Odunpazarı Evleri

Odunpazarı, będący rdzeniem pierwszego osiedlenia w Eskişehir, położony jest u podnóża wzgórz na południu miasta. Nazwa dzielnicy pochodzi od targu, na którym handlarze z okolicznych wsi sprzedawali drewno. Miasto nosiło do średniowiecza nazwę Dorylaion, a po osiedleniu się Turków, patrząc na ruiny starożytnego miasta, nazwali je "eski şehir" (stare miasto). Według ludowej opowieści przekazanej przez władze gminy Odunpazarı, pierwsi osadnicy, aby wybrać miejsce osiedlenia, powiesili po kawałku podrobu owcy nad brzegiem rzeki Porsuk i na wzgórzu, gdzie dziś znajduje się Odunpazarı. Mówi się, że podrob, które zepsuło się później, wskazywało miejsce, gdzie powstało pierwsze osiedlenie. Dziś widoczne domy odzwierciedlają cywilną architekturę okresu osmańskiego, a Ministerstwo Kultury i Turystyki uznaje je za jedne z najpiękniejszych przykładów architektury cywilnej XIX wieku. Kręte uliczki, ślepe zaułki oraz domy o drewnianych dekoracjach, usytuowane obok siebie, zachowują unikalny charakter dzielnicy. Fasady domów, skierowane do ulicy, są werandy i balkony, co oznacza, że górne kondygnacje wystają nad dolne, wychodząc na ulicę. Niektóre domy wyróżniają się białymi ścianami i brązowymi ramami okiennymi, inne są pomalowane na kolor indygo lub ceglasty. Domy zazwyczaj budowano w dwóch typach: w pierwszym przypadku wejście prowadzi bezpośrednio z ulicy, a ogród znajduje się z tyłu, w drugim domu znajdują się wewnątrz ogrodu, a ogród jest z przodu. Domy, liczące jeden, dwa lub trzy piętra, mają pokoje rozmieszczone wokół centralnego kominka. Na parterze zazwyczaj znajduje się kuchnia, stajnia, pralnia lub spiżarnia, a życie rodzinne toczy się na wyższych piętrach. Pokój narożny, z oknami wychodzącymi w dwóch kierunkach, jest największym i najważniejszym pomieszczeniem w domu. Według Wikipedii w języku tureckim, domy te mają wspólne cechy architektoniczne i motywy z domami w Safranbolu, Beypazarı i Göynük. W XX wieku dzielnica straciła na znaczeniu jako obszar mieszkalny. Encyklopedia Islamu (TDV) informuje, że podczas budowy ulicy Şeyh Şehabeddin, łączącej Odunpazarı z centrum miasta, niektóre historyczne i architektonicznie wartościowe domy zostały zburzone. Kiedy wartość domów ponownie stała się ważna, dzielnica została objęta ochroną jako zabytek, a obecnie jest chroniona jako "historyczny i miejski zabytek". W ramach projektu "Ożywienie domów w Odunpazarı" realizowanego przez gminę Odunpazarı, 300 domów, 3 meczety, 1 kompleks, 2 karawanseraje, 15 fontann i 1 han zostały odrestaurowane lub W Muzeum Anıtkabir można podziwiać egzemplarz dzieła "Różany kij" autorstwa mistrza lutów, Hafıza Ahmeta Efendi. Nad budynkiem Yağcızade znajduje się punkt widokowy zwany "cihannüma", który obecnie pełni funkcję biblioteki i muzeum Ataola Behramoğlu. Budynek Liceum im. Atatürka jest również wpisany do rejestru zabytków jako budowla o charakterze monumentalnym w ramach planu ochrony obszaru miejskiego Odunpazarı. Dzielnica ta jest również ważnym miejscem dla rzemiosł, takich jak obróbka miedzi, cynowania, antyków i rzeźbienia w drewnie. Można podziwiać charakterystyczny dla Eskişehir kamień do fajek zarówno w muzeum, jak i w pracowniach znajdujących się w hanach i na bazarach. Ze względu na brukowane i miejscami nachylone uliczki, warto założyć wygodne buty. Większość domów pełni funkcje mieszkalne lub są siedzibami instytucji; można wejść tylko do tych, które są otwarte jako muzea i galerie. Najlepsze godziny na fotografowanie kolorowych fasad to wczesny ranek i późne popołudnie. Do dzielnicy można dotrzeć pieszo z centrum miasta ulicą Hamamyolu. Osoby przyjeżdżające tramwajem powinny sprawdzić stronę EsTram, która informuje o przystanku przy Liceum im. Atatürka, a stamtąd można dotrzeć do uliczek krótkim spacerem. Przed wizytą w muzeach zlokalizowanych w dzielnicy, warto sprawdzić godziny ich otwarcia na oficjalnych stronach internetowych.