Anastasius Suru (Uzun Duvar)

Anastazowy Mur, w okresie bizantyjskim, był długą linią obronną, ciągnącą się od Morza Czarnego do Morza Marmara, mającą chronić Stambuł przed atakami z kierunku Tracji. Autorzy z VI wieku i późniejsze źródła nazywają go Długim Murem. Nazwa "Mur" pochodzi od cesarza Anastazego I, który panował w latach 491-518. Według źródeł, cesarz nakazał budowę lub modernizację muru w latach 507-512; natomiast urząd w Çatalca podaje lata 507-511. Angielskie źródła również wspominają o śladach fortyfikacji na tej linii, datowanych na rok 469 za panowania cesarza Leona I oraz na rok 478 za panowania Zenona. Według Prokopiusza, który pisał w VI wieku, mur, położony około 65 kilometrów od miasta, był bardzo długi, ale z powodu pośpiechu, w jakim został wzniesiony, nie był wystarczająco solidny i wymagał dużej siły zbrojnej do obrony. Źródła podają różne długości muru. Wikipedia w języku angielskim podaje, że pierwotna długość muru wynosiła około 56 kilometrów. Obliczenia Feriduna Dirimtekin wskazują na długość około 52 kilometry. Urząd w Çatalca podaje długość 45 kilometrów, z czego 22 kilometry zachowały się do dziś. Mur rozpoczynał się na wybrzeżu Morza Czarnego, w miejscu zwanym Evcik İskelesi, biegł krótko na zachód, a następnie skręcał na południowy zachód, docierając do Hisartepe. Stamtąd biegł w pobliżu Karacaköy, przekraczał kilka strumieni i schodził na południe wzdłuż drogi między Kurfallı a Gümüşpınar. Linia przechodząca przez Kurfallı biegła na zachód od wioski Fener, docierając do wybrzeża Morza Marmara na zachód od Silivri, w miejscu zwanym Karınca Burnu. Angielskie źródła informują, że pozostałości muru można zobaczyć obecnie w miejscu zwanym Gümüşpınar w pobliżu Karacaköy, w Hisartepe w Yalıköy, w Pınarca w İhsaniye oraz w wiosce Kurfallı. Grubość muru wynosiła 3,3 metra, a wysokość przekraczała 5 metrów. Zewnętrzne powierzchnie były pokryte kamieniami, a wnętrze wypełnione gruzem związanym zaprawą. W niektórych miejscach można zaobserwować różne techniki i materiały, co jest interpretowane jako ślady późniejszych napraw. Na trasie muru znajdowały się wieże, bramy, fortece, rowy oraz droga wojskowa. Ze względu na to, że nie było możliwe stałe stacjonowanie żołnierzy na murze, za nim znajdowały się koszary i obozy; obóz w pobliżu Karacaköy miał wymiary około 250 metrów na 300 metrów. W miejscach przejazdów znajdowały się fortyfikacje w kształcie prostokątnych bram, a dostęp do wnętrza był możliwy tylko W źródłach tureckich podaje się, że mur został opuszczony w pewnym momencie, a niektóre źródła wskazują, że prace nad nim trwały do X lub XI wieku. Przez wieki większość kamieni z muru została wykorzystana do budowy nowych budynków w okolicznych wioskach. W swoim "Dzienniku podróży", Evliya Çelebi opisuje, że od Silivri do Terkos można było jeszcze dostrzec fragmenty muru, fundamenty i rowy, a budynki gospodarcze w okolicznych wioskach zostały wzniesione z kamieni z tego muru. Brama, która w 1898 roku, według niemieckiego badacza Schuchhardta, była w dobrym stanie, z czasem uległa zniszczeniu. Najlepiej zachowany fragment muru znajduje się obecnie w obszarach leśnych na północy. Aby zobaczyć mur, konieczna jest planowana wycieczka, ponieważ większość jego pozostałości znajduje się w lesie i oddalona od dróg wiejskich. Najłatwiejszym punktem startowym, jak wskazują źródła, są okolice Karacaköy i Gümüşpınar. Tam można zobaczyć fragment muru, zbudowany z dużych, obrobionych kamieni, który jest widoczny spośród gęstej roślinności. Ze względu na to, że ruiny stanowią zabytkową budowlę, którą należy chronić, należy unikać wspinania się na mur i uszkadzania kamieni. Możliwe jest dojechanie autobusem do centrum Çatalca, a następnie korzystanie z linii autobusowych do wiosek, jednak dotarcie do ruin często wymaga użycia pojazdu i pieszej wędrówki. Podczas zwiedzania obszarów leśnych zaleca się noszenie wygodnych butów, zabranie wody i mapy offline, a także długich spodni, aby chronić się przed ciernistymi krzewami. Akwedukty Kurşun Germe i Ballı Germe, o których wspomina urząd, znajdują się również w pobliżu Gümüşpınar i można je zobaczyć w tej samej okolicy. Na północy, plaże Yalıköy i Çilingoz nad Morzem Czarnym znajdują się w pobliżu wybrzeża, gdzie mur spotyka się z morzem.