Yarımburgaz Mağarası

Jaskinia Yarımburgaz, położona w dzielnicy Altınşehir w Başakşehir, znajduje się u podnóża skalistego wzgórza, około 1,5 kilometra na północ od jeziora Küçükçekmece. Według informacji udostępnionych przez władze gminy Başakşehir, jaskinia znajduje się około 22 kilometry na północny wschód od centrum استانبول, a dokładnie tuż na północ od dzielnicy Altınşehir. Jaskinia powstała w wyniku erozji wapienia z okresu eocenu przez wody gruntowe, a jej otwory skierowane są w stronę doliny Sazlıdere. Składa się z dwóch połączonych ze sobą części, które mają oddzielne wejścia znajdujące się na różnych wysokościach. Górna jaskinia ma wymiary około 15 metrów na 52 metry i charakteryzuje się szeroką salą, której wysokość w pobliżu wejścia sięga około 10 metrów. Dolna jaskinia zaczyna się jako galeria, a następnie przechodzi w tunel, który wije się w głąb wzgórza. Według danych projektu TAY, ten odcinek ma długość około 600 metrów, a od wejścia rozdziela się na dwie gałęzie na głębokości około 240 metrów. Obie części są połączone krótkim, nachylonym korytarzem w pobliżu wejścia. Otwory jaskini znajdują się na wysokości od 11 do 18 metrów nad poziomem Morza Marmara. Na wschodzie, u podnóża skały, znajduje się sucha dolina, która biegnie prostopadle do doliny Sazlıdere i jest interpretowana jako ślad dawnego koryta rzeki, która tworzyła jaskinię. Ze względu na to, że dostęp do głównej skały jest możliwy tylko w pobliżu wejścia, rzeczywista wysokość jaskini nie została ustalona. Jaskinia została po raz pierwszy opisana w połowie XIX wieku; pierwszym, który o niej pisał, był Abdullah Bey. Pierwsze badania archeologiczne przeprowadzono w 1963 roku pod kierownictwem Şevket Aziz Kansu, a prowadził je Kılıç Kökten, w pobliżu wejścia do dolnej jaskini. W latach 1964 i 1965 jaskinia została podzielona na kwadraty i zbadana w bardziej systematyczny sposób. W 1986 roku przeprowadzono prace ratownicze pod przewodnictwem Mehmeta Özdoğana z Uniwersytetu w استانبول. W latach 1988-1990 Uniwersytet w استانبول i Uniwersytet Kalifornijski w Berkeley realizowały wspólny projekt; prace prowadził Güven Arsebük, a w zespole był również paleoantropolog F. Clark Howell. Badania wykazały, że osady w jaskini, biorąc pod uwagę obie części, mają grubość przekraczającą 10 metrów. W górnej jaskini zidentyfikowano warstwy pochodzące z okresu bizantyjskiego, późnego rzymskiego, neolitycznego i jeszcze starszych. W dolnej jaskini znaleziono narzędzia kamienne z okresu paleolitu oraz liczne kości niedźwiedzi jaskiniowych. Znalezione narzędzia wykon Niektóre znaleziska z jaskini są eksponowane w Muzeum Archeologicznym w Stambule. Jaskinia została w 2001 roku uznana za obszar o szczególnym znaczeniu archeologicznym i przyrodniczym. Podczas wykopalisk w 1988 roku, oba wejścia do jaskini zostały zamknięte kratami, aby zapobiec nielegalnym poszukiwaniom skarbów. Obecnie kraty nadal są widoczne, a wejście do wnętrza jaskini jest niemożliwe; zwiedzanie odbywa się z zewnątrz, z wyznaczonych ścieżek. Prosimy, aby w obszarze chronionym nie dotykać śladów wykopalisk, skał ani krat, oraz aby nie przesuwać kamieni z podłoża. Najlepszy punkt widokowy to zbocze, z którego można zobaczyć charakterystyczne, łukowe wejście do Dolnej Jaskini oraz znajdujące się nad nim wejście do Górnej Jaskini. Kształty wapiennych skał stają się bardziej wyraźne w popołudniowym świetle. Ze względu na to, że po deszczu ścieżki na zboczu mogą być śliskie, zalecamy noszenie odpowiedniego obuwia. Do jaskini można dojechać drogą biegnącą z Halkalı do Altınşehir; aktualne trasy autobusowe można sprawdzić na stronie İETT. W pobliżu znajdują się również malownicze tereny nad jeziorem Küçükçekmece oraz dolina Sazlıdere, które mogą stanowić atrakcję w drugiej połowie dnia.