Kesik Minare (Korkut Camii)

W samym sercu Kaleiçi, na ulicy Hesapçı, wznosi się Kesik Minare, budowla o największej liczbie warstw historycznych w Antalyi. W jednym miejscu można odczytać ślady epok rzymskiej, bizantyjskiej, łacińskiej, seldżuckiej i osmańskiej. Dlatego też nazwa "Kesik Minare", używana od ponad wieku przez mieszkańców, odnosi się jedynie do ostatniej części budowli, której oficjalna nazwa to Meczet Księcia Korkuta. Po renowacji w latach 2019-2020, budowla została zaaranżowana jako muzeum-meczet, a jej dziedziniec przekształcono w muzeum pod gołym niebem. Historia budowli sięga II wieku naszej ery. Według źródeł gubernatorkich i miejskich, w czasach hellenistycznych i rzymskich, znajdowała się tu część miejskiego forum, a w jej miejscu stała świątynia rzymska. Podczas renowacji, pod nawierzchnią dziedzińca odkryto budowlę o okrągłym planie, wspartą na kolumnach, pochodzącą z okresu rzymskiego. W V wieku, jak twierdzi Semavi Eyice, w tym miejscu wzniesiono kościół o planie bazylikalnym, charakterystycznym dla wczesnego chrześcijaństwa. Kościół Panaghia, poświęcony Matce Boskiej, stał się jednym z najważniejszych kościołów w Pamphylii od okresu średniego Bizancjum. Później, do środkowej części dodano duże kamienne filary, co nadało budowli kształt kwadratowej wieży, a górę przykryto kopułą. Nie wiadomo, czy kopuła była wykonana z kamienia, czy drewna. W murach wciąż można dostrzec elementy pochodzące ze starszych budowli. Eyice twierdzi, że architektura budynku była modyfikowana co najmniej cztery lub pięć razy. Według niektórych źródeł, kościół został poważnie uszkodzony podczas najazdów arabskich w VII wieku i został odbudowany w IX wieku. Kolejne stulecia są opisywane w różny sposób. Niektóre źródła podają, że w początku XIII wieku, po podbiciu Antalyi przez Selcżuków, budowla została przekształcona w meczet. W 1361 roku, po przejęciu miasta przez Królestwo Cypru, została wykorzystywana jako kościół katolicki. Co jest pewne, to fakt, że syn sułtana II Bayezida, książę Korkut, podczas swojej funkcji jako gubernatora, przekształcił budowlę w meczet i dołożył kamienną minaret po stronie południowo-zachodniej. W 1671 roku, Evlia Çelebi wspomina o "Hünkar Camii" w Kaleiçi; Eyice uważa, że to właśnie ta budowla. Ślady okresu osmańskiego to portal z łukiem w fasadzie zachodniej, prosta kamienna nisza wewnątrz i inskrypcja, której nie można już odczytać. Ościeżnice tego portalu są wykonane z jednego kawałka kamienia, a kamienie łuku są ze sobą połączone. Budowla jest często nazywana Meczetem Cumanun; według Eyice, ta nazwa wsk Eyice w 2002 roku opisywał budowlę jako ruiny otoczone murem. Kompleksowa renowacja rozpoczęła się w 2017 roku, po przeprowadzeniu przetargu. W trakcie prac rozebrano 39-centymetrowo przechyloną ścianę, a jej cegły zostały ponumerowane i ponownie ułożone; w 2019 roku, po 123 latach, na minaret została ponownie zamontowana drewniana kopuła. Budowla została ukończona w koncepcji muzeum-meczetu, która pozwala na poznanie śladów każdej epoki, a według dostępnych informacji, została ponownie otwarta dla wiernych w latach 2021-2022. Wikipedia podaje oficjalną datę otwarcia jako 5 marca 2021 roku, co jest rocznicą podboju Antalyi przez Selcjuków. Obecnie zwiedzający mogą zobaczyć na tej samej ścianie elementy pochodzące z okresu rzymskiego, bizantyjskiego i osmańskiego. Podczas wizyty warto najpierw obejrzeć budowlę z zewnątrz. Przychodząc ulicą Hesapçı, uwagę przyciąga kamienna konstrukcja minaretu oraz ozdobny pas z cegieł u jego podstawy; najlepszy punkt do fotografowania znajduje się na południowym końcu ulicy, najlepiej o porze świtu. Wchodząc na dziedziniec, należy zwrócić uwagę na pozostałości rzymskie na ziemi oraz różne rodzaje murarstwa w ścianach; każda zmiana koloru w ścianach oznacza inną epokę. Ponieważ budowla jest obecnie wykorzystywana jako meczet, można do niej wejść tylko poza godzinami modlitwy, zdejmując buty i zachowując ciszę. Minaret znajduje się dokładnie na środku ulicy Hesapçı, która łączy Bramę Hadriana z Wieżą Hıdırlık; spacerując tą ulicą, która była główną ulicą rzymską, można w pięć minut dotrzeć do Hıdırlık, a w dziesięć minut do portu. Poruszanie się samochodem po wąskich uliczkach Starego Miasta jest trudne; najłatwiejszym sposobem jest dojazd tramwajem do przystanku Kale Kapısı, a następnie przejście pieszo.