Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Zwierzęta, których nazwy pochodzą z Ankary: kot, koza i królik.

Słowo "angora" w prawie każdym języku na świecie kojarzy się z miękkością; można je znaleźć na etykiecie swetra, w katalogu konkursu kotów lub w nazwie farmy koz.

Radar TürkiyeRadar Türkiye30 Eylül 202631
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Zwierzęta, których nazwy pochodzą z Ankary: kot, koza i królik.

W prawie każdym języku słowo "angora" kojarzy się z miękkością; można je spotkać na metce swetra, w katalogu konkursu kotów lub w nazwie farmy koziej. Pochodzenie tego słowa sięga miasta, a konkretnie Ankary. Miasto to, znane na Zachodzie jako Angora przez wieki, nadało swoje imię trzem zwierzętom: kotu o długim, białym futrze, kozie produkującej kaszmir oraz królikowi, którego wełną robi się swetry. Wszystkie trzy gatunki są obecnie hodowane na całym świecie, a ich charakterystyka ukształtowała się w surowych zimach i suchych letnich miesiącach w środkowej Anatolii. Ten artykuł opowiada historię tych trzech zwierząt i, co najważniejsze, wskazuje, gdzie można je spotkać w dzisiejszej Ankarze. Nazwa miasta, trzy zwierzęta – jedno imię.

Miasto, zwane w starożytności Ankyrą, w okresie tureckim stało się Engürü, a na europejskich mapach – Angora. Do 1930 roku świat zachodni znał miasto pod tą nazwą. Zwierzęta, których nazwy pochodzą od tego miasta, rozprzestrzeniły się po świecie dzięki kaszmirowi, futru i wełnie. W rzeczywistości, poza nazwą, wspólnym elementem tych trzech zwierząt jest długie i lśniące futro. W publikacji Agencji Rozwoju Ankary poświęconej kaszmirowi, czytamy, że koza przystosowała się do warunków glebowych i klimatycznych regionu, co przyczyniło się do powstania jej obecnej formy i właściwości produkujących kaszmir. Podobny efekt, związany z klimatem stepu i wiekami selekcji, zaobserwowano u kotów i królików. Obecnie wszystkie trzy gatunki są hodowane głównie poza Turcją, a jednym z celów tego artykułu jest zachęcenie do ich powrotu do ojczyzny. Kot anatolijski, gwiazda pałaców i ulic.

Kot anatolijski to jedna z najstarszych ras kotów o długim futrze. Koty o długim futrze zaczęto transportować z Anatolii, Iranu i Rosji do Anglii i Francji pod koniec XVI wieku. W XVII wieku kot anatolijski był rozpoznawany w Europie jako odrębna rasa. Według tureckich źródeł, pierwszymi osobami, które go przewiozły, byli marynarze, a w XVIII wieku kot stał się ulubieńcem europejskiej arystokracji. Następnie nadszedł długi okres zamieszania: kot anatolijski tak bardzo się skrzyżował z kotem perskim, że w 1788 roku Charles Catton używał obu nazw dla tej samej rasy, a w 1903 roku Frances Simpson pisała, że różnice między nimi są bardzo subtelne. Miejsce, w którym rasa zachowała swoją czystość, to miasto, od którego wzięła swoją nazwę. W 1933 roku, w farmie leśnej Atatürka, utworzono ogród zoologiczny, który został oficjalnie otwarty 29 października 1940 roku. W pierwszej połowie XX wieku ogród rozpoczął program hodowlany, Jednak ta taka piękność ma swoją cenę: gen odpowiedzialny za białe futro i niebieskie oczy może powodować wrodzoną głuchotę, a u białych kotów o niebieskich oczach głuchota jest powszechna. Charakteryzują się energicznym, inteligentnym i zwinny charakterem; lubią wspinaczkę i przywiązują się do jednej osoby w domu. W przeciwieństwie do kota van, nie lubią wody. Gdzie można spotkać kota anatolijskiego dzisiaj?

ZOO w Atatürk Orman Çiftliği zostało zamknięte 26 sierpnia 2013 roku z powodu potrzeby modernizacji i nigdy nie zostało ponownie otwarte; większość zwierząt została przeniesiona do Gaziantep. Obecnie koty anatolijskie znajdują się w Pursaklar. Centrum Ochrony, Utrzymania i Promocji Kota Anatolijskiego, założone przez gminę Pursaklar w 2017 roku i posiadające piętnaście kotów, składa się z siedmiu sekcji, w tym sekcje dla kotów płci męskiej i żeńskiej, porodnia i klinika, na powierzchni dwóch tysięcy metrów kwadratowych, jak podaje agencja Anadolu. W centrum przebywa pięćdziesiąt kotów, w tym czterdzieści kotek hodowlanych, a rocznie wychowuje się sto dwadzieścia kociąt. Centrum przyjmuje grupy szkolne i turystów; kocięta są oddawane w nowe domy, a koszty początkowego karmienia są pokrywane. Dwie koty, Kılıç i Seymen, które były jednymi z pierwszych mieszkańców centrum, zostały przeniesione do Ayasofya, a ich potomstwo jest nadal hodowane w centrum. Ten dom dla kotów, położony w Endemic Valley w Pursaklar, jest jedynym miejscem w Ankarze, gdzie można zobaczyć czystorasowego kota anatolijskiego nie w klatce, ale na wolności, w ogrodzie; sprawdź dni i godziny otwarcia na stronie internetowej gminy. Ochrona tej rasy w sposób naukowy jest zadaniem Uniwersytetu w Ankarze, Wydziału Weterynarii. Wydział, w ramach Katedry Zootechniki, podjął na przełomie lat 2000. i 2010. próbę utworzenia centrum badawczego dla tej rasy, która znajdowała się w niebezpieczeństwie wyginięcia; w tamtych czasach Fatih Atasoy powiedział, że większość pozostałych kotów znajdowała się w Atatürk Orman Çiftliği, a kilka w domach rodzin z Ankary. Obecnie wydział w Dışkapı kontynuuje badania nad tą rasą. Koza anatolijska i wełna – surowiec, który wzbogaca miasto.

Według książki "Koza anatolijska, wełna i tkanina" Agencji Rozwoju w Ankarze, kozy zostały sprowadzone przez Turków z obszaru wschodniego brzegu Morza Kaspijskiego do Ankary i okolic w XIII wieku, gdzie przystosowały się do gleby i klimatu regionu, uzyskując charakterystyczną wełnę, i do 1838 roku były hodowane wyłącznie w Anatolii. Od XV wieku w Ankarze rozwinął się silny przemysł tekstylny oparty na wełnie; tkanina Engürü, tk Rozpowszechnienie się kóz rozpoczęło się jako łańcuch darów. Według książki, w 1541 roku para kóz, podarowana przez sułtana Sulejmana do cesarza rzymsko-germańskiego Karola V, była pierwszymi kozami anatolskimi, które opuściły Anatólię. W 1836 roku stado, w skład którego wchodziła jedna samica i dwanaście kozłów, przewiezione przez pułkownika Hendersona do Republiki Południowej Afryki, zapoczątkowało hodowlę angory w tym kraju; w 1849 roku dziewięć kóz podarowanych Jamesowi Davisowi, ekspertowi od bawełny, przybyłemu do Turcji, stanowiło podstawę hodowli w Ameryce; w 1856 roku nastąpiło to samo w Australii. Obecnie połowa światowej produkcji kashmiru pochodzi z Republiki Południowej Afryki. Same kozy są stosunkowo niewielkie: kozły ważą od 35 do 55 kg, a samice od 30 do 40 kg; samice dają rocznie od 3 do 5 kg, a kozły od 4 do 6 kg kashmiru, który jest strzyżony dwa razy w roku. Liczby te opowiadają historię wzrostu i spadku. W latach 60. XX wieku w Turcji było sześć milionów kóz anatolskich, a w 1959 roku kashmir stanowił 4,56% eksportu kraju; w 2009 roku liczba ta spadła do 147 tysięcy. Türk Tiftik Cemiyeti, założone w 1930 roku, otworzyło w 1933 roku wzorcową hodowlę w Lalahan, a Tiftikbirlik, utworzony w 1969 roku, kupował kashmir w imieniu państwa. Obecnie projekt, który Ministerstwo Rolnictwa i Leśnictwa uruchomiło w 2020 roku, dostarcza hodowlom kozłów rasowych i elektryczne maszynki do strzyżenia. Według danych TÜİK z 2021 roku, z 289 555 kóz anatolskich w Turcji, 220 229 znajduje się w prowincji Ankara, a z tej prowincji pochodzi 330 ton z 468-tonowej rocznej produkcji kashmiru w kraju. Według agencji Anadolu, liczba kóz w prowincji wzrosła z 66 tysięcy w 2008 roku do 166 tysięcy w 2020 roku. Jeśli chcesz zobaczyć kozy, jedź do wiosek Ayaş, Beypazarı, Güdül i Nallıhan, gdzie są one najczęściej hodowane. Wiosna to czas strzyżenia; spotkanie stada białych kóz o długiej, kręconej sierści sięgającej pięt na drodze wiejskiej to jeden z najstarszych widoków Ankary.

Ankara królik, mimo swojej nazwy, jest trudny do znalezienia nawet w samej Ankary, jak stwierdza notatka Ankarskiej Giełdy Handlowej w pierwszym zdaniu. Mimo to, jest to najstarsza znana Pielęgnacja tych zwierząt jest wymagająca; jeśli sierść nie jest codziennie szczotkowana, może się filcować. Zwierzęta mogą połykać sierść podczas pielęgnacji, co może prowadzić do tworzenia się kul w żołądku i zagrażających życiu zatorów. Pierwszy tydzień po ubarwieniu jest najbardziej ryzykowny ze względu na niskie temperatury. Powrót do Turcji był długi i trudny. Po tym, jak lokalny przemysł tekstylny zaczął przetwarzać wełnę angorską w latach 90., import wzrósł do 105 ton w 1995 roku. W tym samym roku przedsiębiorca założył pierwszą farmę w Kırşehir, importując 40 królików z Niemiec. W 1999 roku, przy wsparciu TÜBİTAK, Wydziału Weterynarii Uniwersytetu Erciyes i Instytutu Badań Hodowli Drobiu w Ankarze, sprowadzono 56 samic i 6 samców z Francji. Ta grupa królików w Kayseri stała się głównym źródłem genetycznym tej rasy w Turcji. Badanie opublikowane przez Uniwersytet Ege w 2007 roku wykazało, że w 17 prowincjach działa 42 gospodarstw, średnia roczna produkcja wełny wynosi 642 gramy, a problemy obejmują brak wiedzy technicznej, trudności w pozyskiwaniu wysokiej jakości paszy oraz trudności w sprzedaży wełny. Notatka informacyjna wskazuje, że króliki najlepiej rosną na wysokości od 1100 do 2000 metrów, a temperatura w chowie powinna wynosić od 5 do 15 stopni Celsjusza. Okolice Ankary, położone na wysokiej i chłodnej wyżynie, nadal są odpowiednim środowiskiem dla tych zwierząt. Jednak obecnie zobaczenie ich w Ankarze jest trudne; najprawdopodobniej spotka się je na farmie badawczej lub w małej rodzinnej hodowli.

Nie jest możliwe zobaczenie wszystkich trzech zwierząt w Ankarze w ciągu jednego dnia, ale dwa dni wystarczą. Pierwszego dnia udaj się do domu dla kotów w Pursaklar; dowiedz się z urzędu gminy, o której godzinach koty przebywają na zewnątrz i jakie są zasady zwiedzania. Przed podniesieniem kota zapytaj pracownika. Następnie udaj się do dzielnicy Ulus i przespaceruj się w okolicy Suluhan i bedestenu; to tam znajdują się karawanseraje, w których przez wieki prowadzono handel. Publikacje Koç Üniversitesi VEKAM na temat handlu dostarczą informacji o historii tych ulic. Drugiego dnia poświęć czas na wycieczkę w kierunku Ayaş, Beypazarı, Güdül i Nallıhan; ubarwienie odbywa się dwa razy w roku, a wiosna jest jednym z tych terminów. Zapytaj pasterza, zanim zbliżysz się do stada, poznaj psy z daleka i poczekaj na poranne światło, aby zrobić zdjęcia. Jeśli chodzi o króliki, bądź cierpliwy; przywrócenie tych zwierząt, które rozsławiły imię Ankary na świecie, to zadanie, które jeszcze nie zostało ukończone. By Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz