Alaeddin Tepesi

Alaeddin Tepesi, znajdujący się w samym centrum miasta Konya, to wzniesienie, które przez tysiące lat powstawało w wyniku działalności człowieka i wokół którego ukształtowała się cała historia miasta. Położony na zboczach gór, na zachodnim krańcu Kotliny Konya, wzniesienie ma kształt owalu, wymiary około 450 metrów na 350 metrów i wysokość około 20 metrów. Encyklopedia Islamu (TDV) podaje, że pierwsze osiedlenie tego niewielkiego wzniesienia miało miejsce w nieznanych okolicznościach i stanowiło początek miasta. Wykopaliska przeprowadzone przez Türk Tarih Kurumu w 1941 roku wykazały, że pierwsze osadnictwo na wzgórzu sięga okresu wczesnej epoki brązu, czyli około 3000 roku p.n.e. Następnie wzniesienie przechodziło pod panowanie Hetytów, Frygów, Lidyjczyków i Persów. Uważa się, że nazwa miasta pochodzi od słowa "Kawania" w języku frygijskim, a w języku greckim przekształciła się w "Konion", a w okresie rzymskim i bizantyjskim w "Ikonion". Fragmenty frygijskich drzwi z figurami, eksponowane w Muzeum Archeologicznym w Konii, również pochodzą z tego wzgórza. W czasach rzymskich i bizantyjskich mury otaczające wzgórze zostały odnowione, a miasto rozwijało się wewnątrz i wokół tych murów. Na przełomie XI wieku, kiedy Konya była stolicą państwa Seldżuków, pałac seldżucki został wzniesiony na północ od wzgórza. Meczet Alaeddin, znajdujący się na północ od wzgórza, jest imponującą budowlą seldżucką, ukończoną w 1220 roku, i stanowi dziś najbardziej charakterystyczny element panoramy wzgórza. W okresie seldżuckim, forteca na wzgórzu była wewnętrzną twierdzą miasta; rozwijające się miasto zostało otoczone nowymi murami zewnętrznymi i basztami o długości około 4 kilometry w 1221 roku. Forteca na wzgórzu straciła na znaczeniu, a na zachodzie wzniesiono nową wewnętrzną twierdzę, zwaną Ahmedek. Na północnym zboczu wzgórza, na jednej z baszt, znajduje się pałac seldżucki, będący jedyną zachowaną częścią pałacu. Budowla, znana w powszechnym języku jako Pałac Alaeddin, jest datowana na okres panowania II Kılıçarslana (1155-1192) na podstawie inskrypcji ceramicznych otaczających okna. Jak podaje Evliya Çelebi, pałac został zniszczony w wyniku trzęsienia ziemi, a następnie odbudowany przez Alaeddin Keykubada, od którego wzięto jego nazwę. Po Seldżukach, pałac był wykorzystywany przez Karamanoğulları, a następnie służył jako rezydencja dla gubernatorów osmańskich aż do XVII wieku, po czym został opuszczony. Według Encykl Fragmenty mozaik, odkryte podczas wykopalisk w 1941 roku w pałacu, można obecnie podziwiać w pobliskim Muzeum Sztuki Mozaikowej w madrasie Karatay. Część pozostałych fragmentów została przekazana do muzeów w Stambule, Berlinie i Paryżu. W okresie osmańskim, po zdobyciu Konii w 1468 roku, Fatih Sultan Mehmed nakazał naprawę zrujnowanych murów obronnych. Charles Texier, który odwiedził miasto w połowie XIX wieku, opisał, jak kamienie z murów były demontowane i wykorzystywane w nowych budowlach. Zgodnie z Encyklopedią Islamu, obecnie nie zachowały się żadne fragmenty murów, ani wewnętrznych, ani zewnętrznych, z wyjątkiem pozostałości wieży, na której stał pałac. W późnych latach XIX wieku wzgórze zostało oczyszczone z domów, a po 1910 roku zalesione, przekształcając się w miejsce rekreacji dla miasta. W 1902 roku otwarto kamienny zbiornik wodny z dwoma arkadowymi fontannami, zbudowany przez gubernatora Avlonyalı Ferid Paşa w celu rozwiązania problemów z zaopatrzeniem w wodę w mieście; był on używany do 1954 roku. W 1982 roku wzgórze zostało uznane za obszar archeologiczny, historyczny i naturalny. Obecnie wzgórze przypomina park w centrum miasta, z zielonymi trawnikami, sosnami i zacienionymi ścieżkami. Dobrym sposobem na zwiedzanie jest rozpoczęcie od pozostałości pałacu, znajdujących się na północnym zboczu, a następnie kontynuowanie wędrówki po ścieżkach okrążających wzgórze. Z drogi okrążającej można wyraźnie zobaczyć, jak wysoko wznosi się wzniesienie nad okoliczną równiną, co pozwala ocenić skalę akumulacji z tysięcy lat. Wieczorem, gdy wzgórze jest oświetlone, można zobaczyć kamienne fasady budowli z okresu Seldżuków, widoczne między drzewami. Wokół wzgórza przebiega linia tramwajowa, dzięki czemu można łatwo dotrzeć do niego z wielu punktów miasta. Madrasa İnce Minareli, znajdująca się na zachodzie, oraz madrasa Karatay, na północy, znajdują się w odległości kilku minut spacerem. Dlatego wzgórze stanowi naturalny punkt wyjścia dla tych, którzy chcą poznać historyczną Konię z okresu Seldżuków. Park jest otwarty przez cały rok i stanowi ważną przestrzeń miejską; godziny otwarcia muzealnych budowli należy sprawdzić na oficjalnych stronach internetowych.