Van het strand aan de westkust naar de brug van Sinan.

De vuurtoren van Yeşilköy is een historische vuurtoren die schepen die vanuit de Zee van Marmara komen en de Bosporus in willen, begeleidt. Volgens Wikipedia bepalen schepen hun route naar de Bosporus met behulp van deze toren. De toren werd in 1856 gebouwd als een stenen toren door Michel Pasha, van Franse afkomst. Omdat Yeşilköy tot 1926 Ayastefanos heette, werd de toren aanvankelijk ook zo genoemd, maar later kreeg hij de nieuwe naam van de wijk. Naast de 23 meter hoge toren bevindt zich ook een dienstgebouw, en het gebouw is tussen 1945 en 1988 drie keer gerestaureerd. De pagina over Yeşilköy vermeldt ook dat Fransen, die zich hier vestigden tijdens de Krimoorlog, een van de drie vuurtorens van Istanbul hier bouwden.

De vuurtoren staat op de punt van Yeşilköy en omdat het een functionele navigatiestructuur is, kunt u hem van buitenaf zien tijdens een wandeling langs de kust. Neem hier wat tijd, want Yeşilköy zelf is ook een bezoek waard. De wijk was aan het einde van de 19e en het begin van de 19e eeuw een geliefde kustplaats en recreatiegebied voor de welgestelde families van Istanbul, en er zijn nog steeds opvallende Art Nouveau-huizen uit die tijd te zien. Ook het Verdrag van Ayastefanos, dat de gevolgen van de Russisch-Turkse oorlog van 1878 vastlegde, werd hier ondertekend. Er wordt gezegd dat de naam Yeşilköy aan de wijk werd gegeven op voorstel van Halit Ziya Uşaklıgil.

Yeşilköy heeft een jachthaven, een pier die in de zomer verbindingen biedt naar de Princesse-eilanden, en zandstranden. Maak een korte wandeling langs de kust en bekijk de vuurtoren vanuit verschillende hoeken, en ga daarna naar het luchtvaartmuseum; ze liggen dicht bij elkaar.

Bron: Wikipedia.

Het Istanbul Luchtmachtmuseum bevindt zich in Yeşilköy, naast het militaire vliegveld. De locatie is symbolisch: het eerste vliegveld van de stad, genaamd Yeşilköy Vliegbasis, werd hier in 1912 geopend, en in de geschiedenis van het museum wordt Yeşilköy genoemd als de plaats waar de eerste luchtmachteenheid werd opgericht. Het eerste luchtmachtmuseum van Turkije werd op 15 mei 1971 geopend in Cumaovası, İzmir, maar vanwege een ongeschikte locatie werd het verplaatst naar Yeşilköy. De bouw van het gebouw begon in 1977 en werd in 1983 voltooid. Het museum werd op 16 oktober 1985 voor het publiek geopend.

Het museum beslaat een oppervlakte van 65.000 vierkante meter, waarvan 2.365 vierkante meter overdekt en 12.000 vierkante meter openlucht. In de hangar en in de openlucht staan verschillende vliegtuigen en helikopters die door de Turkse luchtmacht zijn gebruikt. In de Herdenkingszaal zijn persoonlijke bezittingen van mensen die een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de luchtvaartgeschiedenis te zien. In de motorzaal staan motoren van zowel propeller- als straalvliegtuigen. In de Kledingzaal worden uniformen van piloten, van de Ottomaanse tijd tot heden, tentoongesteld. Zoek in de openlucht het Skytrain transportvliegtuig uit 1943, geproduceerd in de VS; volgens Wikipedia behoorden 110 vliegtuigen van dit type tot de vloot van de luchtmacht tussen 1946 en 1998. Het Dornier Do 28 transportvliegtuig uit 1970, geproduceerd in Duitsland, is ook een zeldzaam exemplaar in Turkije.

Vanwege de grote oppervlakte van de openluchtruimte, kunt u hier gemakkelijk anderhalf uur doorbrengen. Op zonnige dagen is het aan te raden een hoed en water mee te nemen, en op winderige dagen een winddichte jas. Omdat het museum van de luchtmacht is en zich naast het militaire vliegveld ligt, is het belangrijk om de openingstijden en toegangsvoorwaarden vooraf te controleren. Als u met kinderen komt, lees dan samen de informatieborden bij de vliegtuigen; het vergelijken van welke vliegtuigen in welke jaren zijn gebruikt, kan een leuke activiteit zijn.

Bron: Wikipedia.

Het Florya Atatürk Zeekantpaleis staat op palen die in de zeebodem zijn geslagen, ongeveer 70 meter van de kust, en is via een houten pier met het vasteland verbonden. Uit interesse voor dit gebied liet de gemeente Istanbul de architect Seyfi Arkan een ontwerp maken. Het paleis werd in 1935 voltooid en op 14 augustus aan Atatürk geschonken. Het wordt beschouwd als een van de iconische gebouwen van de vroege republikeinse architectuur, en de Engelse Wikipedia-pagina beschrijft het als een gebouw in Bauhaus-stijl. Het interieur omvat een ontvangstzaal, slaapkamers, een badkamer en een bibliotheek.

Atatürk gebruikte het paleis gedurende drie jaar periodiek als zomerkantoor. Hij verbleef hier langdurig, met name in juni en juli 1936, en zijn laatste bezoek was op 28 mei 1938. Er wordt verteld dat hij tijdens zijn verblijf in Dolmabahçe vaak met een motor naar het paleis kwam en samen met de bevolking het water inging. In de daaropvolgende jaren werd het paleis ook gebruikt als zomerverblijf voor andere presidenten. Op 6 september 1988 werd het overgedragen aan de Directie Nationale Paleizen van de Nationale Assemblee en na restauratie werd het omgevormd tot een museum.

Controleer voordat u gaat of het museum open is en welke dagen het geopend is. Zelfs als het gesloten is, kunt u vanaf de kust de relatie tussen de pier en het paleis met de zee bewonderen. De eenvoudige, horizontale lijnen van Seyfi Arkan zijn vanaf de overkant beter te zien. Het park dat oorspronkelijk als tuin bij het paleis werd aangelegd, heet nu Florya Atatürk Stadsbos en is een openbaar park. Een korte wandeling onder de bomen na een bezoek aan het paleis is aan te raden. Het station Florya van de Marmaray ligt op ongeveer 500 meter afstand.

Bron: Wikipedia.

Het Küçükçekmece-meer is eigenlijk een lagune. Het wordt gescheiden van de zee door een ondiepe strook land die is ontstaan door zand en grind dat langs de kust is afgezet. Een kanaal aan de oostkant laat overtollig water van het meer af naar de Zee van Marmara; bij hoog water stroomt er zeewater het meer in. Daarom is het water van het meer enigszins zout. Volgens Wikipedia komt de naam van het meer voort uit de kleine, handbediende bootjes, de "çekmece", die werden gebruikt om de overkant te bereiken toen er nog geen brug was.

De brug bevindt zich bij dit kanaal, op de belangrijkste route die Istanbul met Anatolië verbindt. Volgens de Islamitische Encyclopedie was er in de Romeinse tijd waarschijnlijk een houten brug op deze plek. In de 6e eeuw liet keizer Justinianus een stenen brug bouwen. Sultan Mehmet de Veroveraar liet de brug in de winter van 1455 herstellen. Volgens Evliya Çelebi begon de bouw van de huidige brug in de regering van Sultan Süleyman en werd deze voltooid tijdens de regering van Selim II. Over de architect zijn de bronnen terughoudend: de brug komt niet voor in de lijst van werken van Mimar Sinan, en Orhan Bozkurt, die de bruggen van Sinan bestudeerde, suggereert dat de brug mogelijk van Acem Ali is, die hoofdarchitect was vóór Sinan. Westerse bronnen noemen de brug "Ponte Piccolo," wat "kleine brug" betekent, in vergelijking met de brug in Büyükçekmece.

De brug is 210 meter lang, 7,60 meter breed en de grootste boog heeft een overspanning van 10 meter. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de brug verbreden en werd de helling vlakker, waardoor het oorspronkelijke uiterlijk grotendeels verloren is gegaan. Toch is het de moeite waard om even te stoppen bij de fontein aan het begin van de brug, naar de omliggende vissersboten te kijken en uit te kijken over het meer. De ruïnes aan de noordwestelijke oever van het meer worden door archeologen mogelijk geïdentificeerd als de stad Bathonea, die in bronnen wordt genoemd.

Bron: Islamitische Encyclopedie; Wikipedia.

De Kanuni Sultan Süleyman-brug in Büyükçekmece is, volgens de Islamitische Encyclopedie van Turkije (TDV), een van de belangrijkste monumenten van de Ottomaanse ingenieurskunst. Volgens de beschrijving lag de oude Romeinse brug in het moeras, verder naar het noorden, en was deze beschadigd door overstromingen. In plaats van een korte brug te bouwen en deze met trottoirs te verbinden, ontwierp Mimar Sinan een lange brug die zich over het hele moerasgebied uitstrekte, verder naar het zuiden, en op een stevige ondergrond rustte. Voor elke pijler werden mallen ter grootte van een galjoen gemaakt, waarin palen werden geplaatst, en deze werden vervolgens met gesmolten lood aan elkaar verbonden.

De bouw begon op bevel van Kanuni; na de dood van de sultan tijdens de veldtocht naar Zigetvar, werd de brug voltooid door zijn zoon, II. Selim. De inscripties op de brug vermelden de voltooiingsdatum als 975 (1567-68). De brug is opgebouwd uit vier delen van verschillende lengtes, die met kunstmatige eilandjes verbonden zijn. De totale lengte is ongeveer 636 meter, de breedte is iets meer dan 7 meter, en er zijn 28 bogen. De gemeente merkt op dat deze breedte voldoende is voor twee karavanen die naast elkaar kunnen passeren. De open ruimtes tussen de delen zijn zo ontworpen dat het overstromingswater de brug niet kan beschadigen.

Tijdens een bezoek kunt u twee dingen zoeken. Op de breedste boog bevinden zich rustbanken. In de tegenover elkaar gelegen inscriptiekiosken aan het begin van een van de delen bevinden zich Arabische en Turkse inscripties. Volgens de TDV is de vermelding "werk van Yusuf b. Abdullah" naast de Turkse inscriptie de enige bekende handtekening van Sinan op een van zijn werken. Het huidige verkeer loopt voornamelijk over een moderne brug verderop, terwijl de historische brug relatief goed bewaard is gebleven.

Bron: TDV Islamitische Encyclopedie; Gemeente Büyükçekmece; Wikipedia.

Aan de ingang van de brug staan drie gebouwen naast elkaar. Het Büyükçekmece caravanserais, ook bekend als Kurşunlu Han, dankt zijn naam aan het met lood bedekte dak. Volgens de website van de gemeente Büyükçekmece is dit een overdekte herberg zonder binnenplaats, gebouwd in 1566. De muren zijn opgebouwd uit een rij natuursteen en twee rijen baksteen. Het centrale, brede gebied was bedoeld voor dieren en goederen, terwijl de zijvleugels, met haarden en inbouwkasten in de muren, werden gebruikt als rustplaats voor reizigers. Wikipedia meldt dat er al in de tijd van Fatih een herberg op deze locatie was, en dat het huidige gebouw, volgens de Turkish Historical Society (TDV), voorkomt in de lijst van werken van Sinan en in 1965-1966 is gerestaureerd door de Directorate General of Foundations. Evliya Çelebi verbleef hier in 1659 op zijn reis naar Bosnië. De herberg was een van de rustplaatsen langs de route naar Rumeli en wordt tegenwoordig gebruikt voor culturele en artistieke evenementen.

Van de Sokullu Mehmet Paşa-moskee, die tegenover de herberg staat, is tegenwoordig alleen de minaret, een doorgang en een lage muur overgebleven. De minaret van deze moskee, gebouwd rond 1567 voor de grootvizier Sokullu Mehmet Paşa, valt op door het feit dat deze, volgens de gemeente en Wikipedia, uit één stuk steen is gehouwen. De Sultan Süleyman-fontein, die ernaast staat, dateert ook uit 1566. Deze is gemaakt van wit marmer, is 6 meter hoog en bestaat uit drie bogen met spitse boogvormige nissen, elk met een waterbron.

Bekijk het evenementenprogramma van het caravanserais op de pagina voor cultuur en kunst van de gemeente Büyükçekmece. Voordat de dag voorbij is, keer nog een keer terug naar de brug en kijk naar het meer; gedurende eeuwen stopten karavanen op deze route precies hier.

Bron: Gemeente Büyükçekmece; Wikipedia.