Soğukçeşme Sokağı

Ulica Soğukçeşme to wąska, brukowana uliczka, położona w dzielnicy Sultanahmet, pomiędzy Hagia Sophia a zewnętrznymi murami Pałacu Topkapi. Jest to obszar zamknięty dla ruchu samochodowego. Jedna strona ulicy rozpoczyna się obok głównej bramy Pałacu Topkapi, zwanej Bab-ı Hümayun, a druga prowadzi w kierunku parku Gülhane. Nazwa ulicy pochodzi od marmurowej fontanny, znajdującej się przy jej końcu, w pobliżu parku Gülhane, która pochodzi z okresu panowania Selima III, z roku 1800. Wzdłuż ulicy znajdują się dwanaście zabytkowych domów oraz rzymski cysterna. Według Wikipedii po turecku, ulica ukształtowała się w XVIII wieku; najstarszy dokument to zapis sprzedaży działki z 1784 roku, a najstarszy akt własności pochodzi z 1782 roku. Początkowi mieszkańcy to pracownicy pałacu i Hagia Sophia, a także przywódca klasztoru Naziki. Z czasem, na ulicy zaczęły osiedlać się rodziny ze średniej klasy z Stambułu. Szósty prezydent Turcji, Fahri Korutürk, urodził się w 1903 roku w jednym z domów na tej ulicy, który do dziś stoi. Domy są dwu- lub trzykondygnacyjne, z balkonami i drewnianymi elementami, a ich wielkość waha się od czterech do dziesięciu pokoi. W latach 50. do 80. XX wieku, ulica zaczęła ulegać degradacji. Niektóre drewniane domy zostały zburzone i zastąpione budynkami z betonu, jeden budynek został przekształcony w warsztat samochodowy, a inny zapełnił się stosami papieru drukarskiego. Renowacja: Tureckie Stowarzyszenie Turystyczne i Samochodowe, pod przewodnictwem ówczesnego dyrektora generalnego, Çelika Gülersoya, zakupiło domy w 1985 roku i przeprowadziło kompleksową renowację ulicy w latach 1985-1986. Zgodnie z historią Stowarzyszenia, renowacja drewnianych domów została ukończona w 1986 roku, a domy zostały otwarte jako pensjonaty. Zgodnie z informacjami z Wikipedii po turecku, wszystkie budynki pomiędzy Hagia Sophia a murami pałacu zostały zburzone i odbudowane zgodnie z nowymi projektami. Nowe domy mają konstrukcję żelbetową, a elewacje są wykończone drewnem i pomalowane na pastelowe kolory, zgodnie z opisami podróżników z XIX wieku. Ta metoda była chwalona za przywrócenie wyglądu ulicy, ale jednocześnie krytykowana za brak zachowania oryginalnej drewnianej struktury. Projekt cysterny należy do Mustafy Pehlivanoğlu, biblioteki do Hüseyna Başçetinçelika i Hatice Karakaya, a cztery pensjonaty zostały zaprojektowane przez różnych architektów. Obecnie: Dziewięć domów jest obecnie własnością Stowarzyszenia i jest wynajmowanych jako pensjonaty, działające pod nazwą hoteli. Nazwy pensjonatów Wejdź przez Bab-ı Hümayun; po jednej stronie znajduje się Hagia Sophia, a po drugiej mur pałacu, pomiędzy nimi ciągną się rzędy domów o pastelowych kolorach. Podczas gdy skręcasz w stronę Gülhane, zwróć uwagę na zmieniające się kolory fasad, okna z ażurowymi kratkami i drewniane gzymsy. Zatrzymaj się przed fontanną i przyjrzyj się jej inskrypcji; to budowla, która nadała nazwę ulicy. Wcześnie rano ulica jest pusta, a zacieniona strona jest idealna do fotografowania; po południu słońce oświetla fasady domów. Ulica jest oazą spokoju, zaledwie kilka kroków od zgiełku Sultanahmet, i stanowi najcichszy sposób na zejście od Hagia Sophia do parku Gülhane. Dojazd: Do ulicy można dotrzeć w ciągu kilku minut pieszo ze stacji tramwajowej T1 (przystanki Sultanahmet i Gülhane). Można również dojść pieszo z dworca Marmaray Sirkeci, przechodząc przez park Gülhane. Podczas tej spaceru można również odwiedzić Muzeum i Bibliotekę Literacką Tanpınar w pałacu Alay Köşkü oraz park Gülhane.