Uzunköprü (Ergene Köprüsü)

Most w Uzunköprü, znajdujący się na południe od Edirne, tuż za miejscowością o tej samej nazwie, to osmański most kamienny, który przecina rzekę Ergene i otaczający ją teren zalewowy. Nazywany wcześniej mostem Ergene, jego osmańska nazwa to "Cisr-i Ergene", a nazwa miejscowości pochodzi właśnie od tego mostu. Portal kulturowy informuje, że most został zbudowany w latach 1427-1443 przez architekta Muslihiddina za panowania sułtana II Murada. Historycy osmańscy różnią się co do roku rozpoczęcia budowy: Hoca Sadeddin Efendi podaje lata 1426-1427, a Karaçelebizade Abdülaziz Efendi – 1427-1428. Dyrekcja kultury i turystyki prowincji Edirne informuje, że budowa trwała szesnaście lat. Ten obszar był miejscem, gdzie wiosenne powodzie zamieniały Ergene w rozległą bagnistą dolinę, a wcześniejsze drewniane mosty szybko ulegały zniszczeniu w wyniku powodzi lub wojen. II Murad chciał, aby zbudowano długi i solidny most kamienny, który przetrwałby całą bagnistą dolinę, umożliwiając armii przekraczanie rzeki o każdej porze roku. Most zapewniał również bezpieczne przejście na trasie między Gelibolu a Edirne. Wraz z mostem zbudowano meczet, imaret (żebrakownię) i medresę (szkołę), a obecna miejscowość Uzunköprü powstała wokół tego kompleksu. Według źródeł, pierwotnie most miał 1392 metry długości i 174 łuki. Obecna długość różni się w zależności od źródła: portal kulturowy podaje 1270,41 metra, dyrekcja kultury prowincji – 1272 metra, a pomiar z 2018 roku wykazał 1306,2 metra. Te różnice wynikają z wymiany niektórych łuków podczas remontów oraz z częściowego zakopania niektórych łuków pod warstwą drogową. Obecnie, według dyrekcji kultury prowincji, zachowanych jest 164 łuki, a portal kulturowy informuje, że uważa się, że trzy łuki znajdują się pod drogą prowadzącą do centrum miejscowości. Niezależnie od przyjętej miary, most jest uważany za najdłuższy kamienny most na świecie, który przetrwał do naszych czasów. Most jest zbudowany z bloków kamiennych z wapienia i trawertynu. Fundamenty, osadzone w gruntach aluwialnych, zgodnie z informacjami portalu kulturowego, opierają się na drewnianej konstrukcji tłumiącej wibracje. Większość łuków to łuki o dwóch środkach, ale występują również łuki okrągłe i spłaszczone. Po obu stronach głównych łuków, które odpowiadają korytu rzeki Ergene, znajdują się mniejsze łuki odprowadzające wodę podczas powodzi. Podczas zwiedzania mostu warto zwrócić uwagę na kluczowe kamienie i filary, gdzie można znaleźć motywy geometryczne, zdobienia roślin Przez wiele lat, droga łącząca Edirne z regionem Ege przebiegała przez ten most. Po otwarciu nowego mostu w pobliżu na początku lat 2010., ruch ciężarówek został na nim zakazany. W 2015 roku most został wpisany na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. W październiku 2021 roku, z powodu pęknięć w kamieniach, most został zamknięty dla ruchu i poddany kompleksowej renowacji. Celem prac jest odsłonięcie części ukrytych łuków oraz wymiana betonowej okładziny na kamienną. Ze względu na przesunięcie terminu zakończenia renowacji, przed wyjazdem należy sprawdzić w lokalnych źródłach, czy można już przejść się po moście. Aby w pełni docenić most, najlepiej oglądać go z boku, z okolicznych łąk. Z tego miejsca łuki mostu wydają się ciągnąć się w kierunku horyzontu, tworząc pojedynczą linię. Spacerując od skraju miasta wzdłuż wybrzeża, można zauważyć, jak zmienia się kształt i wielkość łuków. Najlepsze zdjęcia mostu można zrobić z niskiego kąta, z poziomu łąki, co pozwala uchwycić jego długość. W 1658 roku, Evliya Çelebi, który odwiedził to miejsce, opisał długość mostu jako dwa tysiące kroków. Portal kulturalny informuje, że most znajduje się 65 kilometrów od Edirne, więc wizytę można zaplanować jako jednodniową wycieczkę. Warto również odwiedzić Muzeum Miasta Uzunköprü, otwarte w 2013 roku w dawnym budynku administracji państwowej. Na ścianach muzeum znajdują się tablice informacyjne, które opowiadają o historii miasta i jego zabytkach. Muzeum jest podległe Urzędowi Miasta Uzunköprü, dlatego przed wizytą warto sprawdzić godziny otwarcia na stronie internetowej lokalnego urzędu kultury.