Van het kasteel van Galata naar het huis van de familie Bekir Ağalar, via Kahramankazan en Çubuk.

Karalar Mahallesi is een dorp dat zich op ongeveer acht kilometer van het centrum van Kahramankazan ligt en een bevolking heeft van enkele honderden inwoners. De archeologische site bevindt zich in het noorden van het dorp, in de omgeving van een rotsformatie genaamd Asarkaya. Het is het beste om uw auto op een veilige plek in het dorp te parkeren en te voet naar de rotsformatie te lopen, aangezien er geen aangewezen parkeerplaats bij de site is. Er is geen toegangspoort, ticketkantoor of informatiebord; u zult uw eigen weg moeten vinden. Begin met het bekijken van de rotsformatie zelf. Volgens de historische pagina van de gemeente Kahramankazan zijn er op deze rotsformatie door mensen uitgeholde grotten en is de omgeving omgeven door muren. Dezelfde bron meldt dat wordt aangenomen dat de rotsformatie in de klassieke tijd als militair fort werd gebruikt, en dat het tijdens de Romeinse periode een nederzetting werd met veel aardewerkfragmenten in de omgeving. Zoek naar de in de rots uitgehakte treden aan de voet van de rots; deze treden, die te zien zijn op foto's op Commons, zijn de resten van een oud pad dat naar de bovenliggende ruïnes leidde. Trap niet op de treden of tegen de muurresten, maar bekijk ze van de zijkant. De aandacht van de wetenschappelijke wereld werd in 1933 getrokken door Remzi Oğuz Arık. De TDV Islam Encyclopedia meldt dat Arık, die als archeoloog door het Ministerie van Onderwijs naar Ankara was gestuurd, tijdens zijn opgravingen in Karalar een Galatische stad blootlegde en een inscriptie van Deiotaros aan de wereld presenteerde. Een bron die oude inscripties verzamelt, meldt dat de grafsteen die in Karalar is gevonden, toebehoort aan Deiotaros Philopator, de zoon van de Galatische tetrarch Deiotaros, en dateert van ongeveer 43-40 voor Christus. Daarom wordt Karalar in verband gebracht met Blucium, de vesting waarover Strabo schreef dat daar Deiotaros woonde. Deze koppeling is echter niet definitief; studies, zoals het artikel van Stephen Mitchell uit 1974 in Anatolian Studies, blijven de locatie van de Galatische forten bespreken. Houd dit in gedachten als een hypothese terwijl u vanaf de top van de rotsformatie kijkt. Let ook op de heuveltjes rondom de rotsformatie. Wikipedia in het Engels meldt dat er ten noorden van het dorp de resten van een tempel en grafheuvels te zien zijn, en op Commons is een foto van een Galatische tumulus (grafheuvel) te vinden. In sommige van deze tumuli ziet u illegale graafkuilen. Doç. Dr. Çiğdem Gençler Güray van de Universiteit van Ankara legt uit dat, na oppervlakteonderzoek, in dit gebied door schattenjagers dynamiet is gebruikt en dat de schade onherstelbaar is. Zij zegt ook dat er geen schatten verborgen zijn in de rotsen of muren. Als u een kuil of een gebroken stuk ziet, raak het dan niet aan en verplaats niets. Het oppervlakteonderzoek, geleid door Güray, begon in de herfst van 2021 en toonde aan dat Karalar een belangrijk centrum was De breedte van de vlakte verklaart al waarom hier precies een garnizoen is gevestigd. Het beste licht voor foto's is in de vroege ochtend; later op de dag wordt het rotsachtige gebied fel en hard verlicht. Er is bijna geen schaduw op het gebied, dus in de zomer is een hoed en water essentieel. Op de top kan het winderig zijn, dus blijf dicht bij de grond en nader de rand van de rots niet. Een uur en vijftien minuten is voldoende om de rotsformatie, de trappen en de dichtstbijzijnde tumulus te bekijken. Ga vervolgens terug naar het dorp en vertrek naar het districtscentrum, dat zich op acht kilometer afstand bevindt, waar zich het Satıkadın Museum is gevestigd. Bronnen: Gemeente Kahramankazan, Geschiedenis van Kahramankazan; DHA, Hellenistische, Romeinse en Byzantijnse nederzettingen in Ankara; TDV Islam Encyclopedie, Remzi Oğuz Arık; Attalus, Epitaph of Deiotarus Philopator.

Het Satı Kadın Museum is een gerestaureerd, twee verdiepingen tellend dorpshuis dat in 2014 door de gemeente Kahramankazan is omgevormd tot een museum. Voor het museum bevindt zich een borstbeeld van Satı Kadın en een monumentale fontein die haar leven in verschillende fasen weergeeft. Lees de informatie op de panelen van de fontein voordat u het museum betreedt; hierin wordt haar werk als burgemeester, haar ontmoeting met Atatürk, haar functie als parlementslid en haar laatste jaren beschreven. Deze korte lezing zal u een tijdslijn geven om het bezoek aan het huis beter te begrijpen. De belangrijkste gebeurtenissen in haar leven zijn als volgt: Volgens Wikipedia werd Satı Kadın in 1890 geboren in het dorp Kazan. Haar echte naam was Hatice, en ze begon bekend te staan als Satı Ağa nadat ze een succesvolle strijd had gevoerd tegen een lokale machthebber over de erfenis van haar vader. Tijdens de bevrijdingsoorlog werkte ze aan het leveren van voorraden aan het leger. Na de letterhervorming leerde ze lezen en schrijven in de volkscholen. Toen vrouwen in het najaar van 1933 het recht kregen om burgemeester te worden, werd ze gekozen tot burgemeester van het dorp Kazan. Na de invoering van het recht voor vrouwen om te stemmen en gekozen te worden in 1934, was ze een van de achttien vrouwen die in de eerste verkiezingen een zetel in het parlement bemachtigden. De gemeente Kahramankazan noemt haar de eerste vrouwelijke parlementslid uit een dorp. Ze was parlementslid voor Ankara van 1935 tot 1939 en was actief in de Landbouwcommissie. De details van haar ontmoeting met Atatürk verschillen per bron. Wikipedia meldt dat Atatürk haar ontmoette in 1934 toen hij Kızılcahamam passeerde en door de wijk Halkavun kwam. Haar kleindochter vertelde aan het persbureau Anadolu dat Atatürk datzelfde jaar op weg was naar Istanbul en dat hij de wijk bezocht. Op een moment dat de dorpelingen aarzelden, trad Satı Kadın naar voren en bood hem een glas karnemelk aan. Volgens de familie vertelde ze bij het vragen naar haar leeftijd dat ze in 1919 geboren was en dat ze niet had geleefd voordat de Nationale Beweging begon. In de archieven van het parlement staat haar naam als Hatı Çırpan; volgens de kleindochter gaf Atatürk haar deze naam. Vraag het personeel in het museum naar deze verhalen; de gemeente meldt dat de museummedewerkers bezoekers graag informeren. In het museum worden de spullen, kleding en objecten die Satı Kadın gebruikte, tentoongesteld. Let vooral op de foto's en schilderijen aan de muren, want hierin is het pad van een eenvoudig dorpshuis naar het parlement het duidelijkst te zien. Volgens een bericht van het persbureau Anadolu bewaart haar familie ook de "bindallı" (een traditionele jurk) en de riem die ze droeg toen ze Atatürk ontmoette. Volgens hetzelfde bericht leende Satı Kadın deze jurk aan jonge vrouwen die geen bruidsschat hadden, zodat ze deze op hun bruiloft konden dragen. Terwijl u door de kleine Controleer de openingstijden van het museum bij de gemeente Kahramankazan voordat u vertrekt. In de wijk bevindt zich ook het Satıkadın Park, vernoemd naar haar, waar een apart monument staat. Als u tijd heeft, kunt u daar een korte omweg maken. Een bezoek van vijfenveertig minuten is voldoende om het huis, de tuin en de fontein te bekijken. Vanaf hier kunt u naar Kurtboğazı gaan voor een lunchpauze, vlakbij de dam langs de weg naar Istanbul. Bronnen: Gemeente Kahramankazan, Satı Kadın Museumhuis; Anadolu Ajansı, Herinnering aan Satıkadın; Wikipedia, Hatı Çırpan en het Satıkadın Museum.

De derde stop van de route is geen museum, maar een pauze. Volgens het districtbestuur van Kahramankazan ligt de Kurtboğazı-dam langs de weg naar Istanbul, ongeveer vijf kilometer van het centrum van het district. Na een wandeling in de ochtendzon en een bezoek aan het museum, nemen we hier de tijd om te zitten, te eten en energie op te doen voor de rest van de dag. We gaan niet in op de bouwjaren van de dam of de rol ervan in het watersysteem van Ankara; hier draait het om het vinden van een goede plek aan de oever. Het bestuur meldt dat er rond het meer picknicktafels, restaurants en aangewezen recreatiegebieden zijn. Aan de andere kant waarschuwt ASKİ (Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi) dat de damgebieden die water leveren aan Ankara, speciale beschermingsgebieden zijn, en dat het verboden is om in het water te zwemmen, te picknicken of vuur te maken in deze gebieden. Lees deze informatie goed: eet in een van de restaurants aan de oever of op een aangewezen picknickplaats, zet geen eigen picknickkleed neer aan de oever en maak nergens vuur. In het weekend zijn deze plekken snel vol, dus het is handiger om doordeweeks te komen. Neem uw afval mee; ASKİ herinnert eraan dat alles wat in beken en aan de oever wordt achtergelaten, de waterkwaliteit aantast. Het is absoluut verboden om in het water te zwemmen; volgens ASKİ-functionarissen zijn deze gebieden ongeschikt om in te zwemmen vanwege de klei- en modderafzettingen op de bodem van de dam. De website van het bestuur vermeldt ook de mogelijkheid om te vissen en dat er in het meer meerval, karper en voorn te vinden zijn. Als u wilt vissen, informeer u vooraf over de actuele visregels. Een korte wandeling langs de oever is de beste manier om na het eten uw benen te strekken. Let tijdens de wandeling op het landschap. Volgens de gemeente ligt het district Kahramankazan op de Akıncı-vlakte, en in het noorden zijn de zuidelijke uitlopers van de Köroğlu-bergen te zien, die Anatolië in het westen scheiden. Kijk naar de verhogingen in de noordelijke horizon; dat zijn de bergen waar de gemeente het over heeft. De dam wordt gevoed door de rivieren Bahtılı, Kınık, Pazar en Uzunöz. Een van de dorpen waar het team van Güray 's ochtends keramiekfragmenten vond, heet Kınık. Zo zit u tijdens de lunchpauze op de kaart van het archeologische onderzoek van de ochtend. De producten van de vlakte zijn ook relevant voor deze stop. Volgens de gemeente worden in het district tarwe, gerst, kikkererwten en suikerbieten verbouwd, maar het meest bekende product is de meloen van de vlakte. In augustus en september organiseert de gemeente een meloenmarkt. Als u aan het einde van de zomer passeert, zoek dan naar deze meloenen op de kraampjes langs de weg en op de markt; het is een heerlijke traktatie om 's avonds bij Karagöl te genieten. Een uur en vijftien minuten is voldoende tijd om te eten, een korte wandeling te maken en uit te rusten. Verv Bron: Kantongezag van Kahramankazan, Dam van Kurtboğazı; Gemeente Kahramankazan, Geschiedenis van Kahramankazan; ASKİ (waterwerken), waarschuwing: het betreden van de dammen is gevaarlijk en verboden.

Het Stadsmuseum van Çubuk is gevestigd in het Bekir Ağalar-huis, dat ooit toebehoorde aan een welgestelde familie uit die tijd. De gemeente restaureerde het huis in 2013 en opende het in 2015 als expositieruimte tijdens het Internationale Zuurkool- en Cultuurfestival van Çubuk. In 2017 werd het gebouw officieel erkend als stadsmuseum door het Ministerie van Cultuur en Toerisme. Volgens Wikipedia heeft het museum geen parkeerplaats; parkeer uw auto in een nabijgelegen straat en loop naar het museum. Voordat u naar binnen gaat, kunt u even in de tuin staan. Volgens de beschrijvingen van de foto's op Wikimedia Commons worden er archeologische artefacten in de tuin tentoongesteld. De geschiedenis van de gemeente Çubuk vermeldt dat het district na de Hittieten verschillende periodes heeft gekend, waaronder die van de Frigen, Galaten, Perzen, Romeinen en Byzantijnen. De Galatische laag die u 's ochtends in Karalar zag, is hier ook aanwezig. Vraag het personeel waar de stenen in de tuin vandaan komen. Bekijk vervolgens de gevel van het huis met de balkons en zoek een plek vanaf de straat waar u het hele gebouw kunt zien; dit is ideaal voor foto's, vooral in de namiddag met het zijwaartse licht. Een belangrijk detail dat de betekenis van het huis vergroot, is het jaar 1933. Volgens Cultuurportaal verbleef Atatürk in dit huis toen hij dat jaar het district bezocht. Het verhaal dat u 's ochtends in het Satıkadın Museum hoorde, speelde een jaar later. De musea van beide districten bewaren herinneringen aan twee verschillende bezoeken uit dezelfde periode. Breng dit ter sprake met het personeel; lokale verhalen zijn vaak rijk aan dergelijke details. Binnenin bevindt zich in het centrum van het bezoek een panorama van de Slag van Ankara in 1402. Om de slag beter te begrijpen, is het goed om te weten dat, volgens Wikipedia, de slag plaatsvond op 20 of 28 juli 1402 in de vlakte van Çubuk, tussen het Ottomaanse Rijk en het Timuridische Rijk. De Ottomaanse sultan I. Bayezid werd gevangen genomen en het rijk trad een periode van elf jaar zonder heerser in. Terwijl u voor het panorama staat, kunt u zich voorstellen dat de Ottomaanse legers hun front hadden naar het zuiden van het dorp Melikşah, terwijl Timurs leger kamp opzette in de vlakte van de rivier Çubuk. De exacte locatie van het slagveld is niet helemaal zeker; sommige onderzoekers suggereren het dorp Culuk in Haymana, maar de meest voorkomende opvatting is dat het in de vlakte van Çubuk was. De gemeente Çubuk vermeldt dat veel van de dorpen in het district hun naam ontlenen aan deze slag. Okçular (Boogschutters) heet zo omdat het ooit het hoofdkwartier was van de boogschutterseenheden van Yıldırım Bayezid. Volgens de gemeente werd Bayezid gevangen genomen nadat hij van zijn paard viel op een heuvel in de wijk Mahmutoğlan. De naam van het dorp Kışlacık (Winterkamp) zou afkomstig zijn van het Als u op donderdag aankomt, organiseert de gemeente in het district een markt, samen met een lokale productenmarkt. Hier kunt u onder andere bazlama (een Turks brood), boter, kaas, kersen en kweeperen vinden. In het centrum bevindt zich ook een beschermd gebouw, de "Houten Minaret Moskee" (Tahta Minareli Camii), gebouwd van leem en met een houten minaret. Een korte wandeling is voldoende om de architectuur van buitenaf te bekijken. Vervolgens kunt u naar het noordwesten reizen, naar Karagöl, dat ongeveer twintig kilometer verderop ligt. Bronnen: Cultureel Portaal, Stadsmuseum Çubuk; Gemeente Çubuk, Historische Plaatsen en Geschiedenis; Wikipedia, Slag om Ankara en Stadsmuseum Çubuk.

De laatste bestemming van de dag is Karagöl, gelegen tussen Çubuk en Kızılcahamam, aan de voet van de bergen Kavak en Yıldırım. Volgens het Ministerie van Landbouw en Bos ligt dit natuurpark 28 kilometer van Çubuk en 68 kilometer van Ankara. De weg klimt noordwestelijk vanaf Çubuk en het meer ligt op een hoogte van 1630 meter boven zeeniveau. Vanwege deze hoogte is het hier 's avonds aanzienlijk koeler dan in de vlakte; kleed u warm aan voordat u uit de auto stapt. We besteden deze stop vooral aan het bos rondom het meer. Wikipedia meldt dat Karagöl zich bevindt aan de noordwestelijke grens van de flora van Iran-Turkestan en dat sommige soorten die verder naar het noorden voorkomen in de flora van Europa-Siberië, hier ook te vinden zijn. Wandel langs de kust en zoek naar de trillende wilg, de zwarte berk en de Kaukasische amberboom. Verschillende soorten esdoorns, hazelnoten en vlierbessen behoren ook tot de soorten die het dichte bos rondom het meer vormen. Op de hellingen groeien voornamelijk zwarte dennen en lariksen. Volgens het districtbestuur van Çubuk is deze mix te danken aan de overgang tussen het continentale klimaat van Centraal-Anatolië en het vochtige klimaat van de Zwarte Zee, en er worden zelfs hazelnootbomen aangetroffen tussen de eiken en dennen. Het verschil tussen de droge steppe die u overdag in Kurtboğazı zag en dit bos is een van de meest opvallende contrasten van de route. Bekijk de bladeren van de bomen van dichtbij en, als het herfst is, let op de kleuren van de esdoorns. Volgens de gemeente bevinden zich in de bossen langs het meer bronnen met bronwater en is het water dat uit de rotsen komt erg koud. De gemeente meldt ook dat het mogelijk is om wilde dieren te zien in de beboste gebieden; wandel rustig en voer de dieren niet. Het verhaal dat u in het museum hoorde, komt hier ook weer naar voren. Het districtbestuur van Çubuk vertelt dat de legers van Yıldırım Bayezid hier in 1402 kamp maakten en hun waterbehoefte voldeden; Karagöl ligt in de buurt van het dorp Kışlacık, waarvan gezegd wordt dat het de naam ontleent aan het winterkamp van dat leger. De gemeente meldt ook dat er vroeger een hotel aan het meer stond, waar nationale teams kampeerden, maar dat het hotel later in verval raakte en werd afgebroken. Houd dit verhaal in gedachten terwijl u langs de oever wandelt. In het natuurpark kunt u picknicken, wandelen, bergbeklimmen, de flora en fauna observeren, van het uitzicht genieten en sportvissen, allemaal onder gecontroleerde omstandigheden. Bij de ingang vindt u een wachthuis, toiletten, een receptie, een parkeerplaats en een restaurant; het park wordt beheerd door de gemeente Ankara. Ga niet het water in bij de uitstroom van het meer en laat geen afval achter aan de oever. Volgens het ministerie komen er jaarlijks ongeveer honderdduizend bezoekers, en het park is vooral in het weekend populair bij picknickliefhebbers. Sluit de dag Regionale directie, Natuurpark Çubuk Karagöl; Districtaal bestuur van Çubuk, Karagöl; Gemeente Çubuk, Bezienswaardigheden; Wikipedia, Karagöl (Çubuk).