Sultan II. Bayezid Külliyesi Sağlık Müzesi

Muzeum Zdrowia Kompleksu Sultana II. Bayezida, znajdujące się w Edirne, jest muzeum zlokalizowane w budynkach szpitala (darüşşifa) i szkoły (medresa) należących do kompleksu II. Bayezida, nad brzegiem rzeki Tundża. Kompleks ten to duży zespół budynków, którego budowa rozpoczęła się w Edirne w okresie, gdy II. Bayezid przebywał tam wiosną 1484 roku przed wyprawą na Kilię i Akkerman. Zgodnie z informacjami zawartymi w Encyklopedii Islamu (TDV), inskrypcja na meczecie wskazuje, że budowa kompleksu została ukończona w latach 1487-1488. Wersja angielska Wikipedii podaje, że architektem kompleksu był Mimar Hayreddin. Kompleks składał się z meczetu, dwóch przylegających do niego karawanserajów, kuchni i stołówki, kuchni, magazynów zapasów, szkoły, szpitala i łaźni. Zgodnie z dokumentami fundacyjnymi, w kompleksie 147 osób otrzymywało wynagrodzenie na różnych stanowiskach. Z łaźni nie pozostały żadne ślady. Lokalizacja kompleksu nad rzeką Tundża spowodowała, że w XIX wieku powodzie poważnie uszkodziły budynki; ślady na wewnętrznych ścianach meczetu wskazują, że woda sięgała do wysokości ludzkiej. Dzięki budowie wałów ochronnych, powodzie te są obecnie powstrzymywane. Szpital (darüşşifa) służył przez około cztery stulecia, od 1488 roku do wojny rosyjsko-osmańskiej w latach 1877-1878. Zgodnie z wersją turecką Wikipedii, początkowo szpital przyjmował wszystkich chorych, a później tylko osoby cierpiące na choroby psychiczne; leczenie było bezpłatne. Evlia Çelebi pisze, że w szpitalu pacjentów z chorobami psychicznymi leczono muzyką, a muzycy organizowali dla nich koncerty trzy razy w tygodniu. Strona internetowa muzeum podaje również informacje o makamach (gatunkach muzycznych), które, jak twierdzi Evlia Çelebi, były wykorzystywane w leczeniu: neva, rast, dügah, segah i çargah. Opisuje się również wykorzystanie dźwięku wody i przyjemnych zapachów w procesie leczenia. Szpital składa się z trzech części. Na pierwszym dziedzińcu znajdują się gabinety ambulatoryjne, kuchnia i pomieszczenia gospodarcze. Na drugim dziedzińcu znajdują się gabinety lekarzy. Najciekawsza część to pawilon, w którym przebywali pacjenci. Zgodnie z informacjami z TDV, pawilon ten jest zorganizowany zgodnie z planem sześciokątnym, a do centralnego dziedzińca sześciokątnego prowadzi sześć arkad. Dach dziedzińca jest przykryty dużą kopułą z oknami, a w centrum znajduje się fontanna. Strona internetowa muzeum informuje, że kopuła równomiernie rozprasza dźwięk, a dźwięk fontanny dociera do sal pacjentów. TDV określa ten budynek jako cenne dzie Warto zatrzymać się na chwilę pod kopułą szpitala i posłuchać, jak dźwięk rozchodzi się w przestrzeni. Następnie można obejrzeć z zewnątrz duży, jednokupolowy meczet kompleksu, a także podziwiać dwukolorowe kamienne łuki dziedzińca. Muzeum znajduje się na północy centrum miasta, po drugiej stronie rzeki Dunaj; można do niego dotrzeć pieszo z centrum lub krótką podróżą samochodem. Widok na kopuły i minarety kompleksu, szczególnie o zachodzie słońca, jest szczególnie piękny. Sprawdź godziny otwarcia i zasady wstępu na oficjalnej stronie internetowej muzeum.