Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye
Spacer wzdłuż brzegu rzeki Yeşilırmak w Amasya.
Kulturalny4 Przystanek

Spacer wzdłuż brzegu rzeki Yeşilırmak w Amasya.

34
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Ta trasa łączy obie strony doliny Yeşilırmak w ciągu jednej, półdniowej wędrówki. Amasya, położona w miejscu, gdzie drogi łączą wybrzeże Morza Czarnego z innymi regionami Anatolii, rozciąga się wzdłuż głębokiej doliny utworzonej przez rzekę Yeşilırmak; historia miasta jest czytana na obu brzegach tej doliny. Trasa rozpoczyna się od Muzeum w Amasya, znajdującego się po południowej stronie. Muzeum to wprowadza w tematykę, którą spotkacie na kolejnych etapach – od epoki neolitu po okres osmański; a artefakty kamienne znajdujące się w ogrodzie prezentują ciąg historyczny od czasów Hethytów po okres osmański. Po zwiedzeniu muzeum, przekraczacie rzekę i docieracie do północnej strony, u podnóża góry Harşena. Według Generalnego Dyrektoriatu Dziedzictwa Kulturowego i Muzeów, wzniesienie o wysokości 272 metry, położone na północy doliny, nazywane jest górą Harşena. Te same źródła wskazują, że fragmenty murów z okresu hellenistycznego, monumentalne cysterny datowane na I wiek p.n.e. oraz domy Yalıboyu znajdują się na tym obszarze. Północna część trasy przebiega przez ten obszar. Tutaj, schodami rozpoczynającymi się przy linii kolejowej w dzielnicy Hatuniye, wznosi się do Królewskich Grobowców. Te monumentalne formacje skalne, pozostałości z czasów, gdy Pontos był stolicą, są jednym z najbardziej wymagających i satysfakcjonujących punktów trasy; dlatego umieszczono je w środku wędrówki, kiedy jesteście jeszcze pełni energii. Grobowce, wraz z zamkiem w Amasya, zostały w 2015 roku wpisane na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. Po zejściu ze zbocza, wzdłuż rzeki, zaczynają się domy Yalıboyu, wzniesione na historycznych murach obronnych. Te domy, zbudowane z cegły wypełniającej konstrukcję drewnianą, pochodzą głównie z XIX wieku i zostały objęte ochroną w 1992 roku. W ten sposób trasa pozwala na płynne przejście od starożytnej architektury skalnej do cywilnej architektury osmańskiej. Na koniec wracacie na południowy brzeg i docieracie do szpitala Amasya Darüşşifası, zbudowanego w latach 1308-1309; budynek, obecnie znany jako Muzeum Historii Medycyny i Chirurgii Sabuncuoğlu, zamyka trasę, prezentując rzemiosło kamienne z okresu Ilchanidów. Logika kolejności jest prosta: najpierw zamknięte przestrzenie i kontekst, następnie zbocze i panorama, następnie tkanka nadbrzeżna, a na końcu ponownie spokojna przestrzeń wewnętrzna. Trasa jest przeznaczona do pokonywania pieszo; sprawdźcie odległości między punktami na mapie. Zalecany czas trwania poszczególnych etapów to: 75 minut w muzeum, 60 minut przy Królewskich Grobowcach, 45 minut przy domach Źródła:

Amasya Merkez, Amasya
Kulturalny
4 Przystanek
~3 godz. 45 min w miejscach
Pieszo ~1,2 km · 21 min
Łącznie ~4 godz. 6 min
6 listopada 2026

Przystanki trasy

1
Amasya Müzesi

Muzeum w Amasya.

~1 godz. 15 min tutaj
Üçler, Mustafa Kemal Paşa Caddesi No:91, Amasya Merkez

Pierwszym przystankiem trasy jest Muzeum w Amasya, a rozpoczęcie zwiedzania od spaceru po ogrodzie jest dobrym pomysłem. Muzeum, położone w centrum miasta, znajduje się po drugiej stronie rzeki Yeşilırmak w stosunku do Królewskich Grobowców. Zgodnie z informacjami na stronie internetowej gubernatoratu, muzeum powstało jako magazyn, w którym zgromadzono niewielką liczbę artefaktów archeologicznych i mumii. Rok powstania jest podawany różnie w różnych źródłach, dlatego najbezpieczniej jest przyjąć, że miał to miejsce w latach 20. XX wieku. Wraz ze wzrostem liczby eksponatów, kolekcja została przeniesiona do innego zabytkowego budynku, a 22 marca 1977 roku trafiła do obecnej siedziby. Muzeum zostało otwarte dla zwiedzających 14 czerwca 1980 roku.

Kolekcja obejmuje artefakty od epoki neolitu po okres osmański. Na stronie internetowej gubernatoratu wymieniono artefakty archeologiczne i etnograficzne, a także kolekcje monet, pieczęci, manuskryptów i mumii. Na tej samej stronie podano, że łączna liczba eksponatów przekracza dwadzieścia trzy tysiące. Przed wejściem do sal, warto przespacerować się po ogrodzie, a następnie wrócić do środka. Ekspozycja na świeżym powietrzu znajduje się w ogrodzie, po zachodniej stronie budynku. Tutaj prezentowane są kamienne artefakty z okresów: Hetyckiego, Hellenistycznego, Rzymskiego, Bizantyjskiego, Ilchanidów, Seldżuków i Osmańskiej. Aby dokładnie zobaczyć inskrypcje, reliefy i zdobienia na kamieniach, warto przyjść o porze świtu lub popołudnia, kiedy światło jest bardziej korzystne. Czytając etykiety obok każdego kamienia, można spróbować odróżnić kolejne cywilizacje.

Położenie Amasyi na ważnym szlaku komunikacyjnym jest jedną z przyczyn tak dużej różnorodności kulturowej. Zgodnie z informacjami Generalnego Dyrektoriatu Dziedzictwa Kulturowego i Muzeów, południowe zbocze góry Harşena było zamieszkiwane przez dziesiątki cywilizacji od epoki brązu aż do końca okresu osmańskiego. Dlatego można postrzegać muzeum jako swego rodzaju "pamięć" miasta. W oddzielnym budynku w ogrodzie znajduje się kolekcja ośmiu mumii; zgodnie z informacjami na stronie internetowej gubernatoratu, należały one do osób, które pełniły funkcje w okresie rządów Ilchanidów w XIV wieku. W przypadku pytań dotyczących zasad fotografowania, należy skonsultować się z pracownikami obsługi.

W salach znajdują się witryny z monetami, pieczęciami i manuskryptami, które zawierają małe, ale wymagające uwagi przedmioty; warto poświęcić im czas. Przedmioty etnograficzne gromadzą artefakty związane z lokalnym życiem i stanowią dobre przygotowanie do zwiedzania domów nadmorskich. Śledzenie sal w kolejności chronologicznej pomoże umiejscowić w czasie budowle Pontu, które można zobaczyć wkrótce. Na oficjalnej stronie internet

Muzeum w Amasya znajduje się w nowoczesnym budynku przy ulicy Mustafa Kemal Paşa, nad brzegiem rzeki Yeşilırmak. Historia muzeum sięga 1925 roku, kiedy to powstało pierwsze składowisko eksponatów. Ze względu na niewielkie różnice w oficjalnych źródłach dotyczących roku powstania, najbezpieczniej jest określić powstanie muzeum jako "lata 20. XX wieku". Początkowo, składowisko znajdowało się w dwóch pomieszczeniach budynku medresy należącej do kompleksu Bayezida II, gromadząc niewielką liczbę artefaktów archeologicznych. Wraz ze wzrostem kolekcji, w 1962 roku zbiory zostały przeniesione do budynku Gök Medrese, a w 1977 roku do obecnej siedziby. Zreorganizowane muzeum zostało otwarte dla zwiedzających 14 czerwca 1980 roku. Według informacji na stronie internetowej urzędu wojewódzkiego, kolekcja muzeum obejmuje obecnie ponad 23 tysiące eksponatów, w tym artefakty archeologiczne, etnograficzne, monety, pieczęcie i manuskrypty. Prezentacja na portalu kulturowym przedstawia bogatą chronologię, począwszy od okresu neolitu i kalkolitu, aż po okres osmański. W tej sekcji znajdują się również artefakty z okresu brązu, Hethitów, Urartu, Frygów, Scytów, Persów, okresu hellenistycznego, rzymskiego, bizantyjskiego i Seljuków. Źródła wymieniają różną liczbę cywilizacji; dlatego warto skupić się na przedziale czasowym, a nie na konkretnej liczbie. Muzeum jest często nazywane kompleksem składającym się z trzech części: pałacu Hazeranlar, stanowiska archeologicznego Królewskich Grobowców i samego muzeum. Pałac Hazeranlar, zgodnie z informacjami na oficjalnej stronie, jest obecnie zamknięty, więc nie należy go planować w programie zwiedzania. Królewskie Grobowce to osobny punkt w mieście, a przed wizytą należy sprawdzić aktualny status. Jednym z najważniejszych eksponatów muzeum jest brązowa figurka boga burzy Tešupa z okresu Hethitów. Figurka została odnaleziona w 1962 roku w wiosce Doğantepe, na stanowisku archeologicznym Mesken Höyük, na głębokości czterech metrów. Ma wysokość 21,5 centymetra i wagę 1340 gramów, wykonana jest techniką odlewu. Brak części ramion, nóg i dolnej części sukni. Na głowie boga znajduje się stożkowy, spiczasty hełm; jego twarz charakteryzuje się gęstymi brwiami, migdałowymi oczami i delikatnym uśmiechem. Otwory oczu są obecnie puste, ale przypuszcza się, że pierwotnie były wypełnione cennymi kamieniami, takimi jak lapis lazuli. Eksponat jest związany ze starożytną nazwą Doğantepe, Hakmiş, i jest prezentowany w specjalnej witrynie. Kolejnym wartym uwagi eksponatem jest mozaika Elmalı, odnaleziona w 2013 roku podczas wykopalek rat W kolekcji znajduje się również marmurowy zegar słoneczny z okresu osmańskiego, który jest jednym z jej najciekawszych eksponatów. Na terenie ogrodu, położonego na zachodniej stronie budynku muzeum, znajdują się eksponaty z kamienia, obejmujące okres od czasów Hetytów aż po okres osmański. Spacerując po ogrodzie przed wejściem do sal, można porównać rzeźbiarstwo z różnych epok. Kolekcja obejmuje również mumie z XIV wieku, pochodzące z okresu Ilkhanidów; są to eksponaty o dużym znaczeniu historycznym, prezentowane z dużą ostrożnością. Ze względu na różne informacje dotyczące miejsca wystawiania mumii, warto wcześniej skontaktować się z muzeum, aby dowiedzieć się o aktualnym układzie wystawy. W muzeum można robić zdjęcia za pomocą aparatów fotograficznych. Muzeum znajduje się w centrum miasta i, jak podaje portal kulturalny, jest dostępne pieszo z każdego miejsca w mieście. Godziny otwarcia, przerwy w pracy i dni wolne mogą się różnić, dlatego warto sprawdzić aktualne informacje na oficjalnej stronie internetowej. Przed wizytą warto również odwiedzić stronę internetową lokalnego departamentu kultury i turystyki. Na zwiedzanie sal należy przeznaczyć co najmniej godzinę; warto poświęcić osobny czas na oglądanie eksponatów związanych z Teşup, mozaikami i sarkofagami. Po wyjściu z muzeum można zejść nad brzeg rzeki Yeşilırmak i kontynuować zwiedzanie innych zabytków miasta pieszo.
2
Kral Kaya Mezarları

Grobowce królewskie.

~1 godz. tutaj
Hatuniye, 05000 Yuvacık/Amasya Merkez

Druga lokalizacja to Królewskie Grobowce wykute w południowym zboczu góry Harşena. Dojście do nich rozpoczyna się schodami, które znajdują się na zboczu, po stronie północnej rzeki, w dzielnicy Hatuniye, a do nich prowadzi trasa opisana przez Portal Kultury. Podczas wędrówki zwracajcie uwagę na otoczenie. Wędrówka prowadzi do miejsc, z których można podziwiać grobowce oraz panoramę miasta. Najpierw odpocznijcie i spójrzcie na dolinę poniżej.

Amasya została zbudowana w głębokiej dolinie utworzonej przez rzekę Yeşilırmak. Według Generalnego Dyrektoriatu Dziedzictwa Kulturowego i Muzeów, wznoszący się na północy doliny masyw wapienny o wysokości 272 metry, o kształcie ostro zakończonej wieży, nazywany jest górą Harşena. Grobowce zostały wykute w tych wapiennych skałach, które wznoszą się jak ściana. Budowle te pochodzą z okresu panowania królów Pontu, którzy uczynili Amasyę stolicą od początku III wieku p.n.e. Źródła podają różne, ale zbliżone daty rozpoczęcia tego okresu: 302 p.n.e. i 301 p.n.e. Za założyciela Królestwa Pontu uważa się Mithridatesa I Ktistesa; grobowce przypisywane są pięciu królom, w tym Mithridatesowi i Pharnakesowi I.

Komory grobowe są oddzielone od siebie galerią w kształcie litery U, wykutą w głównej skale. Dzięki temu każda komora wydaje się być odrębnym blokiem, oderwanym od głównej masy skały, otoczoną korytarzem. Komory, zadaszone sklepieniami, oraz otaczające je korytarze tworzą unikalną architekturę dzięki swoim okrągłym sklepieniom. Dyrekcja informuje, że w komorze numer 5 całkowicie zniknął grecki wpływ, charakterystyczny dla innych stylów architektonicznych, a pojawił się nowy, charakterystyczny dla tego regionu styl. Komora numer 5 przypisywana jest Pharnakesowi I i ma wymiary 15x8x6 metrów. Według tej samej informacji, jest to ostatni grobowiec wykuty w skale, zbudowany w okresie Królestwa Pontu. Drugi królewski cmentarz dynastii nie został odnaleziony, a tradycja ta nie została kontynuowana w drugiej stolicy, Sinope (Sinop).

Co do liczby grobowców wzdłuż doliny Yeşilırmak, źródła podają różne dane. Mówi się o ponad dwudziestu grobowcach, z których tylko kilka przetrwało do naszych czasów. Grobowce, wraz z twierdzą w Amasya, zostały w 2015 roku wpisane na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dyrekcja w tym samym tekście informuje, że na terenie znajdują się również pozostałości murów obronnych z okresu hellenistycznego oraz monumentalne cysterny datowane na I wiek p.n.e., które również są częścią tego obsz

Groty Królewskie w Amasya to monumentalne grobowce wykute w wapiennych skałach, wznoszące się pionowo, niczym ściana, na południowym zboczu góry Harşena, na północ od Amasya. Zostały one zbudowane w okresie hellenistycznym, kiedy to Amaseia była stolicą Królestwa Pontu. Źródła podają różne daty rozpoczęcia rządów w Amasii, ale można z pewnością stwierdzić, że od początku III wieku p.n.e. Amaseia była centrum królestwa. Ministerstwo Kultury i Muzeów podaje, że królestwo zostało założone przez Mitrydatesa I, perskiego satrapy, w Amasii. Grobowce przypisywane są pięciu pierwszym królom, od Mitrydatesa I Ktistesa po Farnakesa I. W tekście wspomniano, że starożytny pisarz Strabon wyraźnie stwierdził, że grobowce należały do królów. Ze względu na to, że historia fortecy i jej funkcje mieszkalne są omawiane w osobnym miejscu, skupiamy się tutaj na architekturze grobowców i dynastii. Grobowce są oddzielone od siebie galerią w kształcie litery U, wykutą w skale. Każdy grobowiec, otoczony korytarzami, wydaje się być odrębną, oderwaną od zbocza masą skalną. Górne części są sklepione, a sufity zdobione łukami. Ministerstwo Kultury i Muzeów podaje, że wysokość grobowców waha się od 8 do 15 metrów. Grobowiec numer 5 przypisywany jest Farnakesowi I i charakteryzuje się wymiarami 15 x 8 x 6 metrów. Według tego samego źródła, wpływ grecki, dominujący w architekturze, w Amasii stopniowo słabnie, w przeciwieństwie do innych przykładów w Anatolii. W grobowcu numer 5 ten wpływ całkowicie zanika, a pojawia się nowy, charakterystyczny dla regionu styl. W tym samym tekście zaznaczono, że tradycja grobowców skalnych w Amasii kończy się tym grobowcem, a w drugiej stolicy, Sinope, nie jest kontynuowana. Do dziś nie odnaleziono drugiego królewskiego grobowca należącego do tej dynastii. Według portalu kulturowego, wzdłuż doliny Yeşilırmak znajduje się około 21 grobowców różnej wielkości, natomiast w tekście urzędu podano, że w dolinie znajduje się około 25 grobowców skalnych. Ze względu na różnicę w tych liczbach, najbezpieczniej jest mówić o ponad dwudziestu grobowcach. Zaledwie kilka z nich przetrwało do naszych czasów. Na terenie, gdzie znajdują się grobowce, znajdują się również dwa osmańskie łaźnie z XV wieku. W okolicy znajdują się również monumentalne cysterny datowane na I wiek p.n.e. oraz mury z okresu hellenistycznego. Góra Harşena i Królewskie Grobowce w Amasya zostały w 2015 roku wpisane na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ministerstwo Kultury i Muzeów podkreśla, Dotykanie lub wspinanie się po skałach jest niebezpieczne zarówno pod względem ochrony, jak i bezpieczeństwa. Przed wizytą sprawdź na stronie lokalnego urzędu kultury i turystyki, czy teren jest otwarty i jakie są zasady wejścia. Ze względu na to, że zbocze jest przez cały dzień nasłonecznione, wczesnym rankiem i późnym popołudniem światło jest bardziej miękkie, co sprzyja fotografowaniu. W dole, nad brzegiem, ciągną się domy Yalıboyu; z góry można zobaczyć zarówno ich dachy, jak i meandry rzeki. Obiektyw szerokokątny jest przydatny, aby uchwycić cały zbocze, a nie tylko pojedynczy grób. Pamiętaj, że groby są częścią kompleksu, w którym znajduje się również twierdza – struktura obronna i mieszkalna – a ten obszar stanowi monumentalną przestrzeń pamięci rodziny. Aby uniknąć tłumów, przyjdź wcześnie rano i przepuszczaj osoby wchodzące z naprzeciwka na wąskich schodach.
3
Amasya Yalıboyu Evleri

Domy nadbrzeżne w Amasya.

~45 min tutaj
Bahçeleriçi, Büyük Ağa Cd. No:1, 05200 Amasya Merkez/Amasya

Trzecim punktem jest obszar domów nadbrzeżnych, położonych na północnym brzegu Yeşilırmak. Podczas spaceru trasa biegnie wzdłuż rzeki. Obszar ten, określany jako "Bahçeleriçi", znajduje się przy Büyük Ağa Caddesi, w centrum miasta, nad brzegiem rzeki. Po zejściu po schodach, zatrzymaj się nad brzegiem rzeki i najpierw przyjrzyj się domom z daleka. Budynki te wznoszą się na historycznych murach obronnych, co jest charakterystyczną cechą Amasyi, zauważalną już na pierwszy rzut oka. Technika budowlana wykorzystuje konstrukcję z drewnianych belek wypełnionych cegłą. Strona internetowa urzędu wojewódzkiego informuje, że większość domów pochodzi z XIX wieku i została objęta ochroną 2 maja 1992 roku.

Dachy są dwuspadowe lub jednospadowe, pokryte dachówką. Budynki są przylegające do siebie i mają jedno lub dwa piętra, wznoszące się nad piwnicą. W niektórych domach, na pierwszym lub drugim piętrze, znajduje się "şahniş" – rodzaj balkonu lub werandy. Drugie piętra są wysunięte, z balkonami, co zapewnia symetrię i powiększa przestrzeń wewnętrzną. W przypadku domów wzniesionych na murach obronnych, wysunięte części są wspierane przez drewniane elementy, dlatego warto przyjrzeć się drewnianym wspornikom w dolnej części budynku. Dzięki wysuniętym częściom, górne piętra są bardziej nasłonecznione i mają więcej okien.

Okna są zazwyczaj uchylne i rozmieszczone w grupach po trzy. Przed oknami znajdują się drewniane kraty, które uniemożliwiają obserwację wnętrza z zewnątrz. W większości domów znajduje się dziedziniec i ogród; na dziedzińcu znajdują się studnia i piec – to pierwsze elementy, które rzucają się w oczy. Wewnątrz, codzienne życie toczy się w pokojach, które otaczają salon. W pokojach zazwyczaj znajdują się piec, szafka na słodycze, szafa, półki i ławeczka. Z wyjątkiem kilku przypadków, w domach nie ma oddzielnych łazienek; niektóre z dużych szaf są wykorzystywane jako łazienki.

To żywy obszar mieszkalny. Możliwość wejścia do wnętrza domów jest różna, dlatego ważne jest, aby dokładnie obserwować budynki z zewnątrz i zachować dyskrecję podczas fotografowania. Nie dotykaj drewnianych krat i fasad. W bezwietrzne poranki, spokojna powierzchnia wody może odbijać obrazy domów, co stanowi doskonałą okazję do zrobienia zdjęć. Wzgórze z Królewskimi Grobowcami wznosi się tuż za domami; możesz poszukać odpowiedniego kąta, aby uwiecznić oba obiekty na jednym zdjęciu, przemieszczając się na drugą stronę rzeki. Dyrekcja Generalna Dziedzictwa Kulturowego i Muzeów wymienia te domy jako elementy całego krajobrazu, który tworzą rzeka i dolina wraz z Górą Harşena.

Ze względu

Domy Yalıboyu w Amasya to tradycyjne budynki mieszkalne, położone wzdłuż północnego brzegu rzeki Yeşilırmak, na terenie historycznych murów miejskich. Nie są to pojedyncze budowle, lecz ciąg domów rozciągający się wzdłuż brzegu, stanowiący jeden z charakterystycznych widoków Amasya. Urząd Wojewódzki informuje, że większość domów pochodzi z XIX wieku. Budynki zostały wpisane do rejestru zabytków decyzją Rady Ochrony Zabytków Kultury i Przyrody w Ankarze z dnia 05.05.1992 i objęte ochroną. Dyrekcja Generalna Dobra Kultury i Muzea wymienia domy Yalıboyu jako element kompleksu obejmującego górę Harşena i obszar Królewskich Grobowców Pontyjskich. Technika budowy opiera się na konstrukcji drewnianej wypełnionej cegłą. Dachy są dwuspadowe lub jednospadowe, pokryte dachówką. Domy są usytuowane w rzędzie, z piwnicą i jednym lub dwoma piętrami. W niektórych domach, na pierwszym lub drugim piętrze, znajduje się tzw. "şahniş" – rodzaj balkonu lub werandy. Drugie piętra wystają poza linię elewacji i posiadają balkony. Dzięki temu występowi, plan domu jest symetryczny, a przestrzeń wewnętrzna jest większa. Urząd Wojewódzki zaznacza, że zjawisko to jest szczególnie widoczne w domach usytuowanych na murach, a wystające elementy są podparte przez tzw. "eliböğründeler" (specjalne podpory). Wystające górne kondygnacje umożliwiają większą liczbę okien, które są okiennicami i rozmieszczone w grupach po trzy. Drzwi okienne są osłonięte drewnianymi kratami, które z zewnątrz uniemożliwiają wgląd do wnętrza. Większość domów posiada dziedzińce i ogrody; w dziedzińcach znajdują się studnie i piece, które są pierwszymi elementami, które rzucają się w oczy. W domach z podziałem na "haremlik" (część dla kobiet) i "selamlık" (część dla mężczyzn), ogród znajduje się w środku, a dom ma zamknięty wygląd od zewnątrz. W niektórych domach, tę zamkniętość zapewnia wysoka ściana ogrodowa. Codzienne życie toczy się w pokojach, które otaczają przestrzeń określaną jako "sofa" lub "hayat". W pokojach zazwyczaj znajdują się funkcjonalne elementy, takie jak piece, półki, szafy i ławeczki. Z wyjątkiem kilku przypadków, nie ma oddzielnych łaźni; niektóre z dużych szaf są wykorzystywane do tego celu. Obecnie domy są wykorzystywane w różny sposób; dostęp do wnętrza każdego z nich jest inny, dlatego należy unikać wchodzenia do prywatnych posesji bez pozwolenia. Zgodnie z oficjalnymi rejestrami, adresem jest ulica Büyük Ağa Caddesi. Najlepszy punkt widokowy znajduje się po drugiej stronie rzeki; dopiero stamtąd można w pełni docenić układ domów na murach. Z drugiej strony rzeki można również sfotografować Połączenie wykutych w skale grobowców i domów w jednym miejscu ukazuje warstwy historyczne miasta, zarówno te pochodzące z okresu hellenistycznego, jak i osmańskiego. Aby odróżnić te warstwy, zwróćcie uwagę na użyte materiały: w domach dominują drewno i cegła, natomiast w grobowcach wykutych w skale – kamieniarstwo. Pamiętajcie, że domy są zabytkowe; nie dotykajcie fasad i unikajcie wszelkich działań, które mogłyby uszkodzić budynki znajdujące się przy wybrzeżu. Przed wizytą sprawdźcie aktualne komunikaty Urzędu Kultury i Turystyki w Amasya.
4
Amasya Darüşşifası (Sabuncuoğlu Tıp ve Cerrahi Tarihi Müzesi)

Muzeum Historii Medycyny i Chirurgii Sabuncuoğlu w Amasya.

~45 min tutaj
Pirinççi, Atatürk Cd. No:15, 05200 Merkez Amasya

Ostatnim przystankiem jest Amasyjska Szpital Darüşşifa, obecnie Muzeum Historii Medycyny i Chirurgii Sabuncuoğlu. Zgodnie z Encyklopedią Islamu (TDV), budynek został wzniesiony przy ulicy biegnącej równolegle do rzeki Yeşilırmak, zgodnie ze schematem medresy. Ins skrypty na portalu wskazują, że budowa została ukończona w latach 1308-1309. Z inskrypcji wynika, że budowę zleciła Anber b. Abdullah, niewolnica żony władcy Ilkhanidów, Olcaytu Hana, oraz Ahmed Bey, emir Anatolii. Nie ma informacji na temat architekta. Akt fundacyjny nie przetrwał do naszych czasów, ale wiadomo, że został sporządzony w 1312 roku.

Budynek ma wymiary 33,60 x 25,60 metrów i jest zorientowany z wschodu na zachód. Plan zakłada prostokątny dziedziniec otoczony dwoma rzędami arkad oraz główną arkadą. Główna arkada ma wymiary 7,10 x 5,70 metrów i otwiera się na dziedziniec za pomocą łuku. Najpierw przyjrzyjmy się zachodniemu fasadzie, która wychodzi na ulicę. Ta fasada, zbudowana z regularnie układanych kamieni, charakteryzuje się portalem, który jest o jedną trzecią wyższy niż szerokość fasady i wystaje przed nią. Po obu stronach portalu znajdują się duże okna, a w rogach – cylindryczne wieże. Portal ma kształt łuku, a po bokach są profilowane elementy. Arkada łączy się z fasadą za pomocą wnęki o głębokości 2 metry.

Dyrektoracja Kultury i Turystyki prowincji Amasya podkreśla, że fasada jest bardzo wartościowa pod względem artystycznym. Zgodnie z tymi samymi informacjami, na kamieniu kluczowym portalu znajduje się relief przedstawiający klęczącego człowieka. Na dziedzińcu, na kapitelach kolumn podtrzymujących arkady, znajdują się różne zdobienia: kostki, maswerki i profile. Długie sale za arkadami mają wymiary 4,65 x 14,10 metrów i są przykryte sklepieniami beczkowymi. Łuki ostre, wykonane z cegły, podtrzymują te sklepienia. Na zewnętrznych ścianach widoczne są nieregularne układy kamieni, natomiast w łukach, które zapobiegają otwarciu, użyto cegły; zwróć uwagę na tę różnicę w materiałach.

Jak wskazano w inskrypcji, budynek pełnił ogólnie funkcję szpitala. Zgodnie z artykułem w Encyklopedii Islamu (TDV), szpital jest znany jako "bimarhane" (miejsce dla chorych), co może sugerować, że był przeznaczony wyłącznie dla osób cierpiących na choroby psychiczne. Jednak z dzieła Sabuncuoğlu Şerefeddina, autora "Mücerrebname", dowiadujemy się, że to właśnie on praktykował medycynę i chirurgię w tym szpitalu. Zgodnie z informacjami przekazywanymi przez dy

Darüşşifa w Amasya to szpital, który został wzniesiony zgodnie ze schematem medresy, położony wzdłuż ulicy biegnącej równolegle do rzeki Yeşilırmak. Zgodnie z informacjami zawartymi w Encyklopedii Islamu (TDV), inskrypcja w portalu umiejscawia budowlę w latach 1308-1309. Inskrypcja wskazuje, że budowla została wzniesiona przez Anber b. Abdullaha, niewolnika żony władcy Ilkhanidów, Olcaytu Hana, oraz przez Ahmada Beya, emira Anatolii. Nie ma informacji na temat architekta. Wiadomo, że akt fundacyjny, który nie przetrwał do naszych czasów, został sporządzony w 1312 roku. Budowla zajmuje powierzchnię 33,60 x 25,60 metrów, a jej dłuższa oś biegnie z zachodu na wschód. Plan zakłada prostokątny dziedziniec otoczony dwoma rzędami arkad oraz pomieszczeniami znajdującymi się za nimi. Wejście i główna arkada po przeciwnej stronie nadają budowli schemat dziedzińca z dwiema arkadami. Główna arkada ma wymiary 7,10 x 5,70 metrów, otwiera się na dziedziniec łukiem ostrego i jest przykryta sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Po obu stronach arkady znajdują się pomieszczenia o wymiarach 6,10 x 7,80 metrów, przykryte sklepieniem beczkowym. Arkady po obu stronach dziedzińca są zbudowane z gładkich bloków kamiennych i wsparte na kolumnach z ozdobnymi kapitelami i maswerkami, a łuki są ostre. Długie sale znajdujące się za arkadami mają wymiary 4,65 x 14,10 metrów i są przykryte długim sklepieniem beczkowym, podparte przez łuki ostre z cegły. Sale te mają okna wychodzące na zewnątrz. Elewacja zachodnia, skierowana na ulicę, zachowała swój monumentalny charakter; jest zbudowana z gładkich bloków kamiennych. Portal jest wyższy niż elewacja o jedną trzecią i wystaje do przodu. Po obu stronach portalu znajdują się duże okna, a elewację ograniczają cylindryczne wieże narożne. Ten symetryczny układ nawiązuje do tradycji budownictwa Seldżuków w Anatolii. Przestrzeń portalu ma wymiary 4,10 x 6,50 metrów; otwór z łukiem przypominającym łuk gotycki łączy się z elewacją poprzez wnękę o głębokości dwóch metrów. Dyrekcja Kultury i Turystyki w prowincji Amasya podkreśla wartość artystyczną elewacji zachodniej, wymieniając ozdobne kapitele z motywami geometrycznymi i maswerkami. Te same źródła informują, że na kamieniu kluczowym portalu znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca klęczącego człowieka, co jest charakterystycznym elementem tej budowli. Przy wejściu, podnosząc głowę, można zobaczyć tę pł W muzeum znajduje się sala Sabuncuoğlu, w której prezentowane są narzędzia medyczne i chirurgiczne z różnych dziedzin, a także metody leczenia, na podstawie rysunków z dzieła "Cerrahiyye-i İlhaniyye". Klinika Sabuncuoğlu to osobna część, poświęcona opisowi operacji chirurgicznych i metod leczenia. W sali terapii muzycznej można znaleźć szczegółowe informacje na temat instrumentów muzycznych używanych w tamtych czasach w terapii oraz o tureckich makamach muzycznych stosowanych w leczeniu. Muzeum znajduje się w centrum miasta, naprzeciwko siedziby gubernatora, a od miejsca parkowania dla autobusów turystycznych oddalona jest o 50 metrów. W wydaniu z 1991 roku, w opisie muzeum, zaznaczono, że budynek został odrestaurowany, otoczony terenami zielonymi i jest otwarty dla zwiedzających. Przed wizytą warto sprawdzić aktualne informacje o godzinach otwarcia i zasadach zwiedzania na stronie internetowej lokalnego urzędu kultury i turystyki. Zanim wejdzie się do środka, warto przyjrzeć się fasadzie z zewnątrz, a następnie wejść na dziedziniec i porównać poszczególne kapitele kolumn; różnorodność tych kapiteli jest od razu zauważalna.

Komentarze

0/1000

Wczytywanie...

Mapa trasy

Informacje o trasie
MiastoAmasya Merkez, Amasya
TypKulturalny
Przystanek4
Data6 listopada 2026
Radar TürkiyeAutorRadar TürkiyeRozpocznij trasę