Myra Antik Kenti

Myra, położona u podnóża skalistego zbocza, w otoczeniu osadów rzecznych, oferuje dwa niezwykłe widoki charakterystyczne dla Lycji. Wyryte w skale domy i świątynie, a także jeden z największych teatrów w Lycji, tworzą tu wyjątkowy krajobraz. Jak wskazują grobowce i inskrypcje, korzenie miasta sięgają V wieku p.n.e. Istnieją dwie teorie dotyczące pochodzenia nazwy. Według strony internetowej ministerstwa, nazwa pochodzi od rzeki Myros, na której powstało miasto, czyli od dzisiejszej rzeki Demre. Z kolei Encyklopedia Turystyki wskazuje na słowo "muri" w języku licyjskim oraz na cenny olej mirrowy pozyskiwany z drzewa mirry. Według Strabona, Myra była jednym z sześciu największych miast w Licyjskim Związku, posiadającym trzy głosy, i było to jedyne miasto w Środkowej Licyi, które posiadało takie przywileje. W okresie rzymskim miasto rozkwitało; według informacji na stronie internetowej, swój złoty wiek przeżywało w latach 408-450, kiedy to było stolicą Licyji. W średniowieczu miasto zyskało sławę dzięki św. Mikołajowi, który był tam biskupem w IV wieku. Od VII wieku miasto osłabiało się pod wpływem trzęsień ziemi, powodzi i najazdów arabskich; po zdobyciu w 809 roku straciło na znaczeniu. Osady rzeczne, które rzeka Demre przenosiła, z czasem zasypały dolną część miasta i oddaliły wybrzeże; obecnie miasto znajduje się około pięciu kilometrów od morza. Starożytny port Andriake znajduje się około pięciu kilometrów na południowy zachód od miasta. Centralnym punktem zwiedzania jest teatr. Zbudowany w okresie rzymskim, teatr, według Encyklopedii Turystyki, mógł pomieścić około jedenaście tysięcy osób i przetrwał do naszych czasów w dobrym stanie. Półkolisty teatr został zniszczony podczas trzęsienia ziemi w 141 roku, a następnie odbudowany. Widownia jest podzielona na dwie części przez ścieżkę w środku, zwaną diazoma. Na oparciach siedzeń w pierwszych rzędach, przed diazoma, znajdują się rzeźby różnych stworzeń morskich. Według badań archeologa Banu Özdilek, te motywy morskie są charakterystyczne dla teatrów w Lycji i występują tylko w Myrze. Inskrypcje "Miejsce Gaiusa" i "Miejsce Praksiona" wyryte na ścianie diazoma wskazują, komu przeznaczone były miejsca w pierwszych rzędach. W zachodniej części, prowadząca do górnych rzędów siedzeń, znajduje się galeria z arkadami. Pierwsza komnata sklepiona w galerii opowiada o historii teatru. Kamienie w tej komnacie pochodzą ze starszych, hellenistycznych rzędów siedzeń, a na nich znajdują się inskrypcje z późnego okresu hellenistycznego i wczesnego okresu rzymskiego. W środ Większość to grobowce w kształcie domów, odzwierciedlające drewniane konstrukcje likijskich domów, z elementami sufitów i konstrukcji przeniesionymi na kamień; wśród nich znajdują się przykłady z fasadami przypominającymi świątynie, reliefami lub inskrypcjami. Nekropolia w Irmak znajduje się w dolinie rzeki Demre i obejmuje 41 grobowców. Najbardziej znany, zwany Grobowcem Lwa lub Grobowcem Malowanym, znajduje się około półtora kilometra od teatru; przedstawia jedenaście postaci o naturalnej wielkości. Podróżnik Charles Fellows, widząc grobowce w 1840 roku, zauważył, że wciąż widoczne były ślady czerwonej, żółtej i niebieskiej farby. Potrzeby miasta w wodzie były zaspokajane za pomocą systemu kanałów wykutych w skałach nad brzegiem Demre. Na szczycie akropolu znajdują się mury, cysterny i wieże obronne z okresu hellenistycznego i rzymskiego, a poniżej pozostałości łaźni i fontanny. Pierwsze badania tego terenu przeprowadzono w 1803 roku przez Mayera. Systematyczne wykopaliska w Myrze i Andriake rozpoczęto w 2009 roku pod kierownictwem profesora Nevzata Çevika. Myra została wpisana na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2009 roku jako część "Starożytnych miast cywilizacji Likijskiej". Obiekt jest podległy Ministerstwu Kultury i Turystyki i, zgodnie z oficjalną stroną muzeum, jest otwarty codziennie. Aktualne informacje na temat godzin otwarcia i cen można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej; dla obywateli Republiki Turcji obowiązuje karta muzealna, a dostępna jest również usługa przewodnika audio. Do Demre można dojechać autobusem z Antalyi, a po dotarciu do centrum miasta należy kontynuować podróż samochodem do obiektu. W letnie popołudnia kamienne schody teatru bardzo się nagrzewają; warto przyjść wcześnie rano, zabrać ze sobą kapelusz i wodę. Nie należy próbować wspinać się na skały; oglądanie grobowców z dołu jest bezpieczniejsze i pozwala na lepszy widok całej fasady. Dzień można zakończyć wizytą w porcie Myry, Andriake, oraz w Muzeum Cywilizacji Likijskiej znajdującym się w tym miejscu.