Ihlamur Kasrı
Zaloguj się, aby polubić i ocenić
Historia i Natura w Eleganckim Miejscu - Pałac Lipa
O miejscu
Dolina Ihlamur, położona między zboczami Beşiktaş, Yıldız i Nişantaşı, według źródeł historycznych była miejscem wypoczynku, przez które od XVIII wieku do początku XX wieku płynęła rzeka Fulya, a które było zacienione lipami i platanami, otoczone zielenią.
Dziś pierwsza część doliny, w której znajdują się pałace, była w czasach sułtana III. Ahmeda (1703-1730) winnicą należącą do Hacı Hüseyin Ağa, a po włączeniu do skarbu państwa przekształcono ją w hasbahçe (ogród pałacowy) należący do sułtana. W drugiej części, wznoszącej się w kierunku Yıldız, odbywały się zawody strzeleckie z łukiem, w których brali udział sułtan III. Selim (1789-1807) oraz sułtan II. Mahmud (1808-1839), co można wywnioskować z niektórych zachowanych kamieni pamiątkowych. Na tych kamieniach zapisane są odległości, stopnie i daty strzałów sułtanów do wodnych dzbanów. W okresie sułtana Abdülmecida (1839-1861) dodano trzecią część doliny, nazywaną „Muhabbet Bahçesi” (Ogród Przyjaźni), gdzie przeprowadzono prace związane z zalesieniem i regulacją terenu.
Francuski poeta Lamartine, w 1846 roku, opisując Ihlamur i jego okolice, w których był gościem sułtana, napisał:
„…W ogrodzie naprzeciwko budynku znajdowały się piękne drzewa owocowe oraz wielkie lipy, które nadały dolinie jej nazwę. Przed trzema schodami prowadzącymi do pałacu mała fontanna, nie mogąc sięgać gałęzi jaśminu, wylewała wodę do marmurowej miski z przyjemnym szumem. Ihlamur jest ulubionym pałacem sułtana; tutaj odpoczywa i rozmyśla.”
W miejsce skromnego pałacyku, o którym wspomniał Lamartine, sułtan Abdülmecid w latach 1849-1855 zbudował dwa pałace i nadał im nazwę „Nüzhetiye”, co oznacza „przestronność, świeżość, radość, szczęście”.
W czasach sułtana Abdülaziza (1861-1876) w hasbahçe organizowano od czasu do czasu różne rozrywki i zawody zapaśnicze. W kolejnych latach Ihlamur Kasırları pozostały miejscem, do którego często przyjeżdżał sułtan i jego rodzina, a po ogłoszeniu Republiki w 1951 roku zostały przekazane przez Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji do użytku Miasta Stambuł i przekształcone w „Muzeum Tanzimat”.