Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Mesir Pastylki, wiosenna tradycja z Manisy.

Co roku, wiosną, w Manisa z nieba sypią się małe kawałki owinięte kolorowymi papierami. Tłum podnosi głowy w górę, wyciąga ręce, a każdy kawałek złapany przed upadkiem na ziemię wywołuje okrzyki radości.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Mesir Pastylki, wiosenna tradycja z Manisy.

Co roku, wiosną, w Manisa z nieba sypią się małe kawałki owinięte kolorowymi papierkami. Tłum ludzi podnosi głowy, wyciąga ręce, a każdy kawałek złapany przed upadkiem na ziemię wywołuje okrzyki radości. Ta scena to Mesir Macunu Festival, który w 2012 roku został wpisany na Listę Reprezentatywnych Manifestacji Dziedzictwa Niematerialnego Ludzkości UNESCO. Ten tekst opowiada o tradycji związanej z mesir macunu, analizując jej pochodzenie, skład, osoby odpowiedzialne za jej przygotowanie, miejsca, w których tradycja ta jest obecna, oraz sposób, w jaki można ją zobaczyć dzisiaj, opierając się na informacjach z oficjalnych źródeł. Historia pasty.

Władze miasta Manisa opisują początki tej tradycji w następujący sposób: Matka sułtana Kanuna, Hafsa Sultan, zachorowała w Manisa na chorobę, której przyczyna nie była znana. Merkez Efendi, uważany za głównego lekarza w madrasie przy kompleksie sułtańskim, przygotował pastę z czterdziestu jeden rodzajów ziół i przypraw. Po wyzdrowieniu, Hafsa Sultan zażądała, aby ta pasta była co roku, w czasie Nowruz, rozdawana ludności. Od tamtej pory, kawałki pasty owinięte w małe papierki są rozrzucane w powietrze w tym samym okresie. Historia ta jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, ale historycy podchodzą do szczegółów z pewną ostrożnością. W artykule o Merkez Efendi w Encyklopedii Islamu, TDV, zwraca się uwagę na fakt, że informacja o tym, że pasta była przygotowywana przez niego w szpitalu, nie występuje w nowszych opracowaniach. Artykuł ten podkreśla również, że szpital został ukończony dopiero w latach 1539-1540, czyli po tym, jak Merkez Efendi opuścił Manisę. Oznacza to, że opowieść ta należy traktować bardziej jako tradycję zakorzenioną w pamięci miasta, a nie jako wierny zapis historyczny. Siła tej tradycji tkwi właśnie w tym. Mieszkańcy Manisy od wieków opowiadają tę historię i co roku ożywają dzięki niej. Czterdzieści jeden ziół i przypraw.

Przepis na mesir macunu to wiedza przekazywana ustnie od mistrza do ucznia, a nie zapisana recepta. Władze miasta Manisa wymieniają niektóre z ziół i przypraw używanych w paście. Są to między innymi anyż, kminek, gorczyca, kokos, kardamon, pieprz, goździki i kmin rzymski. Na liście znajdują się również kolendra, rabarbar, szafran, guma arabska, cynamon, wanilia i gałka muszkatołowa. Imbir, nagietek, skórka pomarańczowa, senna i koperek również wchodzą w skład tej mieszanki. W rezultacie powstaje pasta o ciemnym kolorze, intensywnym zapachu i wyrazistym smaku ciepłych przypraw. Za przygotowanie pasty odpowiada szef kuchni, który jest odpowiedzialny za każdy etap procesu. Kontrol Przez cały festiwal przygotowuje się co najmniej trzy tony pasty. Ta ilość świadczy o tym, że jest to przedsięwzięcie bardziej związane z organizacją miejską niż z pracą w kuchni. Rozrzucanie i tłumy.

Najbardziej znanym elementem festiwalu jest rozrzucanie pasty. Zawinięta w papier pasta jest rzucana z kopuł i minaretów meczetu Sultana w tłum zgromadzony poniżej. Tysiące osób przybyłych z różnych regionów Turcji rywalizują ze sobą, próbując złapać spadające kawałki. Zapis UNESCO informuje, że festiwal odbywa się corocznie w dniach 21-24 marca. Zapis ten opisuje również tradycyjny orkiestrę składającą się z czterdziestu pięciu osób, która podczas przygotowań i w trakcie festiwalu gra tradycyjną muzykę osmańską. Tekst zapisu podkreśla również silne emocjonalne przywiązanie mieszkańców Manisy do tego festiwalu. Festiwal to nie tylko rozrzucanie pasty. Ministerstwo Kultury i Turystyki informuje, że oprócz ceremonii przygotowywania i rozdawania pasty, odbywa się również tradycyjna procesja. Program obejmuje również konkursy kulinarne, koncerty, przedstawienia teatralne i pokazy folklorystyczne, a także atrakcje dla dzieci. Tradycją jest również wysyłanie pasty gościom z zagranicy i mieszkańcom sąsiednich prowincji, co jest wyrazem gościnności. Miejsce tradycji.

Festiwal od wieków odbywa się w tym samym miejscu. Jest to kompleks budowlany Sultana, zbudowany w Manisa na cześć matki Kanuna Sulejmana. Ministerstwo Kultury i Turystyki informuje, że miejsce, w którym odbywa się festiwal, zostało w 1988 roku uznane przez Ministerstwo Kultury i Turystyki za obszar o znaczeniu kulturowym. W artykule o kompleksie budowlanym Hafsa Sultan w Encyklopedii Islamu, kompleks ten jest opisywany jako najbardziej reprezentatywny przykład klasycznej architektury osmańskiej w Manisa. W tym samym artykule zaznacza się, że uroczystości rozdawania pasty zostały wznowione w 1951 roku. Szpital w kompleksie budowlanym, czyli darüşşifa, odgrywa szczególną rolę w historii tej tradycji. Zgodnie z inskrypcją na szpitalu, budynek został wzniesiony w latach 1539-1540 przez Kanuna Sulejmana na cześć jego matki. Artykuł w Encyklopedii Islamu wymienia również personel, o którym mowa w dokumencie fundacyjnym. Pracowało tam dwóch lekarzy, dwóch okulistów, specjalista od chorób psychicznych i dwóch aptekarzy. W skład personelu wchodziły również asystenci aptekarzy, czterech pielęgniarek, administrator, pisarz, dwóch kucharzy i pralnia. Ta lista rzuca rzadkie światło na to, jak zorganizowany był szpital w osmańskim mieście w XVI wieku. Sam budynek odzwierciedla ten porządek. Zgodnie z artykułem w Encyklopedii Islamu, darüşşifa wznosi się na plan Według informacji z Wydziału Kultury i Turystyki, szpital został spalony w 1922 roku, a odbudowano go w latach 1962-1963. Budynek, przez długi czas opuszczony, w 1996 roku został przekazany Uniwersytetowi Celal Bayar. Uniwersytet otworzył go 30 listopada 2013 roku jako Muzeum Historii Medycyny im. Hafsa Sultan. Dziś jest to najlepsze miejsce, aby zrozumieć tradycję Mesir. Gdzie i jak można to zobaczyć?

Jeśli chcecie zobaczyć festiwal na żywo, zaplanujcie wizytę na marzec. W dni festiwalu jest bardzo tłoczno, a tłum wypełnia okolicę kompleksu już od wczesnych godzin poranka. Ci, którzy chcą zająć miejsca w pierwszych rzędach, powinni przybyć wcześniej, ale nawet siedząc z tyłu, macie szansę zobaczyć wydarzenie. Fragmenty leków są rozrzucane na dużym obszarze. Jeśli podróżujecie z małymi dziećmi, wybierzcie miejsce na obrzeżach tłumu, gdzie będziecie mogli swobodnie się poruszać. Sprawdźcie aktualne ogłoszenia organizatorów, aby dowiedzieć się o dokładnych datach i programie festiwalu. Nawet jeśli nie możecie uczestniczyć w festiwalu, możecie śledzić tradycję Mesir. Spacer po dziedzińcu kompleksu i oglądanie ruin szpitala, z jego murów z kamienia i cegły, to pierwszy krok. Następnie możecie zwiedzić sale muzeum, w których znajdują się ekspozycje poświęcone osmańskiej medycynie i historii szpitala. Przed wizytą warto sprawdzić godziny otwarcia muzeum i zasady zwiedzania. Spacer po uliczkach w pobliżu kompleksu, np. po ulicy Şehzadeler, pozwala poczuć atmosferę miasta, w którym narodziła się ta tradycja. Jak smakuje Mesir?

Pasta Mesir ma intensywny, pikantny smak. Po rozpakowaniu, fragment jest mały i lepki. Należy go powoli rozpuszczać w ustach. Zauważycie, jak kolejno pojawiają się różne smaki. Najpierw wyczuwacie cynamon i goździki, a następnie ciepło imbiru i pieprzu. Spróbowanie pasty to najprostszy sposób na uczestnictwo w tej tradycji. Zabierając ze sobą kilka fragmentów do bliskich, kontynuujecie tradycję gościnności tego miasta. Ochrona i dokumentacja

Wiele instytucji współpracuje w celu ochrony tradycji Mesir. Wydział Kultury i Turystyki informuje, że festiwal jest wspierany przez Ministerstwo Kultury i Turystyki, a prowadzone są badania i inwentaryzacja związane z festiwalem. Festiwal organizowany jest wspólnie przez Urząd Wojewódzki w Manisa, Urząd Miasta Manisa i lokalne stowarzyszenie promocji. Stowarzyszenie posiada rozległy archiwum zdjęć i dokumentów związanych z każdym festiwalem. Uniwersytet Celal Bayar w Manisa również organizuje badania naukowe, sympozja i debaty związane z festiwalem. Co roku odbywa się międzynarodowy konkurs fotograficzny, który dokumentuje wydarzenie Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz