Eski Kaplıca

Stara łaźnia w Çekirge, położona w dzielnicy Kükürtlü, to kompleks łaźniany zbudowany w XIV wieku, pierwotnie podzielony na dwie części – dla mężczyzn i kobiet. W powszechnym użyciu znana jest jako Armutlu Hamamı, a w Encyklopedii Islamu (TDV) jest opisywana jako najstarszy i najważniejszy przykład łaźni w Bursie. Nazwa pochodzi od odkrytych na tym terenie pozostałości łaźni z okresu bizantyjskiego. Gorące źródła w Çekirge były znane jeszcze przed Turkami osmańskimi; w okresie bizantyjskim w ich okolicy rozwinął się ośrodek o nazwie Pythia. Nie ma dokumentu podającego dokładną datę budowy, ale archiwalia wskazują, że łaźnia została wzniesiona za panowania Murada I, a najwcześniejszą datą uznaje się rok 1371. Akt fundacyjny kompleksu Hüdavendigar z lipca 1385 wskazuje, że łaźnia była częścią kompleksu założonego przez Murada I w Çekirge. Według artykułu Semaviego Eyice w TDV, kompleks ten nazywany był również Kaplıca İmareti, ponieważ został zbudowany w miejscu, gdzie wypływały wody gorące. Osada w Çekirge stopniowo rozwijała się wokół tego kompleksu i otaczających go łaźni. Niektórzy badacze uważają, że budowla została wzniesiona na fundamentach bizantyjskiej łaźni z V lub VI wieku, przy zachowaniu w dużej mierze pierwotnego planu. Według tej teorii, za panowania Murada I ściany zostały w dużej mierze odbudowane, a pomieszczenia zadaszone kopułami. Podróżnicy często opisywali budowlę jako bizantyjską lub jako łaźnię, której kopułę wzniesiono za czasów Murada I. Architekt jest nieznany. Za panowania Bayezida II do budowli dobudowano kopułą salę przechowalną (camekan), magazyn oraz sklepy wokół niej. Inszrypcja z 1511 roku, dotycząca tej rozbudowy, znajduje się obecnie przy wejściu do części damskiej. W ten sposób w jednym budynku można zobaczyć dwa różne podejścia architektoniczne – z okresu Murada I i Bayezida II. Łaźnia była wielokrotnie naprawiana w kolejnych wiekach; źródła wymieniają remonty z lat 1535, 1612, 1629, 1681 i 1882, a rejestr w Portalu Kultury dodaje rok 1988. Zgodnie z tym samym rejestrem, część oryginalnej pokrywy z ołowiu została w 1612 roku zastąpiona dachówką. Architektura Budowla jest przykładem łaźni o układzie gwiaździstym, w którym pomieszczenia kąpielowe, czyli nisze sklepione, są rozmieszczone wokół wielokątnej płyty centralnej. Uważa się, że plan ten został opracowany pod wpływem starożytnych łaźni i term w Anatolii. W ścianach użyto zarówno kamienia, jak i cegły. Kopuła pomieszczenia kąpielowego spoczywa na oś Łaźnia, zbudowana w czasach Bayezida, jest przykryta dwiema kopułami o średnicy przekraczającej dziesięć metrów. Wokół łazni znajdowały się niegdyś pomieszczenia, a także sklepy: kuchnia, magazyn słodkich napojów oraz sklep z ręcznikami. Część damska to oddzielna, prostokątna budowla, przylegająca do ciepłego pomieszczenia. Z zewnątrz łatwo odróżnić część ciepłą, z kopułami pokrytymi dachówką, od części chłodnej, z kopułami pokrytymi ołowiem. Odwiedziny: Łaźnia nadal pełni swoją pierwotną funkcję; jest zarządzana przez przedsiębiorstwo hotelowe, a mężczyźni i kobiety korzystają z oddzielnych części. Ponieważ łaznia funkcjonuje jako obiekt hotelowy, zasady wejścia i ceny zależą od regulaminu przedsiębiorstwa. Aktualne informacje można uzyskać bezpośrednio w obiekcie. Kopuły, ściany z kamienia i cegły oraz wejście do części damskiej są dobrze widoczne z otoczenia budynku. Po południowej stronie łazni znajduje się Armutlu Çeşmesi, jedna z najstarszych fontann w Bursie, której również warto zwrócić uwagę. Zgodnie z rejestrem Kulturnego Portalu, instytucją odpowiedzialną za budynek jest Generalna Dyrekcja Wakfów. Okolica i dojazd: Dzielnica Çekirge jest połączona z centrum miasta drogą, którą otwarto w latach 1879-1882 za czasów Ahmeda Vefika Paşa, który pełnił funkcję gubernatora Bursy. Dziś jest to dzielnica, do której można dojechać z centrum miasta komunikacją publiczną. Aktualne informacje o liniach i rozkładach jazdy można znaleźć w źródłach transportowych Urzędu Głównego Miasta Bursy. Kompleks Hüdavendigar, z jego łaźnią, znajduje się kilkaset metrów na zachód, a Muzeum Karagöz – kilkaset metrów na wschód, oba znajdują się przy ulicy Çekirge Caddesi. Łatwo jest połączyć te trzy miejsca podczas jednej, półdniowej wycieczki.