Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Mersin Sofrası: od Tantuni po Kerebiçe.

Osoba odwiedzająca Mersin po raz pierwszy często poznaje to miasto dzięki potrawie zwanej "dürüm". "Tantuni" jest potrawą, która kojarzy się z tym miastem, ale kuchnia Mersin jest znacznie bogatsza i oferuje o wiele więcej niż tylko jedno danie.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Mersin Sofrası: od Tantuni po Kerebiçe.

Osoba odwiedzająca Mersin po raz pierwszy często poznaje to miasto poprzez potrawę zwaną "dürüm". "Tantuni" jest potrawą ściśle związaną z tym regionem, ale kuchnia Mersin to znacznie więcej niż tylko jedno danie. Hummus i kebab z Tarsusu, jogurt z mleka koziego z Silifke, banany z Anamur, morele i oliwa z Mut, oraz "kavut" – tradycyjna potrawa pasterska z Bozyazı – to tylko niektóre z elementów tej bogatej kuchni. Ten artykuł, korzystając z listy produktów regionalnych prowadzonych przez Wydział Kultury i Turystyki w Mersin, podróżuje po kuchni tego regionu, dzieląc się informacjami o poszczególnych miejscowościach. Na końcu znajdziemy kilka propozycji dla tych, którzy chcą spróbować tych smaków w ich autentycznym i sezonowym wydaniu. Co oznacza znak regionalny?

Znak regionalny to rejestracja, która chroni nazwę produktu wraz z miejscem, w którym został wyprodukowany lub uprawiany. Aby produkt otrzymał taką rejestrację, należy udowodnić, że jego cechy wynikają z gleby, klimatu lub tradycyjnej wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie w danym regionie. Na stronie Wydziału Kultury i Turystyki w Mersin znajduje się lista dwudziestu trzech zarejestrowanych produktów, wraz z datami ich rejestracji. Najstarsze wpisy pochodzą z 2003 roku. "Mersin Cezeryesi" został zarejestrowany 15 stycznia 2003 roku, a "Anamur Muzu" 9 lipca 2003 roku. Najnowsze wpisy pochodzą z 2024 roku, a wśród nich są "Gülnar Kuş Üzümü" i "Anamur Batırığı". Analizując listę, można zauważyć, że kuchnia tego regionu czerpie inspirację z dwóch głównych źródeł: z jednej strony z kuchni miejskiej Tarsusu i Mersin, a z drugiej z tradycji wiejskich i pasterskich z rejonu gór Toros i wybrzeża zachodniego. "Tantuni" – smak ulic Mersin.

Na stronie Wydziału znajduje się informacja o "Mersin Tantunisi" z datą 21 marca 2017 roku, opisana jako charakterystyczne danie mięsne z regionu Mersin. Zgodnie z opisem, wyróżniającą cechą jest użycie tłustej karkówki wołowej i oleju rzepakowego. Mięso jest najpierw pozbawiane ścięgien i błon, a następnie kroione w kostkę i krótko gotowane. Następnie układane na szerokiej blasze, skropione olejem rzepakowym, posypane czerwonym pieprzem, sumakiem i solą, a następnie smażone na ogniu. Ugotowane mięso jest odciągane od środka blachy w kierunku krawędzi, gdzie pozostaje ciepłe. Określone ilości wody są dodawane na blasze, aby zapobiec przypaleniu, a para utrzymuje mięso w cieple. Opis wyjaśnia również, dlaczego wybierany jest olej rzepakowy – nie wydziela on o Otoctone słodycze i potrawy z regionu Tarsus:

Według dostępnych informacji, kerebiç po raz pierwszy pojawił się w latach 40. XX wieku, przygotowywany przez rodziny zajmujące się słodkościami w centrum miasta. Był sprzedawany z wózków tylko w czasie Ramadanu i świąt. Z czasem zyskał popularność i stał się słodyczą produkowaną przez cały rok. Jedną z ważnych cech, na którą zwraca uwagę dokument rejestracyjny, jest fakt, że w cieście do kerebiç nie dodaje się cukru. Słodycz uzyskuje się dzięki pianie, które nakłada się tuż przed podaniem. Na portalu kulturalnym znajduje się przepis, który opisuje proces powstawania piany. Korzeń czosnku jest moczony w wodzie przez całą noc, a następnie gotowany przez długi czas, aż woda zacznie się pienić. W przepisie na portalu wspomniano również, że na pianę posypuje się cynamon. Cezerye to słodycz z marchwi.

Cezerye to najstarszy produkt na liście. Według definicji urzędu, głównym składnikiem jest żółta marchew. Marchew jest gotowana i siekana, a następnie mieszana z cukrem, glukozą i kwasem cytrynowym, aby utworzyć marmoladę, która jest poddawana obróbce termicznej. W zależności od rodzaju, dodaje się orzechy włoskie, orzechy laskowe lub pistacje. Po schłodzeniu, cezerye jest formowany. Na stronie wymieniono różne rodzaje cezerye, w tym z orzechami włoskimi, laskowymi i pistacjami, a także ich wersje w kształcie kul. Urząd wymienia tę słodycz jako pierwszy produkt z regionu, który uzyskał certyfikat pochodzenia geograficznego.

Tarsus – stolica smaków:

Prawie połowa listy produktów pochodzi z Tarsus, co świadczy o tym, że to miasto jest prawdziwym centrum kulinarnym. Humus z Tarsus został zarejestrowany 1 listopada 2017 roku. Według informacji urzędu, produkcja humusu rozpoczęła się w Tarsus w latach 20. XX wieku. Ugotowane ciecierzyce są rozdrabniane w miedzianym naczyniu za pomocą tłuczka, a następnie dodaje się tahini, sok z cytryny, czosnek i przyprawy. Na wierzchu polewa się olejem z chili. Opcjonalnie dodaje się pastramę, a danie podaje się na ciepło. Urząd zwraca uwagę na fakt, że chropowata tekstura humusu, wynikająca z rozdrabniania ciecierzycy tłuczkiem, jest jego charakterystyczną cechą. Tahini używane do humusu jest produkowane z lokalnych nasion sezamu, uprawianych w regionie Çukurova. Kebab z Tarsus i orzechowa lahmacun z Tarsus zostały zarejestrowane tego samego dnia, 17 września 2020 roku. Kebab jest przygotowywany z mięsa barana i tłuszczu z ogona, mielonych z cebulą, natką pietruszki i papryką. Następnie jest pieczony na ogniu z węgla drzewnego, stale obrac Zgodnie z informacjami zawartymi w dokumentach urzędu, jogurt, gotowany na ogniu drzewnym, nabiera subtelnego dymnego aromatu. Fermentacja odbywa się w glinianych naczyniach, zwanych lokalnie "çingil", a jogurt jest sprzedawany w tych samych naczyniach. "Kavut" z Bozyazı to tradycyjna potrawa, przygotowywana bez gotowania, z wykorzystaniem granatów, sezamu, orzeszków ziemnych i mąki. Według dokumentów, "kavut" był dawniej transportowany podczas długich podróży, wypasów i towarzyszył pasterzom, dlatego w regionie nazywany jest również "helva pasterzy". Nie dodaje się do niego cukru, a słodycz pochodzi z owoców. "Batırık" z Anamur to potrawa przygotowywana z drobnej bulki, orzeszków ziemnych, sezamu, suszonych pomidorów i koncentratu pomidorowego. W tej potrawie nie używa się tahini, zamiast tego przygotowuje się pastę z orzeszków ziemnych i sezamu. Część składników jest formowana w kotlety, a reszta jest dodawana do zimnej wody i spożywana z warzywami.

Ogródki owocowe

Łagodny klimat wybrzeża Mersin wpływa również na uprawę owoców. Banany z Anamur i Erdemli są wymienione oddzielnie w dokumentach. Zbiory bananów z Anamur koncentrują się między październikiem a końcem marca. Zbiory limonki "Lamas" z Erdemli rozpoczynają się na początku listopada i trwają do lutego. "Kayısı" z Mut to odmiana brzoskwiń przeznaczona do bezpośredniego spożycia, a dokumenty podkreślają, że charakteryzuje się czerwonym kolorem, zwartą strukturą i jest odporna na transport. W opisie oliwy z Mut wspomniano również o drzewie oliwnym, które rośnie w tej miejscowości od 1300 lat i zostało uznane za pomnik przyrody. "Eriği" z Gezende, położonego nad rzeką Göksu, to wczesna odmiana śliwek. "Üzüm" z Gülnar to małe, bezpestkowe, czarne winogrona, uprawiane w kilku miejscowościach w regionie i przeznaczone do suszenia. "Çilek" z Silifke rośnie na aluwialnych glebach delty rzeki Göksu.

Kalendarz sezonowy

Planowanie podróży jest łatwe, korzystając z tych informacji. Zgodnie z dokumentami, zbiory limonki z Erdemli odbywają się od listopada do lutego, a zbiory bananów z Anamur od października do końca marca, co oznacza, że to jest sezon na nadmorskie ogrody. "Eriği" z Gezende jest wczesną odmianą śliwek, ponieważ drzewa zaczynają kwitnąć we wczesnej wiosnie. "Kerebiç" jest produkowany przez cały rok, jak wynika z informacji zawartych w dokumentach urzędu. "Şalgam" jest orzeźwiającym napojem latem i rozgrzewającym zimą. "Yayla bandırması" może być przechowywany w Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz