Wandeling door Ortahisar, tussen de muren van Trabzon en de twee rivieren.

Begin uw wandeling vanaf het hoogste punt van de stadsmuren, bij de zuidelijke punt waar de Bovenste Vesting (Yukarı Hisar) en het Binnenste Kasteel (İç Kale) zich bevinden. De Culturele Portaal en het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme verdelen de muren van Trabzon in drie delen: de Bovenste Vesting, het Binnenste Kasteel, de Middenste Vesting en de Onderste Vesting. Deze drie delen functioneren niet als één enkel fort, maar eerder als een stadsmuur die zich uitstrekt tot aan de zee. Ook de Engelse Wikipedia benadrukt dat het meer om een stadsmuur gaat dan om een fort. Daarom, in plaats van direct te zoeken naar een enkele poort, observeer in de eerste fase waar de muur begint en eindigt. De Bovenste Vesting is het deel dat de akropolis van de stad en het Binnenste Kasteel beschermt. De Turkse Wikipedia vermeldt dat men denkt dat het eerste fort in de tweede eeuw voor Christus is gebouwd. Over de leeftijd van het oudste bewaarde deel van de muur verschillen de bronnen. De Culturele Portaal dateert het oudste deel uit de vierde eeuw voor Christus, terwijl de Engelse Wikipedia het oudste deel verbindt met de Romeinse periode, in de eerste eeuw na Christus, en voegt toe dat Xenophon, die de stad in de vijfde eeuw voor Christus bezocht, over de muren sprak. Het is belangrijk om dit verschil in gedachten te houden en de muren niet aan één enkele periode toe te schrijven. Ten zuiden van het Binnenste Kasteel bevindt zich een dikke muur van twee lagen, versterkt met torens; bronnen beschrijven dit deel als hoger dan de andere vestingen. Als u de muren van dichtbij bekijkt, zult u merken dat stenen van verschillende groottes zijn gebruikt. De Turkse Wikipedia vermeldt dat het fort is gebouwd met stenen afkomstig van oude monumenten, en dat in het begin van de twintigste eeuw dezelfde stenen werden gebruikt in nieuwe gebouwen. In sommige delen, gebouwd met puin en blokken, zijn reliëfs te vinden, dus neem de tijd om de muur zorgvuldig te bekijken. De Engelse Wikipedia vermeldt dat het paleis van het Trabzonse Rijk zich bevond in de Bovenste Vesting. De KÜRE Encyclopedie meldt dat er, onder coördinatie van het Ministerie van Cultuur en Toerisme, archeologische opgravingen worden uitgevoerd in het gebied van het Binnenste Kasteel, in de vallei van Zağnos. Tijdens deze opgravingen zijn de resten van een stenen paleis, vermoedelijk toebehorend aan de Komnenos-dynastie, een badhuis, muurresten en overdekte constructies gevonden. Het opgravingsgebied is vaak omheind; probeer er niet in te gaan, maar probeer vanaf de rand de plattegrond van de resten te bekijken. Het doel is om de vondsten te restaureren en het gebied open te stellen voor bezoekers, dus er kan in de toekomst meer te zien zijn. Evliya Çelebi beschrijft de gracht aan de bergkant van het fort als een diepe gracht, vergelijkbaar met een "hellegat". Houd deze vergelijking in gedachten en kijk vanaf de muur naar de twee valle Sommige inscripties uit de Ottomaanse periode, die zich tussen de muurresten bevinden, worden tegenwoordig tentoongesteld in het museum van Trabzon. Wacht op het ochtendlicht voor de foto's, omdat de hoge muren in de namiddag in de schaduw liggen. Vanaf hier kunt u de westelijke helling afdalen en lopen naar het Zağnos Vallei Park; wees voorzichtig met uw stappen op de natte stenen, aangezien de afdaling steil is. Bronnen: Cultureel portaal, Kasteel van Trabzon; KÜRE Encyclopedie, Zağnos Vallei; Wikipedia, Kasteel van Trabzon; Wikipedia, Muren van Trabzon.

De Zağnos Vallei is de vallei die de westelijke gracht van de stadsmuren vormde en die tegenwoordig als een park in de stad wordt gebruikt. Volgens de encyclopedie KÜRE werd de vallei genoemd naar Zağnos Pasha, die in de vijftiende eeuw betrokken was bij stedenbouwkundige projecten na de overname van Trabzon door het Ottomaanse Rijk. Begin deze eeuw startte de gemeente Trabzon en de Turkse Woningbouworganisatie hier stadsvernieuwingsprojecten. Er werden ongeplande gebouwen gesloopt, wandelpaden aangelegd, landschappelijke voorzieningen aangebracht, open groene ruimtes gecreëerd en voorzieningen voor recreatie. Wikipedia in het Engels vermeldt dat door deze aanpassingen de stadsmuren en de waterleiding nu onbelemmerd te zien zijn. Wanneer u het park binnenkomt, loop dan eerst een paar stappen over de bodem van de vallei en kijk omhoog, richting de stadsmuren. Vanaf hier zijn de muren, waar u zojuist op stond, in hun volledige hoogte te zien, en u begrijpt in één oogopslag waarom de stad op deze rotsformatie is gebouwd. In de vallei zijn wandelpaden, zitplaatsen en een speeltuin te vinden. Volgens de encyclopedie KÜRE is er ook een vogelobservatiepark aangelegd om de in de regio voorkomende en exotische soorten te presenteren. Het is de bedoeling dat u op een van de banken gaat zitten en rustig de westelijke kant van de stadsmuren bekijkt. Loop vervolgens naar de Zağnos Brug in het midden van de vallei. Volgens het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme verbindt de brug de Zindan Poort met de İmaret Poort, en historische bronnen vermelden dat er hier vroeger een houten brug was. Wikipedia in het Turks meldt dat de brug in 1467 werd vernieuwd door Zağnos Pasha, en dat deze in 1888 opnieuw werd vernieuwd en uitgebreid. Het Cultureel Portaal beschrijft de brug als een constructie van natuursteen, met twee pijlers, één boog en een ronde boog. De bronnen verschillen over het aantal bogen; het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme spreekt van twee overlappende bogen, dus tel de bogen vanaf de onderkant. Bekijk de funderingen van de brug van dichtbij. Volgens het Cultureel Portaal zijn er Romeinse, Byzantijnse en Ottomaanse elementen in de funderingen te zien, en onderzoekers hebben vier bouwfasen in de brug geïdentificeerd. De huidige hekwerken zijn niet origineel; de brug is uitgebreid voor verkeer met consoles en er is een betonnen plaat bovenop geplaatst. Daarom is het beter om de brug vanaf de onderkant, vanuit het perspectief van de stenen boog, te fotograferen. In de buurt van de brug bevindt zich de Zağnos Toren, een vierkant gebouw van natuursteen. Nieuwsbronnen melden dat de toren gebouwd is in de tijd van Keizer Alexios II en dat deze een tijdlang als gevangenis werd gebruikt. Mis de Abdullah Pasha Fontein niet, die zich aan de oostelijke ingang van de toren bevindt. De fontein werd in 1844 gebouwd in marmer door Abdullah Pasha, de gouverneur van Trabzon, en stond oors Zoek naar deze sporen langs de hellingen van de vallei, maar beklim de hellingen niet. Wanneer u de vallei verlaat, kijk dan naar de muur aan de oostelijke helling; vanaf daar kunt u het volgende punt, het houten huis, zien. U zult via een korte maar steile helling weer de binnenkant van de muur bereiken. Bron: KÜRE Encyclopedie, Zağnos Vallei; Cultureel Portaal, Zağnos Brug en Abdullah Paşa Fontein; Provincie Cultuur en Toerisme van Trabzon, Bruggen, Fontijnen en Waterkanalen.

Het Kanuni Huis is een houten gebouw van twee verdiepingen, gelegen vlak boven de Zağnos Vallei, naast de stadsmuren. Volgens de Turkse Wikipedia werd het huis in de negentiende eeuw gebouwd en in 1994 gerestaureerd door de provinciegouverneur van Trabzon, waarna het werd omgevormd tot een museum. Het huis bevindt zich in de wijk waar Kanuni Sultan Süleyman is geboren, maar bronnen beschrijven het niet als het huis waar de sultan is geboren, maar als een museum dat naar hem is vernoemd. Het is belangrijk om dit onderscheid te maken tijdens uw bezoek, zodat u zowel het huis als de wijk op de juiste manier kunt begrijpen.

Volgens de Turkse Wikipedia werd Süleyman geboren op 6 november 1494 in Trabzon, en was zijn vader, Selim, op dat moment de gouverneur van Trabzon. Dezelfde bron meldt dat hij zijn jeugd doorbracht in Trabzon, samen met zijn stiefbroer Yahya Efendi. Dit verklaart waarom Trabzon zichzelf tegenwoordig presenteert als de stad waar Kanuni is geboren. Tijdens uw bezoek is het belangrijk om deze link in gedachten te houden, omdat dit u helpt begrijpen waarom de tentoongestelde objecten zich hier bevinden.

Het huis stond jarenlang bekend als het Kanuni Huis. Een nieuwsbericht uit februari 2018 meldt dat het een jaar eerder werd omgevormd tot het "Kanuni Sultan Süleyman Ottomaanse Cultuurcentrum" en dat bezoekers er worden verwelkomd door wassenbeeld replica's van drie Ottomaanse heersers. Hetzelfde bericht vermeldt dat de tentoonstelling afbeeldingen, beelden en informatieve publicaties bevat, en dat bezoekers een Ottomaanse gewaad kunnen passen. U kunt beide namen, "Kanuni Huis" en "Kanuni Sultan Süleyman Ottomaanse Cultuurcentrum", op lokale borden en kaarten zien; beide verwijzen naar dezelfde locatie. Omdat de indeling van de tentoonstelling in de loop der tijd kan veranderen, is het wellicht niet mogelijk om van tevoren precies te weten wat u zult aantreffen.

Volgens de Turkse Wikipedia omvat de collectie van het museum een zwaard, een gewaad, een portret en een gedicht dat aan Kanuni wordt toegeschreven. Lees de beschrijvingen bij de objecten, omdat u daar kunt achterhalen welke stukken authentiek zijn en welke replica's. Het huis organiseert ook tijdelijke tentoonstellingen. In mei 2022 werd hier bijvoorbeeld een tentoonstelling geopend met vijfenveertig miniaturen, genaamd "Süleymanname", die de heerschappij en het dagelijks leven tijdens het tijdperk van Kanuni chronologisch weergeven. Besteed naast de objecten ook aandacht aan het huis zelf. De indeling van de kamers, de houten plafonds en de ramen die uitkijken op de vallei weerspiegelen de traditionele burgerarchitectuur van Ortahisar. Een nieuwsbericht uit 2022 noemt dit huis, samen met de Yarımbıyıklıoğlu en Kundupoğlu huizen, als belangrijke gebouwen die de stedelijke cultuur van Ortahisar vertegenwoordigen. Hetzelfde bericht beschrijft Ortahisar met zijn huizen uit de Ottomaanse periode, de geplaveide straten, de steile hellingen en de fonteinen. Wanneer u het huis Bron: Wikipedia, Kanuni Huis; Karar: Het museum, dat de sporen van het Ottomaanse Rijk draagt, trekt veel bezoekers; İstiklal: Culturele route in Ortahisar, die de historische structuur behoudt.

De Tabakhane-brug verbindt de wijken Ortahisar en Cumhuriyet en ligt aan de oostkant van Ortahisar, over de rivier Kuzgun Dere. Volgens het Cultureel Portaal bevindt de westelijke pijler van de brug zich in Ortahisar, wat betekent dat deze brug een uitgang is van de oude stad, omgeven door muren, aan de oostkant. De Engelse Wikipedia noemt de Tabakhane-poort ook als een van de poorten van Ortahisar. Wanneer u de brug bereikt, sta dan eerst aan één kant en bekijk de beide hellingen van de vallei; de oostelijke gracht die u van bovenaf ziet bij het kasteel, bevindt zich nu direct voor u. Het meest opvallende kenmerk van de brug is de constructie met twee niveaus. Volgens het Cultureel Portaal bestaat het eerste niveau uit één boog, terwijl het tweede niveau bestaat uit zes ovale bogen. Om dit te kunnen zien, moet u niet bovenop de brug staan, maar naar de vallei kijken vanaf een punt aan de zijkant. Een groothoeklens is handig om alle bogen in één foto te kunnen vastleggen. De geschiedenis van de brug wordt in historische bronnen uitgebreid beschreven. Het Provinciaal Kantoor voor Cultuur en Toerisme stelt dat de eerste constructie dateert uit de Romeinse periode, in de eerste eeuw, dat de brug in zijn huidige vorm een Ottomaanse constructie is en dat het zijn definitieve vorm kreeg in de negentiende eeuw. Volgens een nieuwsbericht van april 2026 werd de brug uitgebreid in de tijd van de Byzantijnse keizer Justinianus I, werd deze gerepareerd tijdens het Trazon-rijk en in 1833 grondig vernieuwd door de gouverneur van Trazon, Emin Muhlis Pasha. Volgens hetzelfde nieuwsbericht bestaat de brug uit twee hoofdsecties: een Romeinse sectie in het zuiden en een sectie uit de periodes van de Aq Qoyunlu en de Ottomanen in het noorden. De bronnen verschillen op sommige punten. Het Provinciaal Kantoor voor Cultuur en Toerisme meldt dat Evliya Çelebi de brug beschreef als een constructie van de Aq Qoyunlu, terwijl het nieuwsbericht stelt dat de brug door de Aq Qoyunlu-heerser Uzun Hasan werd omgebouwd tot een stenen constructie. De Turkse Wikipedia stelt dat de huidige brug in de 19e eeuw is gebouwd en in 1880 is gerestaureerd. Deze verschillen laten zien dat de brug door de eeuwen heen meerdere keren is aangepast; in plaats van te zoeken naar een enkele bouwjdatum, kunt u het verschil in steenbewerking tussen de zuidelijke en noordelijke delen observeren. Hetzelfde nieuwsbericht meldt dat er archeologische opgravingen en restauratiewerkzaamheden gepland zijn, met name om de Romeinse lagen in het zuidelijke deel van de brug te onderzoeken. Een expert die in het bericht wordt geciteerd, zegt dat er in de vallei Romeinse rotgraven, waterleidingen en restanten van een haven bevinden. Tijdens uw bezoek kan een deel van de brug afgesloten zijn met hekken als er werkzaamheden gaande zijn; ga niet het werkgebied in en lees eventuele informatieborden. Het Provinciaal Kantoor voor Cultuur en Toerisme noemt ook een kleine waterleiding uit de dertiende eeuw, bekend als Bron: Cultuurportaal, Tabakhanebrug; Provincie Cultuur en Toerisme van Trabzon, Bruggen, Fonteinen en Waterkanalen; De Tabakhanebrug in Trabzon zal hersteld en weer in gebruik worden genomen.