Afyonkarahisar Kalesi

Afyonkarahisar Zamek znajduje się na szczycie czarnej skały, która nadała nazwę miastu, i z każdego punktu widokowego w mieście, horyzont jest przez niego określany. Wzniesienie, będące fragmentem skały wulkanicznej, wznosi się na około 226 metrów nad okoliczną równiną. Portal kulturalny opisuje zamek jako naturalną skałę, która wznosi się spośród starych domów Afyonkarahisar. Ciemny kolor skały i znajdująca się na niej twierdza są źródłem nazwy Karahisar. Historia zamku sięga okresu Hetytów. Według Ministerstwa Kultury i Turystyki, skała była wykorzystywana jako umocniona pozycja podczas kampanii króla Hetytów II Muršiliego przeciwko Arzawie około 1350 roku p.n.e. i nosiła nazwę Hapanuva, co oznacza "wysoki szczyt". Źródła podają, że na szczycie znajdują się ślady kultury Frygów, którzy zamieszkiwali Anatolię między 1200 a 700 rokiem p.n.e. Te same źródła informują o obecności wykutych w skale obszarów kultowych oraz czterech dużych cystern. W okresie rzymskim i bizantyjskim na szczycie skały wzniesiono mury, a wzniesienie zyskało obecny wygląd zamku. W czasach bizantyjskich miejsce to było znane jako Akroinon. Encyklopedia Islamu (TDV) zaznacza, że uważa się, że zamek Akroinon, o którym mowa w źródłach bizantyjskich, to właśnie ta skała. Zgodnie z angielską Wikipedią, w 740 roku pod murami zamku doszło do dużej bitwy między armią bizantyjską a siłami Umajjadów. Według podań ludowych, Seyyid Battal Gazi, którego imię przetrwało do dziś, zginął w tej bitwie pod murami zamku. Z inskrypcji na pobliskim moście Altıgöz wynika, że miasto przeszło w ręce Turków na początku XIII wieku. W okresie Seldżuków zamek zyskał na znaczeniu jako miejsce przechowywania skarbów państwa. W czasach sułtana I Alaedina Keykubada, architekt Mimar Bedrettin Gevhertaş, który był odpowiedzialny za zamek, zrekonstruował mury w 1235 roku. W tym samym okresie wewnątrz zamku zbudowano małą meczet oraz pałac. Encyklopedia Islamu (TDV) podaje, że zamek nazywany był również Hisar-ı Devlet, ponieważ w nim przechowywano skarby. Imię seldżuckiego ministra Sahip Atę Fahreddin Ali przyczyniło się do nazywania miasta Karahisar-ı Sahip. W okresie osmańskim, w 1573 roku, za rozkazem sułtana II Selima, Mahmut Bey zrekonstruował baszty, cysterny i wieże. W XVII wieku, Evliya Çelebi pisał, że w zamku znajdowało się około dwustu strażników oraz więzienie dla osób oskarżonych o przestępstwa polityczne. Po okresie Tanzimat, zamek stopniowo tracił na Latem, w południe, na szczycie skały nie ma cienia; najlepiej wyruszyć wcześnie rano lub późnym popołudniem, ponieważ jest wtedy chłodniej, a światło jest lepsze. Podczas wspinaczki, przechodząc między ruinami murów, zwróćcie uwagę na wykute w skale cysterny oraz fundamenty starych budowli. Z góry można podziwiać rozciągający się doliną krajobraz miasta, kopuły i minarety, a w oddali wznoszące się wzgórza Frigii. Na szczycie może wiać silny wiatr, dlatego podczas wspinaczki z dziećmi należy unikać miejsc bez barierek. Aktualne informacje dotyczące warunków zwiedzania oraz ewentualnych prac konserwacyjnych można uzyskać w lokalnym urzędzie kultury i turystyki lub w urzędzie miasta. Po zejściu warto pospacerować po starych uliczkach u podnóża twierdzy – to najlepszy sposób, aby poznać twierdzę i miasto. Muzeum Zwycięstwa i Park Pomnik znajdują się w odległości krótkiego spaceru.