meczet w Bitlis.
Po wizycie w zamku, udaj się do centrum miasta, do meczetu Ulu Cami w dzielnicy Gazibey. Ten przystanek jest poświęcony architekturze i stanowi doskonałą okazję do zapoznania się z tym, jak czerwony kamień został wykorzystany w budownictwie. Zgodnie z inwentaryzacją Kulturnego Portalu, meczet ma prostokątny plan. Inwentaryzacja podaje, że został zbudowany w roku 1150 (według kalendarza muzułmańskiego) przez Ebul Muzaffera Muhammada, zgodnie z inskrypcją. Z kolei, Wydział Kultury i Turystyki w Bitlisie informuje, że data budowy jest nieznana, a według inskrypcji, został on odrestaurowany w roku 1150. Dlatego też, należy ostrożnie datować meczet na XII wiek i unikać podawania konkretnej daty. Wydział zaznacza również, że w meczetach w Bitlis używano charakterystycznego dla regionu czerwonego kamienia jako materiału budowlanego. Najpierw zbliż się do zewnętrznej elewacji i przyjrzyj się kolorowi kamienia oraz układowi spoin. Najbardziej charakterystyczne elementy to stożkowata kopuła po stronie kiblatu oraz minaret, który wznosi się obok meczetu, przypominając wieżę. Obejrzyj minaret z dziedzińca, obserwując go od dołu do góry. Wznosi się na wysokim, kwadratowym cokole, a narożniki są ścięte, tworząc ośmiościenny fragment. Te fragmenty są ozdobione w sposób przypominający skręcone liny. Cylindryczny korpus, znajdujący się nad małym cokołem, jest podzielony na dwie sekcje, oddzielone równo rozmieszczonymi profilami. Galeria, znajdująca się pod kopułą, rozszerza się za pomocą kolejnych, okrągłych profili, a dwie górne warstwy są ozdobione zygzakami. Minaret jest zwieńczony małą kopułą. Data budowy minaretu jest różna w różnych źródłach; Wydział podaje rok 1492, natomiast inwentaryzacja wskazuje na rok 1062 (według kalendarza muzułmańskiego), który znajduje się na inskrypcji nad łukowym wejściem w cokole. Wydział dodaje również, że w wyniku renowacji, minaret stracił swój pierwotny charakter i zyskał prostszy wygląd. Do meczetu wchodzi się przez drzwi, które znajdują się po stronie północnej. Należy przestrzegać zasad odwiedzania miejsc kultu: wejdź w ciszy, w odpowiednim stroju, zdejmij buty i nie przeszkadzaj osobom modlącym się. Zgodnie z informacjami Wydziału, meczet jest otwarty dla zwiedzających poza godzinami modlitwy. Wewnątrz, przestrzeń jest podzielona na trzy sekcje, równoległe do ściany kiblatu. Każda sekcja jest podzielona na pięć części, oddzielonych ostrymi łukami opartymi na filarach. Przestrzeń, pokryta sklepieniami, biegnie z wschodu na zachód, a sklepienia są wspierane przez ostre łuki na
Jezioro Kraterowe Nemrut.
~1 godz. 30 min tutajTen punkt widokowy łączy linię geologiczną z geologicznym tłem. Nemrut to wulkaniczna góra położona w prowincji Bitlis, na zachodzie jeziora Wan. Strona internetowa urzędu gminy Tatvan opisuje górę jako stratowulkan, należący do grupy wulkanów warstwowych. Na szczycie góry znajduje się jezioro Nemrut. Dlatego nazwa tego punktu widokowego odnosi się do jeziora i jego otoczenia, a nie do jakiejś konkretnej budowli. Przed wyjazdem warto sprawdzić informacje dotyczące dostępności, pory roku i bezpieczeństwa w odpowiednich urzędach, takich jak urząd prowincji i urząd gminy. Ten tekst nie zawiera szczegółowej trasy, ponieważ w dostępnych źródłach brakuje wiarygodnych danych dotyczących odległości i czasu podróży. Zgodnie z informacjami na stronie urzędu gminy, wokół krateru wznoszą się różne szczyty. Najwyższy z nich to Sivritepe, o wysokości 2935 metrów. Wschodnia część Nemrut ma wysokość 2625 metrów, południowa Tursuktepe – 2828 metrów, a zachodnia część góry Nemrut – 2801 metrów. Po dotarciu do brzegu krateru, przyjrzyjcie się uważnie okręgowi utworzonemu przez te szczyty. Na tej samej stronie opisano, że górna część góry straciła swoją pierwotną ostrość w wyniku gwałtownych erupcji i uległa poszerzeniu, tworząc krater. Podaje się, że wulkan składa się głównie z andezytu i bazaltu. W tym miejscu możemy powiązać to z linią geologiczną. Na portalu kulturowym wspomniano, że w fasadzie meczetu İskender Paşa w Ahlat użyto brązowego andezytu. Źródła nie łączą tego materiału z Nemrut, a my również nie zgadzamy się z takim twierdzeniem. Po prostu przedstawiamy wam charakterystyczne cechy geologiczne tego regionu jako tło dla waszej obserwacji skał. Na tej samej stronie zaznaczono również, że młodsze prądy bazaltowe rozciągają się na południe, podążając za doliną Bitlis. Oznacza to, że dolina, którą widzicie rano, jest również częścią historii tej góry. Mówi się, że roślinność w okolicy jest bardzo skąpa, więc krajobraz jest prosty i otwarty. Na stronie urzędu gminy wspomniano o położeniu w pobliżu jeziora Wan, niziny Muş, jeziora Nazik i doliny Bitlis. Spróbujcie wyobrazić sobie ten krajobraz w słoneczny dzień. Wiatr i szybko zmieniająca się pogoda wymagają odpowiedniego przygotowania, takiego jak kurtka wiatroodporna i wystarczająca ilość wody. Zatrzymajcie się na dłużej nad brzegiem krateru, aby podziwiać kolor wody i teksturę zboczy. Do fotografowania najlepiej wybrać szeroki kąt, który pozwoli uchwycić okrągły kształt krateru. Po opuszczeniu tego punktu, udacie się samochodem w kierunku Ahlat, położonego nad jeziorem Wan. Podczas podróży weźcie pod uwagę porę dnia i czas

Mezquita de İskender Paşa.
Ostatnim punktem trasy jest meczet İskender Paşa w Ahlat. Tutaj zmiana perspektywy – od materiałów budowlanych do architektury. Według portalu kulturowego, meczet znajduje się na terenie wzniesionego w okresie osmańskim fortu Sahil, na terenie o nachyleniu. Na stronie urzędu wojewódzkiego można znaleźć informację, że fort Sahil pochodzi z okresu Urartu, został odbudowany w 1556 roku przez Kanuni Sulejmana, a obecnie na jego terenie można znaleźć pozostałości budowlane. Adres to Kale 4 Caddesi, w dzielnicy İki Kubbe. Podchodząc do meczetu, zwróćcie uwagę na nachylenie terenu, ponieważ budowla nie stoi na płaskiej powierzchni. Portal opisuje to miejsce jako pierwszy meczet zbudowany w Ahlat w okresie osmańskim. Daty budowy podawane są różnie w źródłach. Według napisu na portalu, budowa miała miejsce w latach 1564-65, natomiast urząd wojewódzki podaje datę 992 roku muzułmańskiego, czyli 1584 rok. Dlatego w tekście najbezpieczniej jest odnieść się do XVI wieku. Budowla została wzniesiona przez İskender Paszę, który pełnił funkcję beylerbeyi w Van, a który, jak się pisze, odegrał ważną rolę w rozwoju regionu. Urząd wojewódzki sugeruje, że budowlą mógł zająć się Mimar Sinan, ale ta informacja nie jest pewna. Meczet jest częścią kompleksu, który obejmuje również łaźnię. Przyjrzyjcie się fasadzie i jej kolorowi, ponieważ wykonana jest z prostych, brązowych płyt andezytowych z Ahlat. Po czerwonym kamieniu z rana, ta różnica materiałów jest wyraźnie widoczna. Każde okno w fasadzie ma łuk. Obserwując okna, można odczytać rytm fasady. Sala modlitewna ma kwadratowy plan. Przestrzeń modlitewną przykrywa jedna kopuła, która spoczywa na tromplach w narożnikach. Kopuła od zewnątrz opiera się na ośmiokątnej tamburze. Spróbujcie zrozumieć to przejście, obserwując kopułę i tambur z zewnątrz. Wewnątrz, okna w ścianach są umieszczone w łukowych niszach i mają prostokątne otwory. Portal stwierdza, że budowla jest prekursorem osmańskich meczetów w regionie i ważnym przykładem klasycznego, jednokopułowego planu w obszarach wiejskich. Obecnie meczet jest otwarty dla wiernych. Prosimy o zachowanie odpowiednich zasad podczas wizyty, nie przeszkadzajcie osobom modlącym się i zachowujcie ciszę. Zgodnie z informacjami urzędu, poza godzinami modlitwy, meczet jest stale otwarty dla zwiedzających. Podczas robienia zdjęć, poszukajcie ujęcia, które umieści w jednym kadrze mury fortu i kopułę. Aktualne informacje dotyczące dostępu i godzin zwiedzania można znaleźć w oficjalnych źródłach.
Źródło: Portal kulturowy İskender Paşa Camii oraz Urząd Kultury i Turystyki Wojewód
Komentarze
Wczytywanie...
