Yason Burnu

Przylądek Yason, położony w dzielnicy Perşembe w prowincji Ordu, jest niskim i płaskim półwyspem, który sięga do Morza Czarnego. Urząd Kultury i Turystyki prowincji Ordu podaje, że przylądek znajduje się 15 km od centrum Perşembe i 28 km od centrum prowincji. Stanowi wschodnią część szerokiej zatoki, na której znajdują się miasta Fatsa i Bolaman. Zgodnie z artykułem Hasana Buyruka opublikowanym w czasopiśmie "Akdeniz Sanat", w starożytności nosił nazwę Iasonia Akte. Według analizy Buyruka, ten obszar to największy przylądek na wybrzeżu Turcji na wschód od Sinopu. Wyporność o długości około 14 kilometrów rozciąga się w trzech różnych kierunkach. Na wschodzie znajduje się przylądek Çam, w centrum przylądek Çapraz, a na zachodzie – dzisiejszy przylądek Yason. Zgodnie z artykułem, przylądek Çam w starożytności nosił nazwę Genetes Akroterion. Najszersza część półwyspu ma około 610 metrów, a najwęższa – 30 metrów, a na końcu, w skałach, szerokość zmniejsza się do 20 metrów. Nazwa przylądka jest związana z jedną z najbardziej znanych opowieści o podróżach w mitologii greckiej. Według legendy, Jason i załoga statku Argo wyruszyli w podróż na wschód, do Kolchidy nad Morzem Czarnym, w poszukiwaniu Złotego Rucianka. Według lokalnej tradycji, Argonauci zawitali na tym wybrzeżu, a przylądek wziął swoją nazwę od nich. Buyruk przypomina, że w opowieści Apolloniosa z Rodos, wyraźnie nie jest wspomniane, że żeglarze wylądowali na tym przylądku. Oznacza to, że związek nazwy z legendą jest silny, ale sama legenda nie jest dokumentem historycznym. Historia przylądka, udokumentowana w źródłach pisanych, jest jednak bardzo stara. Ksenofont w swoim dziele "Anabasis", w szóstej księdze, pisze, że Grecy, podróżujący statkami z Kotyory do zachodu, podczas swojej podróży zobaczyli przylądek Yason. Strabon z Amasii, w swoim dziele "Geographia", opisuje, że podróżując wybrzeżem od Amisos, czyli dzisiejszego Samsun, najpierw dociera się do przylądka, a następnie do innego przylądka, zwanego Iasonion. W XVII wieku, Evliya Çelebi, podróżujący wzdłuż wybrzeża, opisał przylądek jako "wąski przylądek wystający w morze". W XIX wieku, William John Hamilton, brytyjski podróżnik, który przejeżdżał przez ten region, napisał, że podczas swojej podróży dotarł do tego przylądka po zamku Hoynat. Obecnie półwysep jest chroniony zarówno ze względu na jego wartość przyrodniczą, jak i historyczną. Zgodnie z ewidenc Wikipedia informuje, że na wybrzeżu znajduje się duża ilość muszli, a region jest popularny wśród osób uprawiających nurkowanie i sporty wodne. To miejsce idealne do spokojnych spacerów. Gmina Metropolitalna Ordu wyznaczyła ścieżki spacerowe, parking i punkty informacyjne, dbając o zachowanie historycznego i naturalnego charakteru terenu. Najpierw przejdźcie do końca półwyspu, aby podziwiać widoki na zatoki po obu stronach oraz na latarnię morską, a następnie wróćcie wzdłuż wybrzeża, obserwując skaliste wybrzeże. Według informacji, około 300 metrów na zachód od półwyspu znajduje się zatoka Yalancı Yason, znana również jako Sülü Burnu, która oferuje czyste plaże i stanowi dodatkowy punkt widokowy. Ze względu na śliskie skały, należy zachować ostrożność podczas spaceru wzdłuż wybrzeża i unikać wchodzenia na pozostałości znajdujące się na terenie chronionym. Półwysep znajduje się na trasie starej drogi łączącej Ordu i Samsun i jest dostępny przez krótką drogę od głównej trasy. Zgodnie z informacjami, w 2008 roku ukończono budowę drogi wzdłuż wybrzeża łączącej Bolaman i Efirli, co otworzyło półwysep na turystów. Można do niego dojechać samochodem, podążając drogą wzdłuż wybrzeża z centrum Ordu lub z miejscowości Perşembe. Informacje o aktualnych połączeniach komunikacji publicznej można uzyskać w lokalnym urzędzie. Osoby pragnące podziwiać zachód słońca powinny przyjechać późnym popołudniem, a ci, którzy preferują poranne światło, powinni przyjechać o wschodzie słońca. Podążając na wschód, droga wzdłuż wybrzeża doprowadzi Was po kilku kilometrach do punktu widokowego naprzeciwko wyspy Hoynat.