Sepetçiler Kasrı

Pałac Sepetçiler znajduje się na Sarayburnu, u ujścia Złotego Rogu do Cieśniny Bosfor, na terenie dawnych bizantyjskich murów obronnych. Jest to jedyny pałac z ogrodów Topkapı, który przetrwał do naszych czasów; jego współczesne budowle, takie jak Yalı Köşkü i İncili Köşkü, zostały zniszczone. Obecnie pełni funkcję głównej siedziby organizacji Yeşilay i nie jest muzeum. Z zewnątrz, z promenady, Mostu Galata i promów kursujących między Eminönü a Karaköy, można podziwiać jego fasadę. Historia: Zgodnie z artykułem w Encyklopedii Islamu Türk Diyanet Vakfı, pałac został zbudowany w 1643 roku na polecenie sułtana İbrahima, pod nadzorem architekta Kasıma Ağę. Historyk Naima pisze, że wcześniej w tym miejscu znajdowała się mała rezydencja, a następnie zastąpiono ją tym większym pałacem. Istnieją dwie teorie dotyczące pochodzenia nazwy. Pierwsza mówi, że nazwa pochodzi od rzemieślników zajmujących się wikliniarstwem, którzy pracowali w okolicy; według legendy, sułtan İbrahim, który lubił ten rzemiosło, podziękował im za pomoc w budowie, przyczyniając się finansowo. Druga teoria mówi, że nazwa pochodzi od określeń "sepetçi" (wikliniarz) lub "sultani" (sultanowski), używanych dla wysokich budowli w pałacu w Edirne. Inszrypcja nad portalem informuje, że budowla została odnowiona w 1739 roku, za panowania Mahmuda I; według informacji na stronie Yeşilay, w połowie XIX wieku przeprowadzono kolejne prace renowacyjne. W podziemnych magazynach, znajdujących się pod pałacem, przechowywane były łodzie i galery, a sułtani wypływali na morze z tego miejsca. Francuski podróżnik Grelot pisał w XVII wieku, że widział w tym miejscu pięć lub sześć magazynów łodzi i małych galer. W sali recepcyjnej odbywały się występy muzyczne, a członkowie rodziny królewskiej i harem obserwowali z tego miejsca wypływanie i powrót floty. Architektura: Pałac ma plan trójramienny, z trzema wykuszami, a w centrum znajduje się sala recepcyjna z kopułą, salon i przylegający do niego prostokątny budynek. W angielskiej Wikipedii budowla jest opisywana jako kamienna konstrukcja o grubych ścianach, wysokich drewnianych drzwiach i czterech piętrach. Według informacji na stronie Yeşilay, czerwone marmury pochodziły z Darićy i Ruszczuku, a płytki ceramiczne z İzniku. W artykule w Encyklopedii Islamu opisano łukowe sklepienia, marmurowe obramowania drzwi oraz dekoracyjne medaliony i kwiaty na kopule. W tym samym źródle podano, że wnętrze było niegdyś wyłożone oknami z inkrustacją, jedwabnymi zasłonami i kryształowymi lampami. Na parterze, nad murami, znajdują się arkady, które Najlepsze miejsca, z których można podziwiać budowlę z zewnątrz, to promenada na ulicy Kennedy, widok z promów kursujących między Eminönü a Karaköy oraz widok z mostu Galata, z jego strony skierowanej w stronę Sarayburnu. Podziwiając budowlę z morza, można zobaczyć wieżę Adalet znajdującą się za pałacem, zieloną ściana Sarayburnu oraz stację kolejową Sirkeci po prawej stronie. Spacerując wzdłuż promenady, można dokładnie zobaczyć łuki murów, układ okien na piętrze oraz kopułę. Stacje tramwajowe T1 (Sirkeci i Gülhane) oraz stacja Marmaray Sirkeci znajdują się w odległości kilku minut spacerem. Można również dotrzeć do budowli, spacerując wzdłuż wybrzeża od przystani Eminönü w kierunku Sarayburnu. Warto dodać do tej wycieczki wizytę w parku Gülhane, który znajduje się w pobliżu wejścia do Sarayburnu, oraz w bibliotece i muzeum literatury Tanpınar w pałacu Alay Köşkü.