Pessinus Antik Kenti

Starożytne miasto Pessinus znajduje się wzdłuż drogi Ankara-Eskişehir, około 13 kilometrów na południe od wsi Ballıhisar. Współczesna wieś została zbudowana na terenie pozostałości starożytnego miasta. Zgodnie z angielską Wikipedią, osada znajduje się na wysokości około 950 metrów nad poziomem morza, w jednym z dopływów rzeki Sakarya. Miasto leżało na trasie starożytnej Królewskiej Drogi. Portal kulturowy informuje, że ze względu na jej niezawodność i skrócenie trasy, droga ta była wykorzystywana również w okresach rzymskich i bizantyjskich. Pessinus było znane w starożytności jako miasto we Frigii, najbardziej związane z boginią Kybele. Powstanie miasta jest opisywane na dwa sposoby: w legendach i w archeologii. Zgodnie z portalem kulturowym, starożytni pisarze twierdzili, że miasto zostało założone w VIII wieku p.n.e. przez półlegendarnego króla Frigów, Midasa. Z kolei Wikipedia informuje, że wykopaliskami, które trwają od 1967 roku, ustalono, że miasto zaczęło się rozwijać około 400 roku p.n.e. Według tradycji, w mieście znajdował się czarny kamień, który, jak wierzono, spadł z nieba. Rzymianie zabrali ten kamień do Rzymu w 204 roku p.n.e., podczas wojny z Kartaginą, i nazwali go "Magna Mater", czyli Wielka Matka. Ta historia jest najbardziej znaną, która przyczyniła się do popularyzacji nazwy Pessinus w świecie śródziemnomorskim. Geograf Strabon nazywał Pessinus największym ośrodkiem handlowym na zachód od rzeki Kızılırmak. Miasto osiągnęło swój największy rozkwit w okresie Cesarstwa Rzymskiego. Zgodnie z portalem kulturowym, budowa monumentalnej świątyni, rozpoczęta po śmierci Augusta, została ukończona w czasach Tyberiusza. Wikipedia, powołując się na badania Uniwersytetu w Ghent, informuje, że świątynia pochodzi z lat 25-35 n.e., była w stylu korynckim i otoczona kolumnami. Te same badania wskazują, że świątynia nie była poświęcona Kybele, jak przypuszczał Charles Texier, który odkrył jej fundamenty w 1834 roku, ale była związana z kultem cesarskim. Obecnie z świątyni pozostały jedynie duże fundamenty. Przed świątynią znajduje się budowla przypominająca teatr, z monumentalnymi schodami w środku i siedzeniami dla widzów po obu stronach. Kamień budulcowy miasta pochodził z kamieniołomów İstiklalbağı, położonych około 6 kilometrów na północ. Najbardziej imponującą budowlą inżynieryjną w Pessinus jest kanał, który przepływał przez centrum miasta i służył do zatrzymywania i odprowadzania sezonowych wód rzeki Gallos. Zgodnie z Wikipedią, pierwsza część kanału pochodzi z czasów Augusta. Kanał, nieustannie rozbudowywany w latach 1-3 wieku n.e W tych badaniach archeologicznych odkryto nie tylko świątynię, ale także warsztaty, domy, teatr, agora oraz budynek rady miejskiej, a także pozostałości dróg w pobliżu miasta. Według informacji z Wojewódzkiego Urzędu Kultury i Turystyki, w 1988 roku, za wsparcia Województwa Eskişehir i przy udziale Muzeum Archeologicznego w Eskişehir, w wiosce utworzono muzeum pod gołym niebem. Część odnalezionych kamiennych artefaktów jest eksponowana w ogrodzie muzeum, a mniejsze fragmenty – w jednopiętrowym budynku. Pozostałe znaleziska znajdują się w Muzeum Archeologicznym w Eskişehir. Po przybyciu do Ballıhisar, warto najpierw przyjrzeć się kamiennym inskrypcjom i elementom architektonicznym znajdującym się w ogrodzie muzeum; pomogą one zrozumieć skalę miasta. Następnie przejdźcie do terenu świątyni, znajdującego się na południu wioski, i spójrzcie w dół, w kierunku doliny, na kamienne fundamenty. Spacer wzdłuż koryta rzeki, podążając za śladami kanału, najlepiej ilustruje, jak miasto zostało założone. Ze względu na to, że pozostałości są rozproszone wśród domów wiejskich, spacerujcie z szacunkiem dla życia wiejskiego, unikając wchodzenia na pola i do ogrodów. Ze względu na to, że pozostałości znajdują się na otwartej przestrzeni, najlepiej odwiedzić je wczesnym rankiem, latem. Dzięki bliskości miasta Sivrihisar, Pessinus można zwiedzić tego samego dnia, wraz z centrum okręgu. Ze względu na to, że godziny otwarcia i warunki wejścia mogą się zmieniać, sprawdźcie aktualne informacje na stronie internetowej Wojewódzkiego Urzędu Kultury i Turystyki.