Van Hamamönü naar Ulucanlar: Herenhuizen, musea en een gevangenis.

Het neoclassieke gebouw met vijf verdiepingen, gelegen direct naast Ulus Meydanı en aan het begin van Atatürk Bulvarı, is een werk van de Oostenrijkse architect Clemens Holzmeister. Het werd in 1933-1934 gebouwd als het hoofdkantoor van de Emlak ve Eytam Bankası. Toen de bank in 1946 met een andere bank fuseerde, werd het gebouw overgenomen door de PTT (Post, Telegraaf en Telefoon). Na een restauratie werd het in oktober 2013 geopend als het eerste en enige postzegelmuseum van Turkije.

Het museum beslaat vijf verdiepingen met een totale oppervlakte van 6.500 vierkante meter en herbergt 4.404 originele postzegels en ongeveer 1.500 postzegels uit verschillende landen over de hele wereld. Op de bovenste verdieping worden postzegels van de 189 landen getoond die lid zijn van de Wereldpostorganisatie.

Beklim de verdiepingen van onder naar boven. Op de lagere verdiepingen vindt u objecten die de geschiedenis van de post en communicatie illustreren, evenals informatie over hoe postzegels werden gedrukt en gebruikt. Vervolgens komen de Ottomaanse postzegels en die uit de Republiek aan bod. De thematische secties zijn georganiseerd rond onderwerpen als cultureel erfgoed, Atatürk, transport, sport, natuur en toerisme. Als u met kinderen bezoekt, zijn er interactieve schermen en een bioscoopzaal om het bezoek aangenamer te maken. Bij de uitgang vindt u een winkel waar u herdenkingszegels kunt kopen en een café.

Zelfs als u geen interesse heeft in postzegels, is het gebouw zelf een bezoek waard: het is een van de werken van Holzmeister in Ankara en behoudt nog steeds de statige sfeer van een bankkantoor. Let op de afmetingen van de trap en de hal, en u zult zien hoe de hoofdstad van de jaren 1930 een bepaalde formele uitstraling kreeg. Controleer de openingstijden en toegangsvoorwaarden op de officiële website; het museum kan in het weekend gesloten zijn. Na het verlaten van het museum kunt u de Anafartalar Caddesi volgen en richting de oude stad lopen; Hamamönü ligt op loopafstand, in het zuidoosten van Ulus.

Bron: Wikipedia, PTT Postzegelmuseum; Wikipedia, Stamp Museum; Cultureel Portaal.

Ga naar de wijk via de Talatpaşa Boulevard en zoek eerst de Kunststraat; het adres is Tanışstraat, in de wijk Hacettepe. De 22 Ankara-huizen, die door de gemeente Altındağ in hun oorspronkelijke staat zijn herbouwd, zijn sinds 2010 bestemd voor kunstenaars: de bovenverdiepingen zijn ateliers, de benedenverdiepingen zijn galerijen. Hier worden schilderijen, marmerkunst, kalligrafie, tegels, glas-in-lood, keramiek, leer, vilt, zilver en sieraden gemaakt en verkocht. U kunt een open atelier binnenstappen en de kunstenaar aan het werk zien, maar vraag eerst toestemming voor een foto.

Loop vervolgens naar het Kabakçı-landhuis. Dit landhuis, gerestaureerd door de gemeente, is 's avonds de locatie van de Hamamönü-gesprekken; elke avond is er een ander onderwerp en gast, variërend van literatuur tot muziek, geschiedenis en traditionele kunst. Bekijk het programma op de aankondigingen van de gemeente; overdag kunt u het gebouw van buitenaf en vanuit de binnenplaats bekijken. De landhuizen Kamil Paşa en Beynamlızade maken ook deel uit van deze transformatie.

Het is goed om de geschiedenis van deze wijk te kennen tijdens uw bezoek. In 1997 werd er een beschermingsbesluit genomen, in 1999 een bestemmingsplan en in 2006 begon de herinrichting van de straten, beginnend met de straten İnci en Dutlu. Van de ongeveer driehonderd gebouwen zijn er acht monumenten en twintig traditionele huizen. Een aanzienlijk deel van de rest is herbouwd met Ankara-steen, hout en baksteen. In 2007 werd de oude markt gesloopt en werd het huidige plein aangelegd. Sommige onderzoekers beschouwen dit als een vorm van nostalgieproductie, terwijl bezoekers het beschrijven als een plek doordrenkt van geschiedenis. Wees op de hoogte van beide perspectieven en bekijk het zelf: welke gevel is oud, welke is nieuw, de kleur van de steen en de slijtage van het hout vertellen het verhaal.

Vanaf hier ligt het Museum voor Immaterieel Cultureel Erfgoed op slechts een paar minuten afstand; de Taceddin-dergah bevindt zich aan de Hacettepe-kant van de wijk.

Bron: Gemeente Altındağ, Hamamönü Kunststraat; Turkse Toeristische Encyclopedie; Wikipedia; Gouverneurschap van Ankara; DergiPark (Tekin 2025; Poyraz en Gündoğan 2014).

Het traditionele Ankara-huis aan de Öz Sokak, dat uitkomt op de Talatpaşa Boulevard, is het eerste museum in Turkije dat zich richt op immaterieel cultureel erfgoed. In 2013 werd het opgericht door het Gazi Universiteit Turks Volkskunde Onderzoek- en Toepassingscentrum; de financiering kwam van het Ankara Ontwikkelingsagentschap in 2011, en de gemeente Altındağ stelde het pand gratis ter beschikking. In plaats van vitrines zijn er kamers: een werkplaats voor marmering en lindenhoutdruk, een hoek voor schaduwspel en poppentheater, een kamer waar sprookjes worden verteld, een bruidskamer waar huwelijks- en geboortetradities worden uitgelegd en wiegjes worden gezongen, een gezelschapskamer waar de verhalenverteller zit, een speelkamer waar mangala en vijfstenen worden gespeeld. Karagöz (schaduwtheater), meddah (een soort comedian), orta oyunu (een traditioneel toneelstuk) en dorpsvoorstellingen zijn ook onderdeel van het programma; Ankara-sprookjes, volksliederen en gedichten klinken door de kamers.

De meest frequente bezoekers zijn basisschoolgroepen; in de ochtend kunt u ze tegenkomen tijdens rondleidingen. Dit is geen probleem, want het museum leeft door verhalen en de vragen van de kinderen zijn de beste gids. Voor volwassenen is de beste tijd om te bezoeken in de middag. Leer hier mangala spelen, bekijk de marmeringbak, luister naar de tekst van een wiegje; het duurt niet lang, maar het is een goede pauze na een wandeling door de straten van Hamamönü.

Neem contact op met het museum voor de openingstijden; de toegangsvoorwaarden kunnen variëren. Het museum is klein, veertig minuten is voldoende. Na het bezoek kunt u de Talatpaşa Boulevard volgen en afslaan naar de Taçlı Sokak; daar vindt u de Taceddin Sultan-moskee en het derwish-complex.

Bron: Cultureel portaal; Ankara Ontwikkelingsagentschap; Wikipedia.

Aan de rand van de campus van Hacettepe, in de Taçlı Sokak, bevindt zich een moskee, een heiligdom, een grafveld en een houten huis met twee verdiepingen: het Taceddin Dergah. Het werd opgericht in de tweede helft van de zeventiende eeuw door Taceddinzade Mustafa Efendi, een Celveti-mysticus die vermoedelijk uit de kring van Aziz Mahmud Hüdayi kwam. De eerste gebouwen waren van leem en hout; toen ze vervielen, keurde II. Abdülhamid een budget van meer dan zestigduizend lira goed uit de schatkist, en de moskee, de minaret en het heiligdom werden tussen 1892 en 1901 herbouwd. De inscriptie draagt de datum 1319 (1901). De moskee, met muren van natuursteen en een rechthoekige plattegrond, en het heiligdom van rode andesiet, zijn nog steeds open voor aanbidding; het complex is in 1988 en 2008 gerenoveerd.

Het belangrijkste deel van het verhaal bevindt zich in de ontvangstkamer. Mehmet Akif Ersoy, parlementslid van Burdur, verbleef van mei 1920 tot mei 1921 in de ontvangstkamer die aan het dergah was toegewezen; hij schreef hier het zesde deel van "Safahat" en de "Istiklal Marşı" (het Turkse volkslied). Het huis werd in 1949 door een besluit van de gemeenteraad omgevormd tot een museum, maar het werd lange tijd verwaarloosd; het werd in 1982 gerestaureerd en in 1984 opengesteld voor bezoekers. De kamers zijn eenvoudig, met weinig meubilair; het belangrijkste is de ruimte zelf.

Een paar stappen verderop, in de Sarıkadı Sokak nummer 47, bevindt zich het Mehmet Akif Ersoy Literair Museum en Bibliotheek. Het werd geopend op 12 maart 2011, ter gelegenheid van het negentigste jubileum van de acceptatie van het volkslied; het is het eerste literaire museum en bibliotheek van Turkije. In het gebouw met twee verdiepingen, dat lijkt op een oud huis in Ankara, worden ongeveer zevenduizend boeken, bijna honderd tijdschriften, het zakhorloge, de bril, de gebedsketting en de lettervormen van de dichter tentoongesteld; op de bovenverdieping bevinden zich de Ankara Stadsbibliotheek en een vergaderruimte met een Ankara-thema. Er is een open boekenplanken systeem, waar u kunt zitten en kunt lezen. Het is gesloten op maandag; bezoek de website voor informatie over het weekend.

Bezoek de moskee buiten de gebedstijden, haal uw schoenen uit, draag kleding die uw schouders en knieën bedekt en wees stil. Het heiligdom en het grafveld zijn onderdeel van de moskee en vereisen geen aparte bezoek.

Bron: TDV Islam Encyclopedie, artikel "Taceddin Dergah"; Wikipedia; Cultuurportaal; ahtem.kutuphane.gov.tr.

Het gebouw met stenen muren aan de Ulucanlar Caddesi nummer 63 werd in 1925 geopend als gevangenis en fungeerde gedurende eenentachtig jaar als het centrale gevangenhuis van Ankara. In 2006 werd het gesloten toen de gevangenen werden overgebracht naar een nieuwe gevangenis in Sincan. In 2009 werd het overgedragen aan de gemeente Altındağ en in juni 2011 werd het heropend als museum en cultureel centrum, als een herinnering aan eenentachtig jaar geschiedenis. Tot op heden heeft het meer dan een miljoen bezoekers verwelkomd.

De kern van de rondleiding vormen de cellen. Cellen nummer negen en tien worden door de gevangenen "Hilton" genoemd; cel nummer vier en de isolatiecellen zijn authentiek nagebouwd met twintig-twee wasfiguren; in cellen nummer vijf en zes vindt u biografieën van journalisten, schrijvers, dichters en politici die hier hebben vastgezeten, samen met persoonlijke bezittingen van hun families en foto's die in de gevangenis zijn gemaakt. U kunt ook het badhuis, de bibliotheek en de conferentiezaal bezoeken. Het galg in de binnenplaats is het meest aangrijpende deel van het museum: hier werden negentien mensen geëxecuteerd. Loop hier in stilte, wees discreet met foto's en houd er rekening mee dat dit niet geschikt is voor jonge kinderen.

Het museum presenteert, in plaats van te argumenteren, de realiteit: de grootte van de cellen, de bedden, de krabbels op de muren, de brieven. Het vertelt over hoe mensen hier leefden, niet over wie er gelijk had. Ervaar dit zelf tijdens uw bezoek. Wanneer u de binnenplaats verlaat, neem dan even de tijd om te observeren: net buiten de gevangenismuur gaat het dagelijkse leven door met het verkeer en de activiteiten van de buurt. Dit contrast is een essentieel onderdeel van de boodschap van het museum.

Controleer de openingstijden en speciale dagen op de website van de gemeente. Na uw bezoek kunt u via de Ulucanlar Caddesi naar beneden lopen richting Cebeci. De stations Kurtuluş en Dikimevi van de Ankaray liggen aan die kant. Als u moe bent, kunt u dezelfde route teruglopen naar Hamamönü en daar een bus nemen via de Talatpaşa Bulvarı.

Bron: Gemeente Altındağ; Cultureel Portaal; Wikipedia; Wikipedia, Ulucanlar Prison Museum.