Ömerli Barajı

Zapora Ömerli to tama położona w głębi Anatolii, nad rzeką Riva, zbudowana w celu zaopatrzenia w wodę pitną. Zgodnie z dokumentacją państwowej instytucji odpowiedzialnej za zasoby wodne (Devlet Su İşleri), budowa rozpoczęła się w 1968 roku i zakończyła w 1972 roku; firma İSKİ informuje, że zapora została oddana do użytku w 1972 roku. Według danych firmy İSKİ, roczna pojemność zapory wynosi 220 milionów metrów sześciennych, co czyni ją największym źródłem wody dla Stambułu. Prawie cała część Anatolii czerpie wodę z tej zapory, a po oczyszczeniu w zakładach oczyszczania wody Ömerli, woda jest dostarczana do miasta. Za pomocą rurociągów biegnących od Salacak do Sarayburnu, do 370 000 metrów sześciennych wody dziennie może być przekazywane na stronę europejską. Konstrukcja zapory jest typu ziemnego, a wysokość korony, zgodnie z dokumentacją DSİ, wynosi 53 metry; Wikipedia podaje wartość 52 metry. Przy normalnym poziomie wody, zbiornik zajmuje powierzchnię około 23 kilometrów kwadratowych i może pomieścić do 386 milionów metrów sześciennych wody. Obszar zlewni, z którego czerpana jest woda, ma powierzchnię 621 kilometrów kwadratowych. Rzeka Riva wypływa w pobliżu wioski Tepecik w dzielnicy Gebze w prowincji Kocaeli, przepływa przez zalesione doliny po przekroczeniu zapory i uchodzi do Morza Czarnego w Riva, w dzielnicy Beykoz. Nazwa zbiornika pochodzi od miejscowości Ömerli, położonej nad jego brzegiem; obecnie Ömerli jest dzielnicą należącą do Çekmeköy. W latach 1928-1989 Ömerli była wioską należącą do Beykoz, w 1996 roku uzyskała status gminy, a w 2009 roku jej gmina została zniesiona, a Ömerli stała się jedną z dzielnic Çekmeköy. Dzielnica Çekmeköy została utworzona w tym samym roku w wyniku połączenia gmin Ömerli, Alemdağ i Taşdelen. Po przekroczeniu zapory, rzeka Riva przepływa w pobliżu osiedli takich jak Koçullu, Ömerli, Sırapınar i Hüseyinli, a duża część tego odcinka jest pokryta lasami. Najlepszym sposobem na zwiedzenie Ömerli jest podziwianie go jako krajobrazu zbiornika z dróg i obszarów, w których jest to dozwolone. Ze względu na to, że jest to zbiornik wody pitnej, konstrukcja zapory, instalacje poboru wody i zakłady oczyszczania nie są otwarte dla publiczności. Projekt planu ochrony zlewni zbiornika Ömerli, opublikowany przez Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa, zakazuje zrzucania jakichkolwiek odpadów do zbiornika. Zgodnie z tym planem, w zbiorniku nie prowadzi się połowów sieciowych ani hodowli ryb, a używanie łodzi z silnikami sp Podziwiając widok z brzegu, zwróćcie uwagę, jak zmienia się kolorystyka lasów na zboczach w zależności od pory roku. Historia tamy jest ważnym elementem nowoczesnej historii zaopatrzenia Stambułu w wodę. Według danych İSKİ, pierwsza tama na terenie Azjatyckiej części miasta, zbudowana przez firmę Üsküdar-Kadıköy Su Şirketi w 1893 roku, powstała nad rzeką Elmalı; tama Ömerli, znacznie większa, została uruchomiona około osiemdziesiąt lat później. Obecnie do tamy Ömerli dostarczane są zasoby z innych źródeł, takich jak tama Darlık w Şile i regulatorzy projektu Yeşilçay. Tama Darlık, oddana do użytku w 1989 roku, ma roczną przepustowość wynoszącą 97 milionów metrów sześciennych, a jej wody są oczyszczane w zakładach oczyszczania w Emirli. Projekt ochrony określa najwyższy poziom wody w jeziorze na wysokości 62 metry nad poziomem morza, a strefy ochrony są mierzone od tej linii. Jezioro znajduje się w pewnej odległości od centrum miasta i nie jest bezpośrednio połączone z systemem kolejowym; jeśli planujecie dojazd komunikacją miejską, sprawdźcie aktualne trasy autobusowe na stronie IETT. Osoby przyjeżdżające własnym samochodem mogą korzystać z dróg prowadzących do wsi i dzielnic nadbrzeżnych, ale należy jechać powoli po drogach leśnych i parkować tylko w wyznaczonych miejscach. Zabierzcie ze sobą wodę, kurtkę przeciwdeszczową i wygodne buty, ponieważ wzdłuż brzegu nie ma dużo zacienionych miejsc. Połączenie wizyty przy tamie z wycieczką do pobliskiej wsi Polonezköy lub zamku Aydos to dobry sposób na poznanie wschodniej części Azjatyckiej części miasta.